DEEL 11 — Mijn moeder vertelde eindelijk de waarheid… maar één naam maakte alles nog erger
Mijn vader bleef zwijgend tegenover mij zitten.
Zijn telefoon lag tussen ons op tafel.
Het scherm was inmiddels zwart geworden.
Maar de stem van mijn moeder bleef in mijn hoofd rondspoken.
“Vertrouw je grootvader niet.”
Ik keek naar mijn vader.
“Je wist dit.”
Hij keek weg.
“Wat wist je?”
“Dat mijn grootvader verantwoordelijk was voor de verdwijning van die zes kinderen.”
Hij antwoordde niet.
“Pap.”
“Ja.”
“Hoe lang weet je het?”
Hij haalde diep adem.
“Bijna dertig jaar.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Dertig jaar?”
Hij knikte.
“Maar ik wist niet waar ze waren.”
“En je hebt nooit gezocht?”
“Ik heb gezocht.”
“Dan had je iets moeten vinden.”
“Ik vond wel iets.”
Hij pakte de rode map.
“Maar elke keer als ik dichterbij kwam, verdwenen de aanwijzingen.”
“Door mijn grootvader?”
“Niet alleen door hem.”
Ik fronste.
“Wie nog meer?”
Mijn vader keek me aan.
“Dat is precies het probleem.”
* * *
Hij opende de map.
Binnenin zaten foto's.
Oude foto's.
Kinderen.
Zes verschillende gezichten.
Boven elke foto stond een nummer.
01.
02.
03.
04.
05.
06.
En onderaan mijn foto.
07.
Ik voelde een koude rilling.
“Dit zijn de kinderen.”
“Ja.”
“Waar zijn ze?”
“Dat weet niemand.”
Ik keek beter.
Alle zes kinderen waren tussen vier en zeven jaar oud.
Maar één foto trok mijn aandacht.
Subject 03.
Een meisje met donker haar.
Ze had dezelfde ogen als ik.
“Wie is zij?”
“Lena.”
“Lena wat?”
“Dat weten we niet.”
“Hoe bedoel je?”
“Hun achternamen werden verwijderd.”
Ik keek hem geschokt aan.
“Waarom?”
“Omdat Project Orion nooit mocht bestaan.”
* * *
Ik bladerde verder.
Er stond een medische verklaring.
SUBJECT 07 — SHANNON CLAIRE ANDERSON
GENETISCHE STABILITEIT: 98,7%
GEHEUGENRETENTIE: VOLLEDIG
EMOTIONELE RESPONS: NORMAAL
Ik keek naar mijn vader.
“Wat hebben ze met ons gedaan?”
“Ze onderzochten jullie.”
“Dat weet ik.”
“Nee.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Je begrijpt het nog steeds niet.”
Hij wees naar de laatste regel.
PROJECT ORION — FASE III
“Wat betekent dat?”
“Dat jij niet het experiment was.”
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
“Wat dan?”
“Jij was de controle.”
Ik staarde hem aan.
“Controle waarvoor?”
“Om te zien wat er met de andere zes kinderen gebeurde.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Dus ik was een soort vergelijking?”
“Ja.”
“En waarom ik?”
“Omdat jouw moeder weigerde mee te werken.”
Ik verstijfde.
“Mijn moeder?”
Hij knikte.
“Ze werkte oorspronkelijk voor Orion.”
“Wat?”
“Ze was arts.”
Ik lachte ongelovig.
“Mijn moeder?”
“Ja.”
“Ze heeft mij nooit verteld dat ze arts was.”
“Omdat ze niet wilde dat je wist wat ze had gedaan.”
“Wat heeft ze gedaan?”
Mijn vader keek naar de grond.
“Ze heeft de eerste zes kinderen geholpen.”
“Geholpen waarmee?”
“Met ontsnappen.”
* * *
Ik stond op.
“Dus mijn moeder heeft ze laten ontsnappen?”
“Ja.”
“Waar zijn ze dan?”
“Dat is het geheim.”
Mijn hart bonkte.
“Je zei dat niemand wist waar ze waren.”
“Dat dacht ik.”
“Maar?”
Hij keek mij aan.
“Een paar maanden geleden kreeg ik bewijs dat minstens één van hen nog leeft.”
Mijn adem stokte.
“Wie?”
“Subject 03.”
“Lena.”
Hij knikte.
“Waar is ze?”
“Rotterdam.”
Ik keek naar de deur.
“Waarom zei je dat niet eerder?”
“Omdat ik niet wist wie ik kon vertrouwen.”
“Je kon mij vertrouwen.”
“Dat weet ik nu.”
* * *
Mijn telefoon trilde.
Een bericht.
Geen nummer.
Alleen een foto.
Ik opende hem.
Een vrouw stond op een perron.
Donker haar.
Dezelfde ogen als ik.
Onder de foto stond:
“Subject 03 wacht op je.”
Daaronder een locatie.
Rotterdam Centraal — Perron 12.
Ik keek naar mijn vader.
“Ze weet dat ik hier ben.”
“Dan is het een val.”
“Of een kans.”
Hij stond op.
“Ik ga mee.”
“Nee.”
“Shannon.”
“Als zij werkelijk één van die kinderen is, moet ik alleen met haar praten.”
“Dat is precies wat gevaarlijk is.”
“Mijn hele leven is gevaarlijk geweest.”
Hij keek mij lang aan.
Toen knikte hij.
“Goed.”
“Maar?”
“Als je binnen twintig minuten niet terug bent, kom ik je halen.”
* * *
Een half uur later stond ik op perron 12.
De trein naar Amsterdam vertrok net.
Mensen liepen langs mij heen.
Niemand keek op.
Tot ik een vrouw zag staan aan de andere kant van het perron.
Ze hield een zwarte paraplu vast.
Toen onze ogen elkaar ontmoetten, wist ik het.
Lena.
Ze liep naar mij toe.
“Shannon?”
“Ja.”
“Je lijkt op onze moeder.”
Ik verstijfde.
“Onze moeder?”
Ze glimlachte verdrietig.
“Je weet nog steeds niet wie ze is.”
“Mijn moeder?”
“Nee.”
“Wie dan?”
Lena keek om zich heen.
“Niet hier.”
“Waar?”
“Volg mij.”
Ik bleef staan.
“Waarom zou ik je vertrouwen?”
Ze keek mij recht aan.
“Omdat ik Subject 03 ben.”
Ze trok haar mouw omhoog.
Op haar pols stond een klein litteken.
Een nummer.
03.
Mijn hart bonsde.
“Wat gebeurde er met jullie?”
“Dat wil je niet weten.”
“Vertel het.”
Ze keek naar mij.
“Je grootvader heeft ons niet laten verdwijnen.”
“Wat?”
“Hij heeft ons verborgen.”
“Waarom?”
“Om ons te beschermen tegen iemand die nog gevaarlijker was.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wie?”
Lena keek achter mij.
Haar gezicht werd bleek.
“Je vader.”
Ik draaide me om.
Mijn vader stond tientallen meters verderop.
Maar hij stond niet alleen.
Naast hem stond mijn moeder.
Levend.
En achter hen…
stond mijn grootvader.
Ik voelde mijn hart stoppen.
Lena fluisterde:
“Nu begrijp je waarom ik je waarschuwde.”
Mijn moeder keek recht naar mij.
Ze vormde met haar lippen één woord.
“Rennen.”
Toen klonk er een harde knal.
Iedereen op het perron begon te gillen.
Mijn vader trok zijn wapen.
Mijn grootvader verdween tussen de mensen.
En mijn moeder rende naar mij toe.
Maar voordat ze mij bereikte, werd het licht op het hele station uitgeschakeld.
Volledige duisternis.
Ik hoorde mijn moeder schreeuwen:
“SHANNON!”
Daarna voelde ik een hand mijn mond bedekken.
En een stem fluisterde in mijn oor:
“Subject 07… eindelijk hebben we je gevonden.”
