DEEL 13 — Mijn moeder richtte het wapen niet op ons
Ik draaide me langzaam om.
Mara stond daar.
Een pistool in haar hand.
Salomé greep mijn arm.
“Papa…”
“Blijf achter mij.”
Mara keek naar ons.
“Ik wil niemand kwaad doen.”
“Leg het wapen neer.”
“Nee.”
Mijn vader stapte naar voren.
“Isabel…”
Mara keek hem aan.
“Niet doen.”
“Je maakt een fout.”
“Dat weet ik.”
Ze draaide zich om.
Het pistool was niet op ons gericht.
Het was gericht op een man achter haar.
Ik herkende hem onmiddellijk.
Victor.
Hij had weten te ontsnappen.
Méndez trok zijn wapen.
“Victor!”
Victor glimlachte.
“Altijd te laat, kolonel.”
Mara schoot.
Victor dook weg.
De kogel raakte de muur.
Mensen begonnen te schreeuwen.
Beveiligers renden naar ons toe.
Victor verdween tussen de menigte.
Mara liet het pistool vallen.
Ik pakte haar vast.
“Waarom heb je hem niet geraakt?”
“Omdat hij niet alleen was.”
“Wie?”
“Amalia.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Mara keek naar mijn vader.
“Victor heeft haar gevonden.”
We gingen niet naar Portugal.
We volgden Victor.
Zijn spoor leidde naar een oude haven.
Daar vonden we een verlaten loods.
Binnen stond een zwarte auto.
En een stoel.
Op de stoel lag een foto.
Amalia.
Levend.
Met een datum van gisteren.
Mijn hart bonsde.
Op de achterkant stond:
“Kom alleen, Ramiro.”
Ik liep naar voren.
Mijn vader hield mij tegen.
“Niet.”
“Ze is mijn moeder.”
“Daarom.”
Ik keek hem aan.
“Je hebt haar twintig jaar verborgen.”
“Om je te beschermen.”
“Dat heb je al gezegd.”
Ik liep verder.
Achter in de loods hoorde ik een stem.
“Ramiro.”
Ik bevroor.
Een oudere vrouw stapte uit de schaduw.
Grijs haar.
Bleek gezicht.
Maar dezelfde ogen als ik.
Mijn moeder.
Amalia.
Ze keek naar mij.
“Mijn zoon.”
Ik voelde tranen opkomen.
“Waarom?”
Ze kwam dichterbij.
“Omdat ik je leven wilde redden.”
“Door mij te verlaten?”
“Door je vrij te maken.”
“Van wat?”
“Van mij.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Ik begrijp het niet.”
Ze keek naar Lucía en Salomé.
“De meisjes zijn de laatste fase.”
“Van Project Eden?”
“Ja.”
“En wat gebeurt er met hen?”
Amalia zweeg.
“Wat?”
“Als het archief volledig wordt geopend, wordt hun identiteit wereldwijd zichtbaar.”
Lucía werd bleek.
“Dan weten ze waar ik ben.”
“Ja.”
Salomé vroeg:
“Wie zijn ze?”
Amalia keek naar haar.
“Duizenden mensen.”
“Wie?”
“De mensen die twintig jaar geleden besloten dat Project Eden van hen moest worden.”
Ik voelde woede.
“En Victor?”
“Een van hen.”
“Mateo?”
“Ook.”
“Alexander?”
Ze knikte.
“Ook.”
Ik keek naar mijn vader.
“En jij?”
Hij antwoordde:
“Ik probeerde ze tegen te houden.”
Amalia schudde haar hoofd.
“Je hebt ze onderschat.”
Toen haalde ze een kleine zwarte kaart uit haar jas.
“Dit is de echte sleutel.”
Ik pakte hem aan.
“Wat moet ik ermee?”
“Het vernietigen.”
“Waarom niet bewaren?”
“Omdat niemand veilig is zolang Project Eden bestaat.”
Lucía keek naar de kaart.
“En wat gebeurt er als we hem vernietigen?”
Amalia keek haar aan.
“Dan verdwijnt alle informatie.”
“Ook de namen van onschuldige mensen?”
“Ja.”
“Dan kunnen ze nooit meer worden beschermd.”
Amalia knikte.
“Dat is de prijs.”
Ik keek naar mijn dochters.
De keuze was verschrikkelijk.
De waarheid vernietigen…
of haar bewaren en hen opnieuw in gevaar brengen.
Toen kwam Victor de loods binnen.
Hij had een pistool.
Maar deze keer stond hij niet alleen.
Achter hem stonden tientallen mensen.
Bankiers.
Politici.
Militairen.
Zakenmensen.
Mensen die ik herkende van foto's.
Victor glimlachte.
“Welkom bij Project Eden.”
Amalia fluisterde:
“Nu weet je waarom ik je heb verlaten.”
Victor hief zijn wapen.
“Geef mij de sleutel.”
Ik keek naar de kaart.
Toen naar mijn dochters.
En ik wist dat ik een keuze moest maken.
Niet als zoon.
Niet als echtgenoot.
Maar als vader.
Ik brak de kaart doormidden.
Victor schreeuwde.
“NEE!”
De lichten gingen uit.
Het archief begon zichzelf te wissen.
Maar op het scherm verscheen één laatste bestand.
PROJECT EDEN — ORIGIN
Mijn vader keek ernaar.
“Dat bestand mag je niet openen.”
Ik keek hem aan.
“Waarom?”
Hij antwoordde:
“Omdat daarin staat wie Project Eden werkelijk heeft opgericht.”
Het scherm lichtte op.
En een naam verscheen.
RAMIRO ORTEGA.
Mijn eigen naam.
