Aan de andere kant van de stad…
Clara opende langzaam haar ogen.
Alles deed pijn.
Haar hoofd bonsde.
Haar schouder brandde.
Ze lag op een smal bed in een oude woning waarvan de muren vol scheuren zaten.
Ze probeerde overeind te komen.
"Rustig."
Een mannenstem.
Ze draaide zich verschrikt om.
Een grijzende man van rond de zestig zat aan een houten tafel.
Hij droeg eenvoudige kleding.
Geen wapen.
Geen masker.
Alleen een kop zwarte koffie.
"Waar ben ik?"
"Veilig."
"Wie bent u?"
De man glimlachte flauwtjes.
"Dat is voorlopig minder belangrijk."
Clara keek onmiddellijk naar de deur.
Op slot.
Ze keek naar het raam.
Metalen tralies.
Haar ademhaling versnelde.
"Ben ik gevangengenomen?"
De man schudde langzaam zijn hoofd.
"Nee."
"Waarom kan ik dan niet weg?"
"Omdat er buiten mensen rondlopen die je liever dood zien dan levend."
Clara zweeg.
Ze wist niet of ze hem moest geloven.
"Mijn telefoon..."
"Is vernietigd."
"Door wie?"
"Door jou."
Ze fronste.
"Wat?"
De man schoof een kleine geheugenkaart over de tafel.
"Je hebt hem uit je telefoon gehaald voordat je hem weggooide."
Clara staarde naar de kaart.
Langzaam kwamen flarden terug.
De regen.
Een zwarte bestelwagen.
Voetstappen.
Iemand die haar naam fluisterde.
En daarna...
Een stem.
"Als Matteo deze beelden ziet, zijn jullie allebei dood."
