Clara hield de geheugenkaart stevig vast.
"Wat staat hierop?"
De oude man keek haar ernstig aan.
"De reden waarom jouw man al twaalf jaar wordt voorgelogen."
"Door wie?"
"Door zijn eigen familie."
Clara voelde haar hart sneller kloppen.
"En zijn broer?"
De man keek haar recht aan.
"Leeft."
"Waarom heeft niemand dat verteld?"
"Omdat iemand hem al die jaren verborgen heeft gehouden."
"Wie dan?"
De man stond langzaam op.
Voordat hij kon antwoorden...
Klonk buiten het geluid van piepende banden.
Daarna meerdere autodeuren.
Hij keek door een kier van het gordijn.
Zijn gezicht trok wit weg.
"Ze hebben ons gevonden."
Clara sprong overeind.
"Wie?"
Nog voordat hij antwoord kon geven...
Klonken zware voetstappen op de trap.
Eén.
Twee.
Drie.
Toen een harde klap tegen de voordeur.
BOEM!
Een tweede.
BOEM!
De scharnieren begonnen te verbuigen.
De oude man trok een pistool uit een verborgen lade.
Hij keek Clara aan.
"Luister heel goed."
"Wie zijn dat?"
Zijn stem werd nauwelijks hoorbaar.
"Niet Matteo's mannen..."
Hij haalde diep adem.
"...maar de mensen die al twaalf jaar iedereen vermoorden die de waarheid ontdekt."
Op datzelfde moment vloog de voordeur met een oorverdovende klap uit haar scharnieren.
Zware laarzen stormden naar binnen.
Een onbekende stem schreeuwde:
"Neem het meisje levend... en schiet de oude man neer!"
