DEEL 11 — DE KEUZE
FASE VIER: DE DOCHTER MOET KIEZEN WIE ER STERFT.
De woorden bleven op het scherm staan.
Niemand ademde.
Niemand bewoog.
Zelfs de oude vrouw tegenover ons leek een moment haar adem in te houden.
Mijn grootmoeder.
Helen.
Ik keek naar haar alsof ik naar een geest keek.
“Wat betekent dit?” vroeg ik.
Ze antwoordde niet.
Sophie keek omhoog naar het scherm.
“Ze bedoelen mij.”
Haar stem was verrassend kalm.
Nora trok haar onmiddellijk tegen zich aan.
“Nee.”
Een stem klonk door de luidspreker.
“De keuze is eenvoudig.”
Michael keek omhoog.
“Laat je zien!”
Een zachte lach.
“Michael, je hebt nog steeds niets geleerd.”
Richard verstijfde.
“Martin.”
“Niet Martin,” zei de stem.
“Martin is dood.”
Een koude rilling liep over mijn rug.
“Wie ben je?”
Het antwoord kwam onmiddellijk.
“De man die ervoor zorgde dat jullie allemaal hier terechtkwamen.”
De monitor veranderde.
Een timer verscheen.
29:59
29:58
29:57
Helen liep langzaam naar het scherm.
“Je hebt dit niet recht.”
De stem lachte.
“Recht?”
“Na alles wat je hebt gedaan?”
Helen sloot haar ogen.
“Ik deed wat nodig was.”
Ik keek naar haar.
“Wat heb je gedaan?”
Ze draaide zich naar mij.
“Meer dan je ooit zult begrijpen.”
“Dan begrijp ik het nu.”
Mijn stem trilde.
“Vertel me de waarheid.”
Ze keek naar Nora.
Toen naar Sophie.
Daarna naar Richard.
“Jullie vader heeft niet zomaar een familiegeheim verborgen.”
Ze wees naar de computers.
“Hij bouwde Project Eden om één reden.”
“Welke?”
“Om mensen te beschermen tegen een organisatie die al generaties bestaat.”
Michael fronste.
“Welke organisatie?”
Helen fluisterde:
“De Eden Foundation.”
Ik kende de naam.
Ik had hem eerder gezien.
In oude bankdocumenten.
In bedrijfsarchieven.
In dossiers van mijn vader.
Maar ik had nooit begrepen wat het betekende.
“Waarom hebben ze Sophie nodig?”
Helen keek naar haar.
“Omdat Sophie de enige is die toegang kan krijgen tot het laatste archief.”
Sophie fronste.
“Ik?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat je vader je bloed heeft gebruikt.”
Nora werd bleek.
“Wat heeft hij met haar gedaan?”
“Hij heeft haar identiteit gekoppeld aan het beveiligingssysteem.”
Ik keek naar Sophie.
“Daarom herinner je je die kamers.”
Sophie knikte langzaam.
“Misschien.”
De timer liep verder.
24:12
24:11
Toen verscheen er een tweede tekst.
KEUZE ÉÉN: HELEN
KEUZE TWEE: NORA
KEUZE DRIE: MICHAEL
KEUZE VIER: RICHARD
Sophie keek naar het scherm.
“Er staat niets over mij.”
Helen antwoordde:
“Omdat jij degene bent die moet kiezen.”
Sophie begon te huilen.
“Maar ik wil niemand laten sterven.”
“Dat weet ik.”
“Dan waarom doen ze dit?”
Helen keek haar recht aan.
“Omdat ze willen weten hoeveel macht je hebt.”
Michael liep naar het bedieningspaneel.
“Er moet een manier zijn om dit systeem uit te schakelen.”
Richard hielp hem.
“Zoek naar een noodprocedure.”
Ik liep naar Helen.
“Je zei dat je mijn grootmoeder bent.”
“Dat ben ik.”
“Waarom heb ik je nooit ontmoet?”
“Omdat je vader dacht dat je veiliger was zonder mij.”
“Waarom?”
Helen keek naar de grond.
“Omdat ik degene was die Project Eden begon.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
“Niet zoals zij het later hebben gebruikt.”
Ze wees naar de schermen.
“Ik wilde een systeem bouwen waarmee kinderen van getuigen beschermd konden worden.”
“Kinderen?”
“Ja.”
“Welke kinderen?”
Helen keek naar Nora.
“Jullie.”
De kamer werd stil.
“Jullie vader ontdekte dat jullie familie jarenlang werd gevolgd.”
“Door wie?”
“Door mensen binnen de Foundation.”
“En jij?”
“Ik werkte voor hen.”
Ik voelde mijn hart zakken.
“Je werkte voor hen?”
“Jarenlang.”
“Waarom?”
“Omdat ik dacht dat ik ze kon veranderen.”
Ze lachte bitter.
“Ik had het mis.”
De timer:
17:03
Sophie liep naar het midden van de kamer.
“Als ik niemand kies…”
Helen keek haar aan.
“Dan kiest het systeem.”
“Wat betekent dat?”
Helen antwoordde niet.
De lichten begonnen rood te knipperen.
Een deur aan de achterkant ging open.
Daarachter verscheen een donkere kamer.
Een monitor lichtte op.
Op het scherm stond een livebeeld.
Ik zag een man vastgebonden op een stoel.
Mijn hart stopte.
“Papa…”
De man op het scherm hief zijn hoofd.
Het was mijn vader.
Levend.
Ouder.
Mager.
Maar levend.
“Papa!”
Ik rende naar het scherm.
Hij keek rechtstreeks naar mij.
“Niet kiezen,” zei hij.
De verbinding kraakte.
“Eleanor…”
“Waar ben je?”
“Luister naar me.”
Zijn stem brak.
“Project Eden is een leugen.”
De verbinding viel weg.
Ik draaide me om naar Helen.
“Je zei dat mijn vader dood was.”
“Ik dacht dat hij dood was.”
“Maar hij leeft.”
Helen knikte.
“Ja.”
Sophie keek naar de timer.
09:41
Toen verscheen een nieuwe boodschap.
DE DOCHTER HEEFT NOG NEGEN MINUTEN.
Sophie keek naar ons allemaal.
En toen zei ze iets waardoor iedereen stil werd.
“Ik kies niemand.”
Ze liep naar het controlepaneel.
“Ik kies mezelf.”
Ze drukte haar hand tegen het scherm.
Een piep.
Toen een tweede.
De computers begonnen tegelijk te flikkeren.
Helen keek geschokt.
“Wat doe je?”
Sophie keek haar aan.
“Ik verander de regels.”
Het scherm werd zwart.
Daarna verscheen één nieuwe zin:
AUTORISATIE GEACCEPTEERD.
En ergens diep onder ons begon een zware metalen deur open te schuiven.
Helen fluisterde:
“Dat kan niet.”
Ik keek naar haar.
“Wat?”
Ze keek naar Sophie.
“Niemand heeft ooit het systeem kunnen overnemen.”
Sophie keek naar de donkere doorgang.
“Dan was niemand ooit mij.”
