Deel 4: De waarheid die twaalf jaar verborgen bleef
De motor kwam piepend tot stilstand voor een verlaten pakhuis aan de rand van de haven.
Het gebouw leek al jaren verlaten.
Roestige schuifdeuren.
Gebroken ramen.
Geen enkel teken van leven.
Lucas keek om zich heen voordat hij Clara een klein gebaar gaf.
"Kom."
Clara aarzelde.
"Hoe weet ik dat ik je kan vertrouwen?"
Lucas glimlachte vermoeid.
"Dat weet je niet."
Hij opende de zware stalen deur.
"Maar als ik je had willen uitleveren, was dat onderweg al gebeurd."
Clara volgde hem naar binnen.
Achter de loods bleek een verborgen ruimte te liggen.
Moderne bewakingsschermen.
Computers.
Kaarten van Amsterdam.
Op één muur hingen tientallen foto's.
Van politici.
Ondernemers.
Rechercheurs.
En...
Matteo.
Clara liep langzaam naar de muur.
Tussen alle foto's hing één vergeelde familiefoto.
Twee jonge jongens stonden naast hun ouders.
"Jij..."
fluisterde ze.
"...en Matteo."
Lucas knikte.
"De laatste foto voordat alles misging."
