DEEL 14 — WIE BEN IK?
Ik opende mijn ogen.
Een wit plafond.
Een zacht piepend geluid.
Een hand die de mijne vasthield.
Ik draaide mijn hoofd.
Een jonge vrouw zat naast mijn bed.
Ze huilde.
“Je bent wakker.”
Ik keek haar aan.
“Wie ben jij?”
Ze verstijfde.
Haar gezicht brak.
“Ik ben Sophie.”
“Sophie?”
Ze knikte.
“Je dochter.”
Ik fronste.
“Ik heb geen dochter.”
Ze begon te huilen.
Een andere vrouw kwam de kamer binnen.
Nora.
Ik herkende haar niet.
“Eleanor…”
Ik keek haar aan.
“Wie bent u?”
Ze bleef staan.
“Je zus.”
“Ik heb geen zus.”
Achter haar stond Michael.
Hij keek naar mij alsof hij een wonder zag.
“Ze heeft alles verloren.”
Sophie knikte.
“De herinneringsoverdracht werkte.”
Ik keek naar haar.
“Wat is er gebeurd?”
Sophie veegde haar tranen weg.
“Je hebt ons allemaal gered.”
“Van wat?”
“Project Eden.”
Ik keek naar het raam.
Buiten zag ik een oude stad.
Ik wist niet waar ik was.
Ik wist niet hoeveel tijd er was verstreken.
Ik wist niet wie ik was.
Toen kwam een oudere man de kamer binnen.
Hij had grijs haar.
Een wandelstok.
En tranen in zijn ogen.
Hij liep langzaam naar mij toe.
“Eleanor.”
Ik keek hem aan.
“Wie bent u?”
Hij glimlachte.
“Je vader.”
Ik voelde niets.
Geen herkenning.
Geen herinnering.
Alleen een vreemde warmte.
“Mijn vader?”
“Ja.”
Hij ging naast mijn bed zitten.
“Je hebt me een tweede leven gegeven.”
Ik keek naar hem.
“Waarom herinner ik me niets?”
“Omdat je het allemaal hebt opgeofferd.”
“Kan ik het terugkrijgen?”
Hij keek naar Sophie.
“Misschien.”
Sophie kwam dichterbij.
“Het systeem vernietigde je actieve herinneringen.”
“En de rest?”
“Die zit nog ergens.”
“Waar?”
Sophie glimlachte.
“Binnen jezelf.”
Ik begreep het niet.
Toen haalde ze een klein metalen doosje tevoorschijn.
Ze legde het op mijn bed.
Ik keek ernaar.
Mijn vingers begonnen vanzelf te trillen.
“Waarom reageer ik hierop?”
“Omdat jij het ooit voor mij hebt verborgen.”
Ik keek naar het doosje.
Een klein slot.
Een inscriptie.
FOR ELEANOR — WHEN YOU FORGET.
Mijn adem stokte.
Ik opende het.
Binnenin zat een foto.
Vier jonge meisjes.
Nora.
Lily.
Claire.
En ik.
Ik staarde naar de foto.
Een beeld flitste door mijn hoofd.
Een tuin.
Een zomeravond.
Mijn moeder die lachte.
Mijn vader die een barbecue aanstak.
Sophie als baby.
Ik begon te huilen.
“Ik ken dit.”
Sophie pakte mijn hand.
“Dat is genoeg.”
Maar toen viel er een document uit het doosje.
Ik pakte het op.
Mijn ogen gleden over de woorden.
PROJECT EDEN — FINAL SUBJECT.
Mijn naam.
Daaronder:
ELEANOR BENNETT.
En een tweede regel.
ORIGINAL ARCHITECT.
Ik keek naar mijn vader.
“Wat betekent dit?”
Hij antwoordde niet.
Sophie wel.
“Je vader heeft Eden gebouwd.”
“Maar jij zei…”
“Hij bouwde het systeem.”
Ze keek naar mij.
“Maar jij ontwierp de menselijke code.”
“Op mijn zesde?”
“Nee.”
Ze glimlachte verdrietig.
“Toen je zes was, leerde je alleen het eerste deel.”
“Hoe oud was ik toen?”
“Zeventien.”
Ik staarde haar aan.
“Ik was zeventien?”
“Je werkte samen met je vader.”
Mijn hart begon sneller te slaan.
“Waarom herinner ik me dat niet?”
“Omdat je ervoor koos het te vergeten.”
Ik voelde een koude rilling.
“Waarom?”
Sophie keek naar de deur.
“Omdat jij wist dat er iemand binnen de familie zat die iedereen zou verraden.”
“Wie?”
Ze keek naar mijn vader.
Mijn vader keek naar de grond.
“Wie?” vroeg ik opnieuw.
De deur ging open.
Helen stond daar.
Mijn grootmoeder.
Ik kende haar niet.
Maar toen ik haar zag, begon mijn hoofd pijn te doen.
Ze keek naar mij.
“Je hebt het doosje gevonden.”
“Ken ik u?”
Ze glimlachte verdrietig.
“Je zult me binnenkort herinneren.”
“Wie bent u?”
“Degene die jou ooit heeft verraden.”
De kamer werd stil.
Sophie stond op.
“Nee.”
Helen keek naar haar.
“Het is tijd.”
“Waarvoor?”
“Om haar de laatste waarheid te vertellen.”
Mijn vader stond op.
“Niet hier.”
Helen schudde haar hoofd.
“Ze moet het weten.”
Ze keek naar mij.
“Jij hebt Project Eden niet gebouwd om mensen te beschermen.”
Mijn hart sloeg over.
“Waarom dan?”
Ze fluisterde:
“Om één persoon te vinden.”
“Wie?”
Helen keek naar Sophie.
“Jouw broer.”
Ik fronste.
“Ik heb geen broer.”
Helen glimlachte.
“Dat dacht je.”
Ze draaide zich om.
“Maar hij leeft.”
Mijn vader werd bleek.
“Dat kan niet.”
Helen keek hem aan.
“Hij heeft je al gevonden.”
Op dat moment ging het licht uit.
Een scherm naast mijn bed sprong aan.
Een man verscheen.
Jong.
Kalm.
Met dezelfde ogen als ik.
Hij keek recht in de camera.
“Hallo, zus.”
Sophie fluisterde:
“Thomas.”
De man glimlachte.
“Welkom terug, Eleanor.”
En toen verscheen onder zijn gezicht een laatste boodschap:
PROJECT EDEN — FASE VI BEGINT.
DE VERGETEN ZUS MOET KIEZEN AAN WELKE KANT ZE STAAT.
