DEEL 9 — De man die mijn vader had ontvoerd… kende mij al voordat ik geboren was
“Niet omkijken!”
Maar ik had al gekeken.
Fiona's vader lag op de grond.
Een onbekende man stond boven hem.
En toen onze blikken elkaar kruisten, verstijfde hij.
Hij kende mij.
Dat wist ik onmiddellijk.
Mijn moeder trok me door de regen naar de auto.
“Stap in!”
“Wie was die man?”
“Niet nu.”
“Hij keek naar mij alsof hij me kende.”
“Shannon, stap in!”
Ik gehoorzaamde.
Mijn moeder startte de motor en reed weg.
Pas toen we enkele straten verder waren, durfde ik adem te halen.
“Wie was hij?”
Mijn moeder hield haar ogen op de weg.
“Zijn naam is Marcus.”
“Wie is Marcus?”
“Een man die vroeger voor je grootvader werkte.”
“En waarom heeft hij dezelfde ogen als mijn vader?”
Mijn moeder zweeg.
“Dat was geen toeval, toch?”
“Nee.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Vertel me alles.”
Ze zette de auto langs de kant.
Een paar seconden zei ze niets.
Toen keek ze me aan.
“Marcus is de broer van Peter.”
Ik staarde haar aan.
“Mijn vader heeft een broer?”
“Had.”
“Wat bedoel je?”
“Peter en Marcus waren tweelingen.”
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
“Waarom heb ik hem nooit gezien?”
“Omdat ze elkaar al twintig jaar haten.”
“Waarom?”
“Door jou.”
“Door mij?”
Mijn moeder knikte.
“Toen jij werd geboren, wilde Marcus je meenemen.”
“Waarom?”
“Omdat hij wist van het geld.”
Ik keek naar de rode map op mijn schoot.
“De achttien miljoen.”
“Ja.”
“Maar waarom zou hij mij nodig hebben?”
“Omdat de rekening op jouw naam stond.”
Ik dacht aan het bericht.
Je hebt tien minuten.
“Waar moeten we heen?”
“Amsterdam Centraal.”
“Voor de trein naar Rotterdam?”
“Ja.”
“Wie wacht daar op me?”
Mijn moeder keek me aan.
“Je vader.”
Mijn hart stopte bijna.
“Peter?”
Ze knikte.
“Maar je zei dat hij ontvoerd was.”
“Dat dacht ik.”
“Wat bedoel je?”
“Als Marcus hem heeft meegenomen, dan…”
Ze maakte haar zin niet af.
Mijn telefoon ging.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
“Shannon.”
Het was mijn vader.
“Pap?”
“Luister goed naar me.”
Zijn stem klonk zwak.
“Waar ben je?”
“Dat doet er niet toe.”
“Ben je gewond?”
“Een beetje.”
Ik begon te huilen.
“Waar ben je?”
“Rotterdam.”
Mijn moeder keek me geschrokken aan.
“Wat zei hij?”
Ik zette de luidspreker aan.
“Rotterdam,” herhaalde mijn vader.
“Pap, wie heeft je?”
Een korte stilte.
“Marcus.”
Mijn moeder sloot haar ogen.
“Hij wil de sleutel.”
“Welke sleutel?”
“De sleutel die jij bij je hebt.”
Ik keek naar het kleine metalen sleuteltje.
“Waarom?”
“Daarmee kan hij de kluis openen.”
“Welke kluis?”
“De kluis waarin het echte bewijs ligt.”
Mijn vader ademde zwaar.
“Shannon, je mag hem nooit geven.”
“Maar hij zal je doden.”
“Dat risico neem ik.”
“Dat is niet eerlijk!”
“Luister naar me.”
Zijn stem werd harder.
“Je moet me één ding beloven.”
“Wat?”
“Vertrouw niemand.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Zelfs niet mama?”
Hij zweeg.
Die stilte zei genoeg.
“Pap?”
“Je moeder heeft je niet alles verteld.”
Mijn moeder keek weg.
“Wat heeft ze gedaan?”
Mijn vader verbrak de verbinding.
Ik draaide me naar Claire.
“Wat heb je me niet verteld?”
Ze begon te huilen.
“Toen jij geboren werd…”
Ze slikte.
“…was Peter niet de enige die bij je geboorte aanwezig was.”
“Wie nog meer?”
“Je grootvader.”
“Hij was erbij?”
“Ja.”
“En Marcus?”
Ze knikte.
“Ook.”
Ik voelde een koude rilling.
“Waarom?”
“Omdat jij niet zomaar een kind was.”
“Wat betekent dat?”
“Je geboorte was onderdeel van een plan.”
Ik keek haar ongelovig aan.
“Welk plan?”
Ze haalde diep adem.
“Je grootvader wist dat zijn vijanden achter zijn geld aan zouden komen. Daarom wilde hij een erfgenaam die niemand kon vinden.”
“Dus ik?”
“Ja.”
“Mijn hele leven…”
“Was gebaseerd op een geheim.”
We bereikten Amsterdam Centraal.
Mijn moeder stopte de auto.
Ik stapte uit.
De klok boven het station gaf 21.58 uur aan.
Nog zestien minuten.
Ik hield de sleutel stevig vast.
Mijn moeder pakte mijn hand.
“Shannon.”
“Wat?”
“Als je in Rotterdam aankomt…”
Ze keek me recht aan.
“Ga niet naar de persoon die zegt dat hij je grootvader is.”
“Waarom?”
“Omdat…”
Ze stopte.
“Hij is niet de enige die jouw grootvader heeft gespeeld.”
Ik begreep het niet.
“Wat bedoel je?”
Maar ze liep al achteruit.
“Mam?”
Ze draaide zich om.
En toen zag ik het.
Aan de overkant van het station stond Marcus.
Hij keek rechtstreeks naar mij.
Mijn moeder zag hem ook.
Ze fluisterde:
“Ren.”
Ik rende het station in.
De trein stond al klaar.
Ik sprong naar binnen.
De deuren sloten.
Door het raam zag ik Marcus op het perron staan.
Hij glimlachte.
Toen pakte hij zijn telefoon.
Mijn telefoon trilde onmiddellijk.
Een bericht.
“Je moeder heeft je weer voorgelogen.”
Daaronder stond een foto.
Een foto van mijn moeder.
Maar niet alleen.
Naast haar stond een man.
Mijn vader.
En op de achtergrond…
stond mijn grootvader.
De datum onder de foto was van drie dagen geleden.
Ik staarde naar het scherm.
Mijn vader leefde.
Mijn grootvader leefde.
En blijkbaar waren ze alle drie samen geweest.
Mijn telefoon trilde opnieuw.
“Vraag haar waarom ze deed alsof je vader was ontvoerd.”
Ik keek naar mijn moeder, die inmiddels op het perron stond.
Maar ze was verdwenen.
En toen realiseerde ik me iets veel ergers.
Ik had haar nooit verteld met welke trein ik naar Rotterdam zou gaan.
Toch stond Marcus precies op het juiste perron te wachten.
Iemand had hem mijn route verteld.
En er was maar één persoon die wist waar ik naartoe ging.
Mijn moeder.
