DEEL 11 — Mijn broer was de man die mijn leven had gestolen
Ik keek naar de man in de deuropening.
Mijn broer.
Mateo.
Of tenminste de man die ik twintig jaar geleden dood had zien verklaren.
“Dat kan niet.”
Hij glimlachte.
“Je bent altijd slecht geweest in afscheid nemen.”
Mijn vader stapte naar voren.
“Mateo.”
Mijn broer keek hem aan.
“Vader.”
Er zat geen liefde in zijn stem.
Alleen haat.
“Waarom?”
vroeg ik.
Hij keek naar mij.
“Omdat jij alles kreeg.”
“Wat?”
“De ranch.”
“Die wilde ik niet.”
“De familie.”
“Die wilde ik ook niet.”
“De liefde van onze vader.”
Hij lachte.
“En uiteindelijk kreeg je ook de vrouw van wie ik hield.”
Ik verstijfde.
“Mara?”
Hij knikte.
“Mara.”
Méndez richtte zijn wapen.
“Genoeg.”
Mateo lachte.
“Kolonel, je begrijpt nog steeds niet voor wie je werkt.”
“Ik werk voor niemand.”
“Dat denk je.”
Hij keek naar Lucía.
“De sleutel.”
Lucía deed een stap achteruit.
“Ga weg.”
Mateo glimlachte.
“Je weet niet eens wat je bent.”
“Ik ben zijn dochter.”
Ze wees naar mij.
Mateo keek naar mij.
“Ja.”
Hij haalde een foto tevoorschijn.
Daarop stonden mijn vader en mijn broer.
En een derde man.
“Wie is dat?”
Mijn vader antwoordde:
“Onze oom.”
“En?”
“Hij was de oprichter van Project Eden.”
Mateo knikte.
“En hij heeft ons geleerd dat macht niet draait om geld.”
Hij keek naar Lucía.
“Maar om informatie.”
Mijn broer wist hoe hij moest praten.
Rustig.
Alsof alles al beslist was.
“Waarom heb je mij laten geloven dat je dood was?”
“Omdat ik moest verdwijnen.”
“Voor Project Eden?”
“Voor jou.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat geloof ik niet.”
“Je hoeft me niet te geloven.”
Hij liep naar de tafel.
“Maar je moet weten wat Mara heeft gedaan.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Mateo keek naar Lucía.
“Je moeder heeft jouw tweelingzus niet alleen achtergelaten.”
“Wie bedoel je?”
“Mara.”
Lucía keek mij aan.
“Maar Mara is mijn moeder niet.”
Mateo glimlachte.
“Niet biologisch.”
Mijn vader werd bleek.
“Mateo, stop.”
“Waarom?”
Hij keek naar hem.
“Je hebt genoeg gelogen.”
Toen gooide hij een dossier op tafel.
Ik opende het.
Een geboorteakte.
Moeder: Mara Alvarez.
Vader: Ramiro Ortega.
Maar er stond slechts één kind op.
Salomé.
Daaronder zat een tweede document.
Kind: Lucía Ortega.
Moeder: onbekend.
Ik keek naar mijn vader.
“Wat betekent dit?”
Hij zweeg.
Mateo zei:
“Lucía is niet geboren in het ziekenhuis.”
Mijn hart stopte.
“Waar dan?”
“In een geheime kliniek.”
Lucía keek hem aan.
“Waarom?”
“Omdat jouw geboorte gekoppeld was aan Project Eden.”
“Was ik een experiment?”
“Nee.”
Mateo schudde zijn hoofd.
“Je was een verzekering.”
Mijn maag draaide om.
“Waarvoor?”
“Als één dochter werd gevonden, kon de andere worden gebruikt om haar te vervangen.”
Ik voelde woede.
“Jij wist dit.”
“Ja.”
“Mijn vader wist dit.”
“Ja.”
“Mara wist dit.”
“Ja.”
“Wie wist het nog meer?”
Mateo glimlachte.
“Jouw vrouw.”
Ik verstijfde.
“Mara?”
“Ze heeft je alles verteld behalve de waarheid.”
Mijn vader sloot zijn ogen.
“Dat is niet eerlijk.”
Mateo keek hem aan.
“Ze wist dat Ramiro zou sterven als hij het wist.”
Ik keek naar hem.
“Waarom?”
“Omdat jij de enige was die niet bereid was om Project Eden te gebruiken.”
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
“Dus jullie hebben mij bewust in het donker gehouden.”
“Ja.”
Lucía stapte naar voren.
“En nu?”
Mateo keek haar aan.
“Nu kun jij alles openen.”
“Nee.”
“Je zult wel moeten.”
Hij drukte op zijn telefoon.
Op het scherm verscheen Salomé.
Ze zat in een donkere kamer.
Mijn bloed stolde.
“Waar is mijn dochter?”
Mateo keek mij aan.
“Veilig.”
“Laat haar gaan.”
“Zodra Lucía met ons meegaat.”
Lucía keek mij aan.
“Papa…”
Ik wist wat ze wilde doen.
“Nee.”
“Ik kan Salomé redden.”
“Je gaat nergens heen.”
Ze pakte mijn hand.
“Ik heb twintig jaar op jou gewacht.”
Haar stem brak.
“Laat me nu niet opnieuw alleen.”
Ik kon niets zeggen.
Toen kwam Méndez naar voren.
“Er is een andere manier.”
Mateo lachte.
“Welke?”
Méndez haalde zijn telefoon tevoorschijn.
“De politie weet inmiddels alles.”
Mateo keek naar hem.
“Niet alles.”
“Genoeg.”
Buiten klonken sirenes.
Mateo keek naar zijn mannen.
“Ga.”
Maar niemand bewoog.
Ze lieten hun wapens vallen.
Mateo keek verbaasd.
Méndez glimlachte.
“Je had moeten weten dat ik je nooit zou dienen.”
Mateo draaide zich naar mij.
“Je denkt dat je gewonnen hebt.”
Hij wees naar Lucía.
“Maar je hebt nog steeds geen idee waarom zij geboren is.”
Toen werd hij gearresteerd.
Maar voordat hij werd meegenomen, fluisterde hij iets in mijn oor:
“Vraag je vader wie jouw echte moeder is.”
Ik verstijfde.
Mijn vader keek mij aan.
En hij huilde.
Voor het eerst in mijn leven zag ik mijn vader huilen.
“Ramiro…”
“Wie is mijn moeder?”
Hij antwoordde:
“Dat weet ik niet.”
Ik voelde de wereld opnieuw onder mijn voeten verdwijnen.
Want als mijn vader de waarheid niet kende…
wie had mij dan eigenlijk geboren?
