DEEL 2 — De naam die mijn dochter fluisterde, stond al vijf jaar boven mijn dossier
“Wie?” vroeg kolonel Méndez.
Salomé keek naar haar vader.
Ramiro zag hoe haar kleine handen begonnen te trillen.
“Zeg het,” fluisterde hij.
Het meisje slikte.
“Dokter Esteban Navarro.”
De kamer werd doodstil.
Méndez liet het voorwerp bijna uit zijn handen vallen.
“Navarro?”
Salomé knikte.
“Mijn moeder zei dat ik die naam nooit mocht zeggen.”
Ramiro staarde naar Méndez.
“U kent hem.”
Méndez antwoordde niet.
“Kolonel?”
“Iedereen kent hem.”
“Hoe?”
Méndez keek naar het kleine voorwerp in zijn hand.
“Dokter Navarro was de hoofdforensisch onderzoeker in jouw zaak.”
Ramiro voelde zijn maag samentrekken.
“Dat wist ik.”
“Maar wat je niet weet,” vervolgde Méndez, “is dat hij niet alleen het forensische onderzoek heeft uitgevoerd.”
“Wat bedoelt u?”
Méndez keek naar de bewakers.
“Ga naar buiten.”
De twee mannen aarzelden.
“Nu.”
De deur sloot.
Méndez ging tegenover Ramiro zitten.
“Vijf jaar geleden was Navarro degene die beweerde dat jouw vingerafdrukken op het moordwapen waren gevonden.”
“Dat weet ik.”
“Hij was ook degene die verklaarde dat het bloed op jouw kleding overeenkwam met het slachtoffer.”
“Dat weet ik ook.”
Méndez keek hem strak aan.
“Maar er was iets anders.”
“Wat?”
“Het oorspronkelijke laboratoriumrapport.”
Ramiro fronste.
“Dat rapport heb ik nooit gezien.”
“Precies.”
Méndez legde het kleine voorwerp op tafel.
“Volgens het officiële dossier is dit serienummer nooit op de plaats delict aangetroffen.”
“Maar het was er wel.”
“Ja.”
“Hoe kan dat?”
Méndez haalde diep adem.
“Omdat iemand het uit het dossier heeft verwijderd.”
Ramiro keek naar zijn dochter.
“Waar heeft je moeder dit gevonden?”
“Op zolder.”
“Waarom lag het daar?”
Salomé keek naar haar vader.
“Mijn moeder verstopte het.”
“Wanneer?”
“De avond voordat ze stierf.”
Ramiro verstijfde.
“Wat?”
Salomé knikte.
“Ze zei dat als er iets met haar gebeurde, ik het pas mocht zoeken wanneer ik acht jaar was.”
Ramiro voelde zijn ogen branden.
“Waarom acht?”
“Dat weet ik niet.”
Méndez keek naar het meisje.
“Wat heeft je moeder nog meer gezegd?”
Salomé aarzelde.
“Ze zei dat papa nooit had gelogen.”
Ramiro sloot zijn ogen.
“En?”
“Ze zei dat iemand hem erin had geluisd.”
Méndez stond langzaam op.
“Dat moet ik controleren.”
“Wat?”
“Het laboratoriumrapport.”
Hij liep naar de deur.
Ramiro sprong overeind.
“Kolonel!”
Méndez draaide zich om.
“Laat me niet opnieuw alleen.”
Méndez keek hem lang aan.
Toen knikte hij.
“Ik beloof niets.”
Hij liep weg.
Salomé bleef achter.
Ramiro keek naar haar.
“Mijn meisje…”
Ze liep naar hem toe.
“Papa?”
“Hoe lang wist je dit?”
“Een week.”
“Waarom vertelde je het niemand?”
“Omdat mama zei dat niemand te vertrouwen was.”
Ramiro slikte.
“Zelfs de politie niet?”
Ze schudde haar hoofd.
“Ze zei dat de politie ook bang was.”
Ramiro voelde een koude rilling.
“Bang voor wie?”
Salomé antwoordde zacht:
“Voor de man die papa heeft laten opsluiten.”
* * *
Drie kwartier later kwam Méndez terug.
Zijn gezicht was anders.
Bleek.
Ernstig.
Hij hield een dikke map vast.
“Wat is er?” vroeg Ramiro.
Méndez legde de map op tafel.
“Het oorspronkelijke rapport bestaat nog.”
Ramiro staarde hem aan.
“Wat staat erin?”
“Dat jouw vingerafdrukken niet op het moordwapen stonden.”
Ramiro kon even niet ademen.
“Wat?”
“De eerste analyse vond slechts één gedeeltelijke afdruk.”
“Van wie?”
Méndez keek hem aan.
“Niet van jou.”
Ramiro voelde zijn hart bonzen.
“Van wie dan?”
“Dat staat niet in het rapport.”
“Waarom niet?”
“Omdat de tweede pagina ontbreekt.”
“Wie heeft het verwijderd?”
Méndez antwoordde niet.
Ramiro begreep het.
“Navarro.”
Méndez knikte langzaam.
“Waarschijnlijk.”
“Waarschijnlijk?”
“Er is meer.”
Hij opende een tweede map.
“Het bloed op jouw kleding was ook niet van het slachtoffer.”
Ramiro voelde tranen over zijn wangen lopen.
“Dus ik had gelijk.”
“Ja.”
“Vijf jaar…”
Zijn stem brak.
“Vijf jaar lang…”
Méndez keek weg.
“Ik weet het.”
Ramiro sloeg zijn vuist op tafel.
“Ik heb haar niet vermoord!”
“Ik weet het nu.”
“Nu?”
Méndez keek hem recht aan.
“Dat is waarom ik je dochter hier heb laten komen.”
Ramiro fronste.
“Wat bedoelt u?”
“Ik wilde weten of er iets was dat we over het hoofd hadden gezien.”
Hij wees naar het kleine voorwerp.
“En dat hebben we.”
“Wat?”
“Het serienummer hoort bij een beveiligde medische recorder.”
Ramiro keek hem ongelovig aan.
“Een recorder?”
“Ja.”
“Waar?”
Méndez haalde een oud document uit de map.
“Het apparaat was eigendom van Navarro.”
De stilte werd zwaar.
“Waarom zou zijn recorder op de plaats delict zijn?”
Méndez schudde zijn hoofd.
“Dat weten we nog niet.”
Salomé stak plotseling haar hand op.
“Ik weet het.”
Iedereen keek naar haar.
“Wat weet je?”
Ze wees naar de recorder.
“Mijn moeder zei dat papa niet degene was die die avond bij haar was.”
Ramiro verstijfde.
“Wat?”
“Ze zei dat iemand anders bij haar was.”
“Wie?”
Salomé keek naar Méndez.
“Een man in een witte jas.”
Méndez werd lijkbleek.
“Dat heeft je moeder gezegd?”
“Ja.”
“Wanneer?”
“De avond voordat ze stierf.”
Ramiro stond stil.
“Waarom heeft ze dat nooit aan mij verteld?”
“Omdat ze bang was.”
“Waarvoor?”
Salomé keek naar de deur.
“Voor dokter Navarro.”
Méndez ging zitten.
“Er is nog iets.”
Hij opende de laatste pagina van het dossier.
“De avond van de moord was Navarro niet alleen op de plaats delict.”
Ramiro keek hem aan.
“Wie was er nog meer?”
Méndez wees naar een naam.
Ramiro las hem.
Zijn gezicht veranderde.
“Dat kan niet.”
Méndez knikte.
“Dat was ook mijn reactie.”
De naam stond zwart op wit.
Kolonel Esteban Méndez.
Ramiro keek hem aan.
“U was daar?”
Méndez sloot het dossier.
“Ja.”
“Waarom?”
“Dat weet ik niet meer.”
Ramiro verstijfde.
“Hoe bedoelt u?”
Méndez keek naar zijn handen.
“Ik herinner me dat ik naar het huis ben gegaan.”
“En daarna?”
“Niets.”
“U bent uw geheugen kwijt?”
“Voor die avond.”
Ramiro keek naar Salomé.
Zijn dochter zat doodstil.
Toen haalde ze langzaam een tweede voorwerp uit haar jaszak.
Een kleine sleutel.
“Wat is dat?” vroeg Ramiro.
Salomé keek hem aan.
“Die zat ook bij mama.”
Méndez nam de sleutel aan.
Op de achterkant stond een nummer.
17.
Méndez werd plotseling wit.
“Wat?”
Ramiro keek hem aan.
“Wat betekent dat?”
Méndez fluisterde:
“Verhoorkamer zeventien.”
“Waar?”
“In deze gevangenis.”
“Waarom zou mijn vrouw daar een sleutel van hebben?”
Méndez stond op.
“Dat is onmogelijk.”
“Kolonel?”
Hij keek naar Salomé.
“Deze sleutel bestaat al twintig jaar niet meer.”
Op dat moment ging de telefoon in de bezoekersruimte.
Méndez nam op.
Hij zei niets.
Zijn gezicht veranderde langzaam.
Toen legde hij de hoorn neer.
“Wat is er?” vroeg Ramiro.
Méndez keek hem aan.
“Er is zojuist iemand binnengebracht.”
“Wie?”
Méndez slikte.
“Dokter Esteban Navarro.”
Ramiro voelde zijn hart bonzen.
“Waarom?”
Méndez antwoordde:
“Hij beweert dat hij vrijwillig is gekomen om jouw executie te stoppen.”
Hij zweeg even.
“Maar er is een probleem.”
“Welk probleem?”
Méndez keek naar Salomé.
“Hij beweert dat hij jouw dochter al jaren kent.”
Salomé werd lijkbleek.
En toen fluisterde ze:
“Dat kan niet.”
Ramiro keek haar aan.
“Waarom niet?”
Ze pakte zijn hand.
“Omdat mama zei dat dokter Navarro degene was die mij vijf jaar geleden probeerde te vermoorden.”
