DEEL 14 — Mijn broer was niet het slachtoffer… hij was degene die iedereen al die jaren zocht
Ik bleef naar het zwarte scherm van mijn telefoon kijken.
Geen beeld.
Geen geluid.
Alleen mijn eigen weerspiegeling.
Mijn broer.
Mijn tweelingbroer.
De jongen van wie ik pas enkele uren geleden had ontdekt dat hij bestond.
En nu beweerde hij dat hij geen slachtoffer was.
Dat hij niet Subject 06 was.
Dat hij degene was die Project Orion had opgericht.
Het was onmogelijk.
Hij was net als ik opgegroeid als kind.
Hoe kon een kind een geheim programma oprichten dat tientallen jaren bestond?
Ik keek naar Victor.
“Zeg dat het niet waar is.”
Hij zei niets.
“Victor.”
Zijn gezicht was ernstig.
“Niet alles wat je broer zegt, is een leugen.”
Mijn hart zakte.
“Dus het is waar?”
“Niet precies.”
“Wat betekent dat?”
Hij liep naar de tafel en pakte de oude foto.
“Je broer heeft Project Orion niet opgericht.”
“Maar hij zei…”
“Hij heeft het overgenomen.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wanneer?”
Victor keek naar mijn moeder.
“Toen hij twaalf was.”
Ik lachte ongelovig.
“Dat kan niet.”
“Dat dacht ik ook.”
“Een twaalfjarige kan geen geheim laboratorium leiden.”
“Jouw broer was geen gewone twaalfjarige.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Hij was briljant.”
Ik keek naar haar.
“Dat klinkt alsof je trots op hem bent.”
Ze schudde haar hoofd.
“Ik ben bang voor hem.”
* * *
We gingen naar een afgesloten kamer achter het oude appartement.
Victor deed de deur op slot.
Daarna haalde hij een laptop tevoorschijn.
“Wat je nu gaat zien, mag je nooit kopiëren.”
“Waarom?”
“Omdat sommige informatie mensenlevens kan kosten.”
Hij opende een bestand.
Een video verscheen.
Een jongen zat aan een tafel.
Twaalf jaar oud.
Ik herkende hem.
Mijn broer.
Maar hij keek niet als een kind.
Zijn ogen waren koud.
Zijn houding rustig.
Hij keek recht in de camera.
“Als iemand deze opname ooit vindt, betekent dat dat ik mijn geheugen niet meer kan beschermen.”
Ik voelde mijn adem stokte.
Mijn broer ging verder.
“Mijn naam is Daniel Anderson.”
Victor keek naar mij.
“Hij had toen al zijn eigen naam teruggenomen.”
Op het scherm zei Daniel:
“Project Orion was nooit bedoeld om mensen te genezen.”
Hij legde een map op tafel.
“Het echte doel was om herinneringen te verzamelen.”
Ik fronste.
“Herinneringen?”
Mijn moeder knikte.
“Ja.”
Daniel sprak verder.
“Herinneringen bevatten informatie die mensen niet kunnen kopiëren.”
Hij keek naar de camera.
“Trauma. Geheimen. Wachtwoorden. Gezichten. Locaties.”
Ik voelde een koude rilling.
“Dus Orion…”
“Was een geheugenbank,” zei Victor.
“Maar waarom kinderen?”
Mijn moeder antwoordde:
“Omdat kinderen makkelijker te beïnvloeden waren.”
Ik keek haar aan.
“En mijn broer?”
“Hij bleek resistent.”
* * *
De video ging verder.
Daniel stond op.
Achter hem verschenen foto's van de zes kinderen.
Subject 01.
Subject 02.
Subject 03.
Subject 04.
Subject 05.
Subject 06.
Maar onder zijn eigen foto stond iets anders.
ORIGINAL SUBJECT.
Ik keek naar Victor.
“Wat betekent dat?”
“Hij was nooit één van de zes.”
“Dus wie was Subject 06?”
Victor keek naar mijn moeder.
“Jij.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Mijn moeder knikte.
“Jij was Subject 06.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Maar mijn dossier zegt Subject 07.”
“Dat was later.”
“Dus mijn identiteit…”
“Werd veranderd.”
“Waarom?”
“Omdat je broer jouw identiteit had gestolen.”
Ik begreep het niet.
“Gestolen?”
Victor zei zacht:
“Hij wist dat jij de enige persoon was die zijn geheugen kon herstellen.”
“Wat?”
“Jullie waren tweelingen. Jullie hersenen reageerden op elkaar.”
Mijn moeder legde een hand op mijn schouder.
“Toen jij vier was, begon je herinneringen terug te halen die Orion had gewist.”
“En mijn broer?”
“Hij werd bang.”
“Voor mij?”
“Nee.”
Ze keek mij verdrietig aan.
“Voor wat jij kon herinneren.”
* * *
Ik liep naar het raam.
Mijn hele jeugd.
Mijn ontbrekende herinneringen.
De zes verdwenen kinderen.
Mijn grootvader.
Mijn moeder.
Mijn vader.
Mijn broer.
Alles begon zich langzaam met elkaar te verbinden.
Maar één vraag bleef.
“Waar is hij nu?”
Victor keek op zijn laptop.
“Dat weet ik niet.”
“Je hebt hem toch gevonden?”
“Nee.”
“Maar hij stuurde die video.”
“Die video is achttien jaar oud.”
Ik draaide me om.
“Wat?”
Victor wees naar de datum.
Ik keek.
2008.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Dus mijn broer…”
“Verdween achttien jaar geleden.”
“Maar hij was vandaag in die video.”
“Niet vandaag.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Waarom heb je mij dan nooit verteld dat hij bestond?”
Ze begon te huilen.
“Omdat jij hem vergat.”
“Wie heeft mijn geheugen gewist?”
Ze keek naar Victor.
Victor antwoordde:
“Jijzelf.”
Ik verstijfde.
“Dat is onmogelijk.”
“Je deed het toen je negen was.”
“Waarom zou ik dat doen?”
“Omdat je wist dat hij jou zou vinden.”
* * *
Plotseling ging de laptop uit.
Het scherm werd zwart.
Victor keek geschrokken.
“Dat is niet goed.”
“Wat?”
“De verbinding is overgenomen.”
Op het scherm verscheen één zin.
HELLO, SHANNON.
Daarna verscheen een video.
Live.
Een donkere kamer.
Een stoel.
En daarop zat een man.
Ouder dan op de vorige opname.
Misschien begin dertig.
Donker haar.
Dezelfde ogen als ik.
Mijn hart sloeg over.
“Daniel…”
Hij keek recht in de camera.
“Hallo, zusje.”
Mijn moeder begon te huilen.
Victor stond versteend.
Daniel glimlachte.
“Je hebt eindelijk ontdekt wie ik ben.”
Ik liep naar het scherm.
“Waar ben je?”
“Dichterbij dan je denkt.”
“Waarom doe je dit?”
Hij lachte zacht.
“Omdat jij de enige bent die nog kan vertellen wat er werkelijk gebeurde.”
“Je hebt de kinderen gebruikt.”
“Nee.”
“Je hebt Orion overgenomen.”
“Om het te vernietigen.”
Ik keek hem ongelovig aan.
“Waarom zou ik je geloven?”
Zijn gezicht werd ernstig.
“Omdat grootvader je heeft voorgelogen.”
Mijn adem stokte.
“Waarover?”
Daniel keek naar de camera.
“Over onze geboorte.”
Hij pauzeerde.
“Wij zijn geen natuurlijke tweeling.”
Ik voelde mijn lichaam koud worden.
“Wat?”
“Wij zijn gemaakt.”
Mijn moeder zakte huilend op een stoel.
Victor keek naar haar.
“Je hebt haar nooit verteld.”
Ze schudde haar hoofd.
“Ze was te jong.”
Daniel ging verder.
“Shannon…”
Zijn stem werd zacht.
“Jij bent de enige van ons twee die nooit onderdeel had mogen zijn van Orion.”
“Wat betekent dat?”
“Het betekent dat jij niet hun experiment bent.”
“Wie ben ik dan?”
Hij keek recht in de camera.
“Dat is het geheim dat grootvader al dertig jaar probeert te begraven.”
Het beeld begon te vervormen.
“Als je wilt weten wie je werkelijk bent…”
Hij glimlachte.
“…ga naar het huis waar je geboren bent.”
“Waar?”
“Je hebt het adres al.”
Het scherm werd zwart.
Ik keek naar mijn moeder.
“Welk huis?”
Ze antwoordde niet.
Victor keek naar haar.
“Laura…”
Mijn moeder begon te huilen.
“Het oude landhuis.”
Ik voelde mijn hart versnellen.
“Waarom?”
Ze keek mij recht aan.
“Omdat jij daar niet alleen bent geboren.”
“Wat dan?”
Ze fluisterde:
“Daar is je broer voor het eerst wakker geworden.”
Op dat moment klonk buiten een auto.
Daarna een tweede.
En een derde.
Victor keek door het raam.
Zijn gezicht veranderde.
“Ze hebben ons gevonden.”
“Wie?”
Hij keek mij aan.
“De mensen van Orion.”
Mijn moeder pakte mijn hand.
“Shannon, luister naar me.”
“Wat?”
“Als ze je meenemen…”
Ze slikte.
“…herinner je dan één ding.”
“Wat?”
Ze keek naar de deur.
“Je broer probeert je niet te vinden.”
Een harde knal klonk beneden.
Mijn moeder fluisterde:
“Hij probeert je wakker te maken.”
