In het schuilhuis werd de achterdeur opengetrokken.
Twee gemaskerde mannen stormden naar binnen.
De oude man schoot als eerste.
BANG!
Eén aanvaller zakte in elkaar.
De tweede dook weg en vuurde onmiddellijk terug.
Een kogel trof de oude man in zijn zij.
Hij wankelde.
Clara schreeuwde.
"Nee!"
Hij kneep zijn tanden op elkaar.
"Rennen!"
"Maar..."
"NU!"
Met tranen in haar ogen rende Clara door een smalle gang naar de achteruitgang.
Achter haar hoorde ze opnieuw schoten.
Toen...
stilte.
Ze durfde niet om te kijken.
Buiten sloeg de regen opnieuw tegen haar gezicht.
Ze rende zonder te weten waarheen.
Na enkele straten hoorde ze plotseling een motor achter zich.
Een zwarte motor stopte naast haar.
De bestuurder droeg een donkere helm.
"Stap op!"
Clara zette een stap achteruit.
"Wie bent u?"
De man haalde langzaam zijn helm af.
Ze verstijfde.
Ze kende dat gezicht.
Ze had het één keer gezien.
Op een oude familiefoto.
In Matteo's werkkamer.
"Dat..."
fluisterde ze.
"...kan niet."
De man glimlachte verdrietig.
"Ik weet dat Matteo denkt dat ik dood ben."
Hij keek haar recht aan.
"Maar ik ben Lucas."
