DEEL 16 — Tien seconden om alles te redden
7…
Mijn handen vlogen over het toetsenbord.
“Diane, wat moet ik doen?”
“Vertrouw je dochters.”
6…
Salomé keek naar Lucía.
“Wat betekent dat?”
Lucía antwoordde:
“Ik denk dat we samen de sleutel zijn.”
5…
Ik keek naar het scherm.
Twee identificatievelden verschenen.
SALOMÉ ORTEGA.
LUCÍA ORTEGA.
4…
Ik begreep het.
“Jullie moeten allebei bevestigen.”
“En jij?”
vroeg Salomé.
“Ik blijf hier.”
3…
Diane schreeuwde:
“Ramiro!”
Ik keek op.
“Ga weg van de server!”
“Waarom?”
“Het systeem zal zichzelf vernietigen.”
2…
Mijn dochters drukten tegelijkertijd op hun scherm.
1…
Alles werd wit.
Een enorme explosie volgde.
Ik werd tegen de muur geslagen.
Toen werd alles stil.
Toen ik mijn ogen opende, lag Salomé naast mij.
“Papa?”
“Ik ben hier.”
Lucía lag enkele meters verder.
Ze bewoog.
“Lucía!”
Ze keek op.
“Ik leef.”
Ik lachte.
Voor het eerst in lange tijd.
Boven ons stortte een deel van het gebouw in.
Méndez was verdwenen.
Victor was verdwenen.
Maar de servers waren vernietigd.
Project Eden was weg.
Of dat dachten we.
Diane zat op de grond.
Ik liep naar haar toe.
“Je leeft.”
Ze knikte.
“Ja.”
“Waarom heb je mij dit aangedaan?”
Ze keek naar mij.
“Omdat jij anders nooit een normaal leven had gehad.”
“En jij?”
“Ik koos ervoor om te blijven.”
“Waarom?”
“Omdat iemand het moest doen.”
Ik keek naar haar.
“Je had terug kunnen komen.”
“Ik wilde.”
“Waarom deed je het niet?”
Ze keek naar Salomé en Lucía.
“Omdat ik wist dat ze ooit naar jou zouden terugkeren.”
Mijn vader kwam dichterbij.
“Het is voorbij.”
Diane keek hem aan.
“Nee.”
Iedereen werd stil.
“Wat bedoel je?”
“Project Eden is vernietigd.”
“Ja.”
“Maar The Council bestaat nog.”
Méndez was weg.
Victor was weg.
Mateo zat gevangen.
Maar de rest?
Niemand wist waar ze waren.
Diane haalde een klein boekje uit haar jas.
“Hier staan hun namen.”
Ik pakte het.
“Waarom vernietigde je dit niet?”
“Omdat jij de waarheid nodig hebt.”
Ik opende het.
De eerste naam kende ik.
De tweede ook.
De derde.
En toen zag ik een naam die mij volledig verstijfde.
MARA ALVAREZ.
Ik keek naar Diane.
“Waarom staat Mara hier?”
Ze antwoordde niet.
Mijn moeder kwam dichterbij.
“Ramiro…”
Ik draaide me naar haar.
“Ben jij lid van The Council?”
Ze schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Waarom staat je naam dan hier?”
Ze begon te huilen.
“Omdat ik ooit voor hen werkte.”
Mijn vader sloot zijn ogen.
Ik voelde opnieuw die woede.
“Wanneer?”
“Voordat jij werd geboren.”
“Waarom?”
“Omdat ik geen keuze had.”
“Dat zegt iedereen.”
Ze knikte.
“Maar ik deed iets anders.”
“Wat?”
“Ik stal de lijst.”
Ik begreep het.
“Project Eden?”
“Ja.”
“Dus jij begon dit?”
“Nee.”
Ze keek naar Diane.
“Zij begon het.”
Diane knikte.
“En jouw moeder heeft het gered.”
Ik keek naar beide vrouwen.
Mijn hele leven was gebouwd op geheimen.
Maar nu begreep ik iets.
Niet iedereen had tegen mij gelogen om mij te vernietigen.
Sommigen hadden tegen mij gelogen om mij te laten leven.
Salomé kwam naar mij toe.
“Papa.”
“Ja?”
“Wat doen we nu?”
Ik keek naar Lucía.
Toen naar Diane.
Toen naar mijn ouders.
“We gaan naar huis.”
“En The Council?”
“Die kunnen wachten.”
Diane glimlachte.
“Dat is precies waarom ik je ooit vertrouwde.”
We verlieten het gebouw bij zonsopgang.
De wereld buiten wist nog niets.
Geen nieuwsbericht.
Geen krantenkop.
Geen enkele melding.
Project Eden was verdwenen.
Maar voordat we in de auto stapten, trilde mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Eén bericht.
JE HEBT PROJECT EDEN VERNIETIGD.
Daaronder:
MAAR JE HEBT ONS NIET VERSLAGEN.
En nog één zin:
WIJ HEBBEN IETS WAT JIJ NOOIT KUNT WISSEN.
Een foto verscheen.
Mijn twee dochters stonden erop.
Maar de foto was gisteren genomen.
Op onze ranch.
Terwijl wij duizenden kilometers verder waren.
Ik keek naar Salomé.
Ze was naast mij.
Lucía ook.
Mijn hart sloeg over.
Wie had die foto gemaakt?
En waarom stond er op de achterkant:
“DE DERDE DOCHTER.”
