Diezelfde avond kreeg Matteo onverwacht bezoek.
Zijn beveiligers brachten een oudere advocaat binnen.
"Mijnheer Verhoeven..."
De man legde een verzegelde envelop op tafel.
"Ik moest u dit geven als Lucas ooit levend zou opduiken."
Matteo keek hem strak aan.
"Van wie komt dit?"
"Van uw moeder."
Matteo verstijfde.
"Mijn moeder is tien jaar geleden overleden."
"Dat klopt."
"Waarom nu?"
"Omdat zij bang was dat u eerder niet zou luisteren."
Met trillende vingers verbrak Matteo het zegel.
Binnenin zat slechts één brief.
Hij begon te lezen.
Na de eerste regels trok alle kleur uit zijn gezicht.
Daan zag het.
"Mijnheer..."
Matteo antwoordde niet.
Hij las verder.
Nog één bladzijde.
Toen kneep hij zijn ogen dicht.
"Nee..."
fluisterde hij.
"Dat kan niet."
Daan pakte voorzichtig de brief.
Onderaan stond één zin met de hand geschreven.
"De man die Lucas wilde vermoorden... was nooit je vijand."
Plotseling ging alle verlichting in het landhuis uit.
Volledige duisternis.
Nog voordat iemand kon reageren...
klonk buiten een explosie.
BOEM!
De ramen trilden.
Alarmen begonnen te loeien.
Een beveiliger rende naar binnen.
"Mijnheer!"
"Wat is er?"
"Het terrein wordt aangevallen!"
Nog voordat Matteo een bevel kon geven, klonk een schot vanuit de tuin.
Daarna nog één.
En nog één.
Iemand was dwars door zijn zwaarst bewaakte landgoed heen gebroken.
Op hetzelfde moment keek Lucas op een monitor in het pakhuis.
Hij zag de livebeelden van de aanval.
Zijn gezicht werd bleek.
Clara keek hem vragend aan.
"Wat is er?"
Lucas fluisterde slechts drie woorden:
"Ze zijn begonnen."
