DEEL 15 — De waarheid die ik zelf had verborgen
Ik zat uren voor de terminal.
Mijn vader wilde dat ik stopte.
Amalia wilde dat ik doorging.
Mara zweeg.
En mijn dochters bleven naast mij.
Toen vond ik een verborgen bestand.
MEMORY ARCHIVE — RAMIRO ORTEGA.
Ik opende het.
Een video verscheen.
Ik zag mezelf.
Twintig jaar jonger.
Maar deze keer was ik niet alleen.
Naast mij zat een vrouw.
Diane.
Mijn hart brak.
Diane.
Mijn beste vriendin uit mijn jeugd.
De vrouw van wie ik altijd had gedacht dat ze alleen mijn familievriend was.
Ze keek naar mij.
“Je weet wat er moet gebeuren.”
Mijn jongere zelf knikte.
“Als ik mijn geheugen laat wissen?”
“Dan kunnen ze je niet onder druk zetten.”
“En jij?”
“Ik blijf.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
Diane had dus vanaf het begin deel uitgemaakt van Project Eden.
Ze had mij geholpen mijn geheugen te wissen.
Ze had mijn vader geholpen te verdwijnen.
Ze had Mara geholpen.
Alles was gepland.
Niet om mij te vernietigen.
Maar om mij uit het spel te halen.
Toen hoorde ik haar zeggen:
“Ramiro, als je later terugkomt, zal iedereen je vertellen dat je een slachtoffer bent.”
Ze glimlachte.
“Maar jij bent degene die dit allemaal begon.”
Ik zette de video stil.
Mijn vader stond achter mij.
“Je wist dit.”
Hij knikte.
“Ja.”
“Waarom vertelde je het nooit?”
“Omdat je eindelijk gelukkig was.”
Ik lachte bitter.
“Was ik dat?”
Hij keek naar mij.
“Voor een tijdje.”
Ik keek naar mijn dochters.
“En wat gebeurde er met Diane?”
“Ze bleef om Project Eden te bewaken.”
“Is ze dood?”
Mijn vader zweeg.
Mijn hart sloeg over.
“Is ze dood?”
Amalia keek naar de grond.
“Nee.”
Ik draaide mij om.
“Wat?”
Amalia fluisterde:
“Diane leeft.”
Mijn wereld stopte.
“Waar?”
“Dat weten we niet.”
“Je liegt.”
“Nee.”
“Dan waar is ze?”
Amalia wees naar het scherm.
“Zij heeft het laatste deel geschreven.”
Er verscheen een bestand.
DIANE — FINAL MESSAGE.
Ik drukte erop.
Diane verscheen.
Ze zag er ouder uit.
Maar het was haar.
“Ramiro.”
Ik kon nauwelijks ademen.
“Als je dit ziet, heb je waarschijnlijk ontdekt dat ik nog leef.”
Ze glimlachte verdrietig.
“Ik wilde je beschermen.”
Ze keek naar de camera.
“Maar ik heb één fout gemaakt.”
Ze zweeg.
“Ik dacht dat ik iedereen kon redden.”
Haar ogen vulden zich.
“Dat kon ik niet.”
Ze vertelde dat Project Eden uiteindelijk was overgenomen door een groep mensen die zichzelf The Council noemden.
Victor was slechts één van hun vertegenwoordigers.
Mateo werkte voor hen.
Alexander ook.
Maar de echte leider was iemand die nooit in de documenten stond.
Diane keek recht in de camera.
“Ramiro, de leider van The Council is iemand die jij vertrouwt.”
Ik voelde een koude rilling.
“Hij staat dichter bij je dan je denkt.”
De video stopte.
Ik keek naar iedereen in de kamer.
Mijn vader.
Amalia.
Mara.
Lucía.
Salomé.
Méndez.
Niemand sprak.
Toen verscheen er een naam op het scherm.
COLONEL JAVIER MÉNDEZ.
Ik draaide me langzaam om.
Méndez stond achter ons.
Zijn gezicht was kalm.
Te kalm.
“Kolonel?”
Hij zei niets.
Mijn vader trok zijn wapen.
“Javier.”
Méndez keek hem aan.
“Carlos.”
“Je hebt ons verraden.”
Méndez glimlachte.
“Niet jullie.”
Hij keek naar mij.
“Alleen hem.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Waarom?”
“Omdat jij degene bent die Project Eden gebouwd heeft.”
“En?”
“Omdat jij de enige bent die het kan vernietigen.”
Hij richtte zijn wapen.
“En ik kan dat niet toestaan.”
Salomé stapte voor mij.
“Waarom?”
Méndez keek haar aan.
“Omdat de wereld zonder dit systeem zal instorten.”
Lucía schudde haar hoofd.
“Dat is een leugen.”
“Nee.”
Hij keek naar het scherm.
“Project Eden houdt oorlogen tegen.”
“Door mensen te chanteren?”
“Door macht in evenwicht te houden.”
Ik keek hem aan.
“Dus jij bent de leider.”
Hij glimlachte.
“Nee.”
“Wie dan?”
Méndez keek naar mijn vader.
Toen naar Amalia.
Toen naar Mara.
“Jullie hebben nog steeds niet begrepen wie Project Eden heeft gebouwd.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wie?”
Méndez antwoordde:
“Jullie familie.”
Hij wees naar mij.
“Niet één persoon.”
“De hele familie.”
Toen klonk achter ons een stem.
Een stem die ik al twintig jaar niet had gehoord.
“Dat is genoeg, Javier.”
Iedereen draaide zich om.
Diane stond in de deuropening.
Levend.
Ouder.
Maar onmiskenbaar Diane.
Ze keek rechtstreeks naar mij.
“Ramiro…”
Mijn ogen vulden zich.
“Diane?”
Ze glimlachte.
“Het spijt me.”
Ik liep naar haar toe.
Maar ze hief haar hand.
“Niet nu.”
Ze keek naar Salomé.
Toen naar Lucía.
“Jullie moeten eerst weten waarom jullie geboren zijn.”
De twee meisjes keken haar aan.
Diane haalde diep adem.
“Jullie zijn niet geboren om Project Eden te openen.”
Ze keek naar mij.
“Jullie zijn geboren om het te beëindigen.”
Toen viel het licht uit.
En ergens onder ons begon een aftelklok te lopen.
10…
9…
8…
Diane fluisterde:
“Ramiro, je hebt nog tien seconden om je gezin te redden.”
