DEEL 13 — DE LAATSTE CODE
“Wat bedoel je met dat ik de sleutel ben?”
Mijn moeder keek me aan.
“Je vader heeft de laatste code in jou verborgen.”
Ik lachte ongelovig.
“In mij?”
“Niet letterlijk.”
“Dan hoe?”
“Je herinneringen.”
Ik voelde een koude rilling.
“Maar ik herinner me bijna niets uit mijn jeugd.”
“Precies.”
Helen keek naar mijn moeder.
“Je hebt haar geheugen laten blokkeren.”
Mijn moeder knikte.
“Om haar te beschermen.”
“Je hebt mijn herinneringen weggehaald?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat de Foundation je zou doden als ze wist wat je wist.”
Sophie keek naar mij.
“Kun je ze terugkrijgen?”
Mijn moeder knikte.
“Misschien.”
“Hoe?”
“Door naar Archive Zero te gaan.”
Een nieuwe explosie schudde het gebouw.
Michael keek naar de gang.
“We hebben niet veel tijd.”
Richard pakte een wapen uit zijn jas.
Ik keek hem aan.
“Waar heb je dat vandaan?”
“Later.”
Hij keek naar de deur.
“Nu moeten we bewegen.”
We renden door de tunnel.
De lichten flikkerden.
Achter ons klonken stemmen.
“Ze zijn daar!”
Michael sloot een metalen deur achter ons.
“Dit houdt ze misschien twee minuten tegen.”
“Dan hebben we twee minuten.”
We bereikten een enorme ronde ruimte.
In het midden stond een oude computer.
Daarachter zat mijn vader.
Levend.
Zijn handen waren vastgebonden.
Ik rende naar hem toe.
“Papa!”
Hij keek op.
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Eleanor…”
Ik knielde naast hem.
“Waarom heb je me nooit verteld dat je leefde?”
“Omdat ik wist dat ze je zouden gebruiken.”
“Wie?”
“De Foundation.”
“En Helen?”
Hij keek naar mijn grootmoeder.
“Zij probeerde je te beschermen.”
Helen knikte.
“Maar je moeder vertrouwde me niet.”
Mijn moeder keek weg.
Mijn vader ging verder.
“Jullie moeten luisteren.”
Hij keek naar Sophie.
“Jij bent de reden dat Project Eden nog bestaat.”
Sophie fronste.
“Waarom?”
“Omdat jij de enige bent die de oorspronkelijke architectuur kan activeren.”
“Maar ik ben nog maar een meisje.”
“Je hoeft geen volwassene te zijn om een systeem te openen.”
Hij keek naar haar.
“Je bloed is genoeg.”
Sophie keek naar haar handen.
“Wat moet ik doen?”
“Je moet de laatste code invoeren.”
“Welke code?”
Mijn vader keek naar mij.
“Eleanor weet hem.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Ik weet niets.”
“Je weet het wel.”
“Hoe?”
“Toen je zes was, vertelde ik je een verhaal.”
Ik fronste.
“Welk verhaal?”
“Over een huis.”
Mijn hart stopte.
Een oud huis.
Een rode deur.
Een blauwe klok.
Een tuin met drie bomen.
Ik kende het.
Ik had het duizenden keren gedroomd.
Mijn vader zei:
“Je dacht dat het een sprookje was.”
Ik fluisterde:
“De vier kinderen.”
Hij knikte.
“Ja.”
Ik herinnerde me het verhaal.
Vier kinderen.
Een verborgen kamer.
Een sleutel onder een stenen leeuw.
En een vader die zei:
Wanneer de klok dertien keer slaat, opent de deur.
Mijn adem stokte.
“Dertien.”
Mijn vader glimlachte.
“Precies.”
Ik liep naar de computer.
Er stond:
ENTER FINAL MEMORY.
Ik sloot mijn ogen.
De herinnering kwam terug.
Ik was zes.
Mijn vader zat naast mijn bed.
Hij hield mijn hand vast.
“Eleanor, als iemand ooit vraagt wat je naam is…”
Ik antwoordde:
“Eleanor Bennett.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Niet je volledige naam.”
Ik fronste.
Hij fluisterde:
“Eleanor Anna Rose Bennett.”
Ik opende mijn ogen.
Ik typte de naam.
Het systeem piepte.
ACCESS DENIED.
Ik verstijfde.
“Dat is niet de code.”
Ik dacht verder.
Mijn vader had nog iets gezegd.
Een zin.
Een zin die ik jarenlang was vergeten.
De eerste naam opent de deur. De tweede naam sluit hem. De derde naam vernietigt hem.
Ik keek naar mijn moeder.
“Anna.”
Ze begon te huilen.
“Ja.”
Ik typte:
ANNA.
Het systeem vroeg:
SECOND NAME.
Ik keek naar Helen.
“Rose?”
Ze knikte.
Ik typte:
ROSE.
Het scherm veranderde.
FINAL NAME.
Ik wist het.
De naam van mijn vader.
Ik typte hem.
THOMAS.
De computer begon te zoemen.
Alle schermen gingen tegelijk aan.
Project Eden verscheen.
Daaronder:
SYSTEM OVERRIDE.
Toen:
DESTRUCTION SEQUENCE INITIATED.
Mijn vader keek geschokt.
“Stop!”
Ik draaide me om.
“Wat?”
“Dat vernietigt niet alleen de Foundation.”
“Wat dan?”
“Het vernietigt alle beschermde dossiers.”
“Maar dat is toch wat we willen?”
“Nee.”
Hij wees naar het scherm.
“Er staan ook duizenden onschuldige mensen in.”
Ik voelde mijn hart zakken.
“Dan moeten we het stoppen.”
Mijn moeder keek naar mij.
“Dat kan niet.”
“Waarom niet?”
“Omdat je al bent begonnen.”
Een timer verscheen.
10:00
09:59
09:58
Michael keek naar de deur.
“En de Foundation komt eraan.”
Richard pakte mijn schouder.
“We moeten weg.”
Maar Sophie schudde haar hoofd.
“Nee.”
Iedereen keek naar haar.
“Ik kan het veranderen.”
Mijn vader keek haar aan.
“Hoe?”
Sophie liep naar de computer.
“Je zei dat mijn bloed de architectuur kan activeren.”
“Ja.”
“Dan kan ik hem ook herschrijven.”
Ze legde haar hand op het scherm.
Een nieuwe interface verscheen.
CHILD AUTHORIZATION DETECTED.
Helen fluisterde:
“Dat is onmogelijk.”
Sophie keek naar haar.
“Niets is onmogelijk.”
Ze begon te typen.
De timer stopte.
09:21
09:20
Toen verscheen een nieuwe keuze.
SAVE ALL.
DESTROY ALL.
Sophie keek naar mij.
“Welke kies ik?”
Ik keek naar mijn vader.
Mijn moeder.
Nora.
Richard.
Michael.
Helen.
En uiteindelijk naar Sophie.
“Save all.”
Sophie drukte erop.
Het systeem antwoordde:
REQUIRES SACRIFICE.
Ik voelde mijn hart stoppen.
“Welk offer?”
Er verscheen één naam.
ELEANOR.
Mijn moeder schreeuwde:
“Nee!”
Sophie keek naar mij.
Ik begreep het.
De code zat in mijn herinneringen.
Om iedereen te redden, moest ik ze allemaal opnieuw verliezen.
Ik glimlachte door mijn tranen heen.
“Doe het.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Ik kan je niet…”
“Je kunt het.”
Ik pakte haar hand.
“Red ze.”
Het scherm lichtte op.
MEMORY TRANSFER INITIATED.
En toen voelde ik iets verdwijnen.
Mijn jeugd.
Mijn vader.
Mijn moeder.
Mijn zussen.
Mijn hele verleden.
Alles werd wit.
Het laatste wat ik hoorde, was Sophie's stem.
“Eleanor!”
Daarna niets.
Toen ik mijn ogen opende…
wist ik niet meer wie ik was.
