DEEL 12 — DE LAATSTE KAMER
Richard stond midden in de kelder alsof hij de eigenaar van de wereld was.
Misschien was hij dat ooit geweest.
Maar nu zag ik alleen een oude man.
Een man die te veel levens had vernietigd.
Harris richtte zijn wapen.
“Handen omhoog!”
Richard lachte.
“Detective, als u schiet, sterft Alexander.”
Mijn hart sloeg over.
“Waar is mijn oom?”
Richard keek naar mij.
“Veilig.”
“Breng hem hier.”
“Dat kan ik niet.”
“Waarom?”
“Omdat hij iets heeft gedaan.”
Thomas stapte naar voren.
“Wat?”
Richard glimlachte.
“Hij heeft eindelijk besloten de waarheid te vertellen.”
Alexander verscheen op een scherm achter Richard.
Hij zat vastgebonden aan een stoel.
Zijn gezicht was bebloed.
“Alexander!”
Hij keek naar mij.
“Mariana…”
Richard drukte op een knop.
“Hij heeft mij verteld wie Project M werkelijk heeft gefinancierd.”
Harris keek hem aan.
“Wie?”
Richard glimlachte.
“De Sterlings.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat is onmogelijk.”
“Je familie heeft tientallen jaren betaald.”
Thomas schudde zijn hoofd.
“Niet iedereen.”
Richard keek naar hem.
“Jij wist ervan.”
“Ik wist dat ze onderzoek financierden. Niet wat jij ermee deed.”
“Leugens.”
Anna stapte naar voren.
“Hij liegt.”
Richard keek naar haar.
“Anna.”
Ze verstijfde.
“Je had nooit moeten overleven.”
Ik voelde mijn bloed koken.
“Raak haar niet aan.”
Richard lachte.
“Je beschermt haar nu?”
“Ze is mijn familie.”
“Dat is precies het probleem.”
Hij keek naar ons beiden.
“Jullie denken dat familie betekent dat je elkaar kunt vertrouwen.”
Ik keek naar Thomas.
Toen naar Alexander op het scherm.
Toen naar Richard.
“Wat wil je?”
“Jou.”
“Nee.”
“Dan sterft Alexander.”
Ik keek naar mijn oom.
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
“Doe het niet.”
“Alexander…”
“Hij wil jou niet alleen.”
Richard knikte.
“Eindelijk.”
Alexander keek naar mij.
“Hij wil het bewijs.”
“Welk bewijs?”
“Wat jij in je lichaam draagt.”
Mijn adem stokte.
Richard kwam dichterbij.
“Jouw genetische profiel is uniek.”
“En daarom heb je Anna gemaakt?”
“Anna was een poging.”
Anna keek hem vol haat aan.
“Je hebt me mijn hele leven gebruikt.”
“En jij hebt gefaald.”
“Maar ik ben nog steeds hier.”
Richard keek naar haar.
“Dat verandert niets.”
Harris zei:
“Genoeg.”
Hij deed een stap vooruit.
Richard drukte opnieuw op de knop.
Op het scherm verscheen Alexander.
Een man stond achter hem.
Ik herkende hem.
“Dat is…”
Thomas fluisterde:
“Dr. Mercer.”
De arts uit de oude dossiers.
De man die Project M had geleid.
Richard zei:
“Hij kan jullie vertellen wat er werkelijk met Evelyn is gebeurd.”
Mijn hart stopte.
“Mijn moeder?”
Dr. Mercer keek naar de camera.
Zijn gezicht was oud en moe.
“Mariana…”
Ik voelde tranen opkomen.
“Waar is mijn moeder?”
Hij keek naar Richard.
Richard knikte.
Mercer zei:
“Evelyn leeft.”
De wereld stond stil.
“Wat?”
Thomas wankelde.
“Dat kan niet.”
Mercer keek hem aan.
“Ze leeft.”
Ik voelde mijn knieën zwak worden.
“Waar?”
Mercer aarzelde.
Toen zei hij:
“Ze zit al zevenentwintig jaar opgesloten.”
Richard glimlachte.
“En nu weet je waarom ik je vader nooit kon vinden.”
Thomas keek woedend.
“Waar is ze?”
Richard antwoordde:
“Op dezelfde plek waar alles begon.”
“Waar?”
Hij wees naar Anna.
“Onder de oude kliniek.”
Ik keek naar Anna.
Zij begreep het ook.
“Mijn moeder is daar?”
Richard knikte.
“Maar er is één probleem.”
“Wat?”
“De kliniek wordt over een uur vernietigd.”
Mijn hart stopte.
“Je liegt.”
“Misschien.”
Harris keek naar de klok.
“Dan gaan we.”
Richard glimlachte.
“Dat is precies wat ik wilde.”
Hij drukte op een afstandsbediening.
Het licht viel uit.
In de duisternis klonk een schot.
Toen nog één.
Ik voelde een hand de mijne grijpen.
Anna.
“Mariana, rennen!”
We renden.
Achter ons schreeuwde Thomas.
Harris vuurde terug.
Boven ons begon het huis te trillen.
Maar terwijl ik door de donkere gang rende, hoorde ik Richard achter ons lachen.
En toen begreep ik waarom.
Hij wilde helemaal niet ontsnappen.
Hij wilde dat wij naar de kliniek gingen.
Want daar lag blijkbaar de laatste waarheid.
De waarheid over mijn moeder.
Over Anna.
Over mij.
En misschien ook over de man die mijn vader ooit was.
Buiten stond een auto klaar.
Anna trok het portier open.
“Stap in!”
Ik keek nog één keer naar het brandende huis.
Toen naar mijn vader.
“Papa?”
Hij knikte.
“Ga.”
“En jij?”
“Ik haal Alexander.”
Ik stapte in.
Anna reed weg.
Na enkele minuten keek ze naar mij.
“Er is iets wat je nog niet weet.”
“Wat?”
Ze hield het stuur stevig vast.
“Evelyn is niet alleen je moeder.”
Ik fronste.
“Wat bedoel je?”
Anna keek me aan.
“Ze is degene die Project M heeft opgericht.”
Ik voelde mijn hart zinken.
En ineens wist ik dat de waarheid die ons wachtte in die kliniek veel groter zou zijn dan alles wat ik tot nu toe had ontdekt.
