DEEL 12 — DE KAMER VAN DE VADER
De metalen deur bleef langzaam opengaan.
Een koude luchtstroom kwam ons tegemoet.
Achter de deur bevond zich geen tunnel.
Geen archief.
Geen uitgang.
Een enorme kamer vol schermen.
Op ieder scherm stond dezelfde naam.
PROJECT EDEN.
Sophie liep als eerste naar binnen.
Nora wilde haar tegenhouden.
“Sophie, wacht.”
Maar Sophie schudde haar hoofd.
“Hij is hier.”
“Wie?”
“Papa.”
Ik keek naar het grootste scherm.
Een livebeeld verscheen.
Mijn vader.
Hij zat niet langer vastgebonden.
Hij stond in een kleine kamer.
Hij keek recht in de camera.
“Eleanor.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Papa.”
Zijn stem klonk zwak.
“Als je dit ziet, betekent het dat Sophie het systeem heeft geopend.”
Helen kwam naast mij staan.
“Hoe weet hij dat?”
“Omdat hij het systeem heeft gebouwd,” zei Richard.
Ik keek naar hem.
“Wat?”
Richard wees naar de schermen.
“Project Eden was oorspronkelijk van jouw vader.”
“Maar Helen zei…”
“Ik weet wat ze zei.”
Hij keek naar mijn grootmoeder.
“Maar zij heeft later de controle overgenomen.”
Helen knikte.
“Dat klopt.”
Mijn vader sprak opnieuw.
“Eleanor, luister goed.”
Ik liep dichter naar het scherm.
“Je moeder leeft.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat?”
“Je moeder leeft.”
Nora sloeg een hand voor haar mond.
Sophie keek naar Helen.
“Mijn oma ook?”
Mijn vader knikte.
“Ja.”
“Waar is ze?”
“Dichtbij.”
Op het scherm verscheen een plattegrond.
Het oude station.
Het ondergrondse complex.
En een gemarkeerde kamer.
ARCHIVE ZERO.
“Daar is ze,” zei mijn vader.
Ik keek naar Richard.
“Dan gaan we.”
Helen greep mijn arm.
“Niet doen.”
“Waarom?”
“Omdat Archive Zero niet alleen een kamer is.”
“Wat dan?”
“Een val.”
“Voor wie?”
“Voor iedereen die erin komt.”
Michael wees naar een tweede scherm.
“Er is beweging.”
Een rode stip verscheen.
“Ze komen deze kant op.”
“Wie?”
Helen fluisterde:
“De Foundation.”
Een geluid klonk boven ons.
Voetstappen.
Veel voetstappen.
Richard keek naar Michael.
“Hoeveel?”
“Minstens tien.”
Sophie bleef opvallend kalm.
Ze keek naar een oud bedieningspaneel.
“Er is een tweede uitgang.”
“Waar?”
“Daar.”
Ze wees naar een muur.
Ik zag niets.
Sophie liep ernaartoe.
Ze plaatste haar hand tegen de stenen.
Een deur verscheen.
Michael staarde haar aan.
“Hoe wist je dat?”
Sophie keek naar hem.
“Ik herinner me het.”
We gingen door de verborgen deur.
De gang was smal.
Na enkele minuten kwamen we in een oude kamer.
Daar stond een vrouw.
Ze was ongeveer zestig.
Grijs haar.
Bleek gezicht.
Ze draaide zich om.
Ik herkende haar meteen.
Niet van foto's.
Maar van mijn eigen herinneringen.
Een geur.
Een stem.
Een hand die vroeger mijn haar streelde.
“Moeder?”
Ze begon te huilen.
“Eleanor.”
Ik liep naar haar toe.
Ze sloeg haar armen om me heen.
Ik voelde me opnieuw een kind.
“Ik dacht dat je dood was.”
“Ik weet het.”
“Waarom heb je me verlaten?”
“Ik heb je nooit verlaten.”
“Waarom kwam je niet terug?”
“Omdat ze je zouden gebruiken om mij te vinden.”
Ik trok me terug.
“Wie?”
Ze keek naar Helen.
“Zij.”
Mijn grootmoeder keek weg.
“Wat heeft ze gedaan?”
Mijn moeder antwoordde:
“Ze heeft ons allemaal tegen elkaar opgezet.”
Helen fluisterde:
“Dat is niet waar.”
“Niet?”
Mijn moeder keek haar aan.
“Jij hebt mijn man laten geloven dat ik hem had verraden.”
“Om hem te beschermen.”
“Je hebt hem gevangen laten nemen.”
“Om hem levend te houden.”
Ik begreep niets meer.
“Waar is mijn vader dan?”
Mijn moeder keek naar Sophie.
“Hij zit nog steeds in Eden.”
Sophie stapte naar voren.
“Waarom?”
“Omdat hij weigert de laatste code te geven.”
“Welke code?”
“De code die de Foundation kan vernietigen.”
Michael keek naar haar.
“Waarom geeft hij die niet?”
“Omdat hij weet wat er gebeurt als hij dat doet.”
Richard fronste.
“Wat gebeurt er?”
Mijn moeder keek naar mij.
“Duizenden mensen verliezen hun identiteit.”
“Wat?”
“Bankrekeningen.”
“Paspoorten.”
“Eigendom.”
“Beschermde dossiers.”
“Alles.”
Ik voelde een rilling.
De Foundation had een netwerk gebouwd dat niet alleen mensen controleerde.
Het controleerde levens.
Sophie keek naar haar moeder.
“En mijn vader?”
Nora zei niets.
Sophie draaide zich naar mijn moeder.
“Wie is mijn vader?”
Mijn moeder keek naar Helen.
Helen sloot haar ogen.
Toen zei ze:
“Daniel.”
De kamer werd stil.
Nora begon te huilen.
“Daniel is niet je vader.”
Helen keek haar aan.
“Dat dacht je.”
“Wie dan?”
Helen antwoordde:
“Thomas.”
Ik verstijfde.
“Thomas?”
“Ja.”
Sophie keek naar mij.
“Wie is Thomas?”
Ik kon nauwelijks spreken.
“Mijn broer.”
Helen knikte.
“Niet jouw broer.”
“Wat?”
“Thomas is jouw oom.”
Sophie keek verward.
“Maar…”
Mijn moeder pakte haar hand.
“Thomas is de zoon van Helen.”
Ik keek naar mijn grootmoeder.
“Dus Thomas…”
“Is mijn zoon.”
Helen keek naar mij.
“En jouw vader.”
De kamer leek te draaien.
Mijn vader.
Mijn grootvader.
Mijn moeder.
Thomas.
Sophie.
Alles wat ik dacht te weten was verkeerd.
Toen klonk een harde explosie.
De deur achter ons trilde.
Mijn moeder keek geschrokken.
“Ze hebben Archive Zero gevonden.”
Sophie pakte mijn hand.
“Dan moeten we naar papa.”
Ik knikte.
We renden naar de uitgang.
Maar voordat we de kamer verlieten, keek mijn moeder naar Helen.
“Je hebt haar niet verteld over de laatste waarheid.”
Helen werd bleek.
“Welke waarheid?”
Mijn moeder keek naar mij.
“Dat Eleanor niet de erfgename is.”
Ik stopte.
“Wat?”
Ze fluisterde:
“Jij bent de sleutel.”
