DEEL 3 — De dokter beweerde dat hij mijn leven had gered… maar mijn dochter herkende hem als haar moeders moordenaar
De woorden van Salomé bleven in de lucht hangen.
“Hij probeerde mij vijf jaar geleden te vermoorden.”
Kolonel Méndez keek haar geschrokken aan.
“Salomé, weet je dat zeker?”
Het meisje knikte.
“Mijn moeder zei dat ik nooit naar hem mocht kijken.”
“Waarom?”
“Omdat hij dan zou weten dat ik haar dochter was.”
Ramiro voelde zijn bloed koud worden.
“Maar waarom zou Navarro jou willen vermoorden?”
Salomé keek naar hem.
“Omdat ik iets had gezien.”
“Wat?”
Ze zweeg.
“Salomé.”
“Een auto.”
“Welke auto?”
“Een zwarte.”
Ramiro fronste.
“Wat was daarmee?”
“Hij stond voor ons huis.”
Méndez ging tegenover haar zitten.
“Wanneer?”
“De avond dat mama stierf.”
De kolonel keek naar Ramiro.
“Waarom heb je dit nooit verteld?”
Ramiro schudde zijn hoofd.
“Omdat ik het niet wist.”
“Je dochter was daar.”
“Ze was drie!”
“Precies.”
Salomé pakte haar vaders hand steviger vast.
“Papa…”
“Ja?”
“Er was nog iets.”
“Wat?”
“De man in de auto had een ring.”
Méndez verstijfde.
“Wat voor ring?”
Salomé beschreef hem.
Een donkere ring met een zilveren streep in het midden.
Méndez keek naar zijn eigen hand.
Zijn gezicht veranderde.
Ramiro zag het.
“Kolonel?”
Méndez trok langzaam zijn handschoen uit.
Aan zijn rechterhand droeg hij een ring.
Donker.
Met een zilveren streep.
Ramiro stond op.
“U?”
“Nee.”
“Dat is precies die ring!”
Méndez keek naar Salomé.
Het meisje deinsde achteruit.
“U was die man!”
“Salomé, luister naar me.”
“Papa!”
Ramiro ging beschermend voor haar staan.
“Blijf bij haar vandaan.”
Méndez deed een stap achteruit.
“Jullie begrijpen het verkeerd.”
“Hoe?”
“Ik droeg die ring die avond.”
Ramiro voelde zijn hart bonzen.
“Dus u was daar.”
“Ja.”
“U kende mijn vrouw.”
“Ja.”
“En u kende Navarro.”
“Ja.”
“Waarom heeft u dat nooit gezegd?”
Méndez antwoordde niet.
Toen kwam er een geluid uit de gang.
Een metalen deur die openging.
Twee bewakers kwamen binnen.
Tussen hen in liep dokter Navarro.
Hij was ouder dan Ramiro zich herinnerde.
Grijs haar.
Dunne bril.
Een rustige glimlach.
Maar toen hij Salomé zag, verdween die glimlach.
“Jij.”
Salomé kroop dichter tegen haar vader aan.
Navarro keek naar Méndez.
“Je hebt haar hierheen gebracht?”
Méndez antwoordde:
“Niet ik.”
Navarro keek naar Ramiro.
“Je dochter heeft iets wat ik nodig heb.”
Ramiro balde zijn vuisten.
“Blijf bij haar vandaan.”
Navarro lachte zacht.
“Als ik haar kwaad had willen doen, was ze hier vandaag niet geweest.”
Salomé begon te huilen.
“U liegt.”
Navarro keek haar aan.
“Je moeder heeft je tegen mij opgezet.”
“U hebt haar vermoord!”
Iedereen zweeg.
Navarro’s gezicht werd strak.
“Dat is niet waar.”
“Ze zei dat u haar hebt vermoord.”
“Je moeder heeft veel dingen gezegd.”
“Waarom?”
“Omdat ze bang was.”
“Voor u!”
Navarro zuchtte.
“Voor iedereen.”
Méndez liep naar hem toe.
“Waar is de ontbrekende pagina?”
Navarro keek hem aan.
“Welke pagina?”
“Van het oorspronkelijke laboratoriumrapport.”
Navarro glimlachte.
“Je bent eindelijk wakker geworden.”
Méndez verstijfde.
“Wat bedoel je?”
“Je begint je dingen te herinneren.”
Ramiro keek van de een naar de ander.
“Wat is hier vijf jaar geleden gebeurd?”
Navarro antwoordde:
“Je vrouw ontdekte de waarheid.”
“Welke waarheid?”
“Dat jij erin geluisd werd.”
“Door wie?”
Navarro keek naar Méndez.
Ramiro voelde zijn maag omdraaien.
“Door hem?”
“Nee.”
Navarro schudde zijn hoofd.
“Niet door Méndez.”
“Wie dan?”
“Door iemand die boven ons allemaal stond.”
“Wie?”
Navarro keek naar Salomé.
“Je dochter weet het.”
Ramiro draaide zich naar haar om.
“Salomé?”
Het meisje begon te trillen.
“Papa…”
“Wat weet je?”
“De naam.”
“Welke naam?”
“De naam die mama zei voordat ze stierf.”
Ramiro knielde voor haar.
“Je kunt het me vertellen.”
Ze fluisterde:
“Gabriel.”
Ramiro verstijfde.
“Gabriel wie?”
Méndez keek geschokt.
Navarro sloot zijn ogen.
“Dat dacht ik al.”
Ramiro stond op.
“Wie is Gabriel?”
Niemand antwoordde.
“Wie?”
Méndez zei uiteindelijk:
“Gabriel Fuentes.”
Ramiro’s gezicht werd lijkbleek.
“Mijn broer?”
“Ja.”
“Maar hij is twintig jaar geleden verdwenen.”
Navarro keek hem aan.
“Hij is nooit verdwenen.”
Ramiro voelde de grond onder zijn voeten wegzakken.
“Wat?”
“Hij veranderde zijn naam.”
“Waarom?”
“Omdat hij niet wilde dat iemand wist dat hij betrokken was.”
“Betrokken bij wat?”
Navarro keek naar Méndez.
“Zeg het hem.”
Méndez schudde zijn hoofd.
“Dat kan ik niet.”
“Je moet.”
“Als ik het zeg, is iedereen hier in gevaar.”
Ramiro greep de tafel.
“Mijn leven is al vijf jaar vernietigd!”
Zijn stem galmde door de kamer.
“Mijn vrouw is dood. Mijn dochter is opgegroeid zonder vader. Ik ben veroordeeld voor een moord die ik niet heb gepleegd!”
Hij wees naar Navarro.
“Dus vertel me wie mijn leven heeft verwoest!”
Navarro keek hem lang aan.
Toen zei hij:
“Je broer.”
Ramiro kon nauwelijks ademen.
“Waarom?”
“Omdat hij het geld wilde.”
“Welk geld?”
“Het geld dat jouw vrouw verborgen hield.”
Ramiro fronste.
“Mijn vrouw had geen geld.”
Navarro glimlachte.
“Dat dacht je.”
Hij haalde een envelop uit zijn jas.
“Ze had miljoenen.”
Ramiro staarde naar de envelop.
“Waar kwam dat vandaan?”
Navarro legde hem op tafel.
“Van een rekening op jouw naam.”
Ramiro keek naar het document.
Daar stond zijn naam.
Een rekeningnummer.
En een bedrag.
€18.700.000.
Ramiro schudde zijn hoofd.
“Dit is niet van mij.”
“Dat weet ik.”
“Wie heeft de rekening geopend?”
Navarro keek naar hem.
“Je broer.”
Ramiro voelde zijn knieën slap worden.
“Waarom zou hij dat doen?”
“Omdat jouw vrouw hem ontdekte.”
“En daarom vermoordde hij haar?”
Navarro zweeg.
Ramiro keek naar Salomé.
“Heb jij hem gezien?”
Salomé knikte langzaam.
“Ja.”
“Wanneer?”
“De avond dat mama stierf.”
“Waarom heb je hem nooit genoemd?”
Ze keek naar de vloer.
“Omdat mama zei dat niemand hem mocht kennen.”
“Waarom?”
Salomé keek op.
“Omdat hij mijn oom niet was.”
Ramiro verstijfde.
“Wat bedoel je?”
“Hij zei dat hij papa was.”
De wereld leek stil te vallen.
Ramiro keek naar zijn dochter.
“Wat?”
Salomé begon te huilen.
“Hij zei dat jij niet mijn echte vader was.”
Navarro keek naar Méndez.
Méndez werd lijkbleek.
Ramiro voelde zijn hart breken.
“Salomé…”
Het meisje pakte zijn hand.
“Ik geloofde hem niet.”
“Waarom niet?”
“Omdat mama zei dat jij mijn vader was.”
Ramiro sloot zijn ogen.
Voor het eerst voelde hij niet alleen woede.
Maar angst.
Want als Gabriel werkelijk achter alles zat, betekende dat dat hij nog steeds vrij rondliep.
En precies op dat moment ging de deur van de bezoekersruimte open.
Een jonge rechercheur kwam binnenrennen.
Hij hield een foto vast.
“Kolonel!”
Méndez draaide zich om.
“Wat?”
“We hebben de man gevonden.”
“Welke man?”
De rechercheur keek naar Ramiro.
“Gabriel Fuentes.”
Ramiro voelde zijn hart stoppen.
“Waar?”
De rechercheur slikte.
“In het ziekenhuis.”
“Waarom?”
Hij keek naar Salomé.
“Hij is daar al drie dagen opgenomen.”
“Wat heeft hij?”
De rechercheur aarzelde.
“Hij beweert dat hij stervende is.”
Ramiro keek naar Navarro.
Navarro fluisterde:
“Hij is niet ziek.”
“Wat dan?”
“Hij is bang.”
“Voor wie?”
Navarro keek naar de deur.
“Voor de persoon die hem vijf jaar geleden opdracht gaf jouw vrouw te vermoorden.”
Ramiro verstijfde.
“Wie gaf hem die opdracht?”
Navarro keek hem recht aan.
“Dat weet alleen Gabriel.”
De rechercheur keek opnieuw naar Ramiro.
“En hij heeft gevraagd om jou te spreken.”
Ramiro staarde hem aan.
“Waarom?”
De rechercheur antwoordde:
“Hij zei dat hij alleen met jou wil praten voordat hij sterft.”
En toen voegde hij eraan toe:
“Maar hij heeft één voorwaarde.”
Ramiro slikte.
“Welke?”
“Dat je dochter erbij is.”
