DEEL 12 — De man die mij meenam kende mijn hele jeugd… en hij wist waar Subject 01 was
Een hand drukte hard op mijn mond.
Ik probeerde te schreeuwen.
Te trappen.
Te bijten.
Maar de man achter mij was sterker.
“Niet vechten,” fluisterde hij.
“Als ik je kwaad wilde doen, was je al dood.”
Ik verstijfde.
Die stem.
Er zat iets bekends in.
Niet zijn gezicht.
Zijn stem.
Ik kende hem ergens van.
Hij trok me achter een betonnen pilaar.
Het station was nog steeds donker.
Mensen renden alle kanten op.
Er klonken stemmen.
Voetstappen.
Een huilend kind.
En ergens in de verte hoorde ik mijn moeder mijn naam roepen.
“SHANNON!”
Ik probeerde opnieuw los te komen.
De man liet me eindelijk los.
Ik draaide me om.
Een oudere man stond voor me.
Ongeveer zestig.
Grijs haar.
Een litteken boven zijn wenkbrauw.
Maar vooral zijn ogen vielen me op.
Hij keek naar mij alsof hij mij al tientallen jaren kende.
“Wie ben jij?”
“Mijn naam is Victor.”
“Victor wat?”
Hij zweeg.
“Waar is mijn moeder?”
“Ze leeft.”
“Waar is mijn vader?”
“Hij ook.”
“En mijn grootvader?”
Victor keek me aan.
“Hij is degene voor wie je bang moet zijn.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Mijn vader zei dat mijn grootvader de kinderen had laten verdwijnen.”
Victor lachte bitter.
“Je vader heeft je niet alles verteld.”
“Niemand vertelt mij ooit alles!”
Mijn stem brak.
“Jullie hebben allemaal jarenlang tegen me gelogen.”
Victor keek me rustig aan.
“Daar heb je gelijk in.”
Hij haalde een kleine sleutel uit zijn jas.
“Maar ik ben niet degene die je probeert te gebruiken.”
“Waarom zou ik je geloven?”
“Omdat ik weet waar Subject 01 is.”
Mijn adem stokte.
“Ze leeft?”
“Ja.”
“Waar?”
Victor keek richting de donkere tunnel.
“Precies daar waar niemand haar ooit zou zoeken.”
* * *
Hij bracht me via een zijgang naar een afgesloten gedeelte van het station.
Ik wilde niet met hem meegaan.
Maar ergens voelde ik dat ik geen andere keuze had.
We liepen door een smalle gang.
Toen kwamen we bij een oude onderhoudsruimte.
Victor opende de deur.
Binnen stond een tafel.
Een lamp.
En een doos vol documenten.
Hij schoof de doos naar mij.
“Lees.”
Ik opende het eerste dossier.
PROJECT ORION — SUBJECT 01
NAAM: UNKNOWN
LEEFTIJD: 34
STATUS: ACTIEF
Mijn handen begonnen te trillen.
“Ze is vierendertig?”
Victor knikte.
“Ze was zes toen het project begon.”
“Dus ze heeft het overleefd.”
“Ze was de eerste.”
“Waarom is haar naam onbekend?”
“Omdat ze haar naam zelf heeft laten verwijderen.”
“Waarom?”
“Omdat ze wist dat haar identiteit haar dood kon betekenen.”
Ik bladerde verder.
Toen zag ik een foto.
Een meisje.
Ongeveer vijf jaar oud.
Ze stond naast een jonge vrouw.
Mijn adem stokte.
Ik kende die vrouw.
Mijn moeder.
“Waarom staat mijn moeder hier?”
Victor keek me aan.
“Omdat jouw moeder degene was die Subject 01 heeft gered.”
* * *
Ik ging zitten.
“Dus mijn moeder was betrokken bij Orion.”
“Ja.”
“Maar ze heeft die kinderen geholpen.”
“Uiteindelijk.”
“Wat betekent dat?”
“Dat ze eerst meewerkte.”
Ik keek hem aan.
“Waarom?”
“Omdat ze geloofde dat het project kinderen zou redden.”
“En toen?”
“Toen ontdekte ze wat Orion werkelijk was.”
“Wat was het?”
Victor keek naar de deur.
“Geen medisch onderzoek.”
“Wat dan?”
“Een programma om menselijke herinneringen te manipuleren.”
Mijn hart bonsde.
“Herinneringen?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat mensen met bepaalde herinneringen gevaarlijk kunnen zijn.”
Ik begreep het niet.
“Gevaarlijk voor wie?”
Victor antwoordde:
“Voor mensen die geheimen hebben.”
* * *
Hij opende een tweede dossier.
Daarin stond een lijst met namen.
Politici.
Wetenschappers.
Rechters.
Bedrijfsdirecteuren.
Mensen die ik herkende van het nieuws.
“Wat is dit?”
“De mensen die Orion financierden.”
“Mijn grootvader?”
“De oprichter.”
“Mijn vader?”
Victor keek mij aan.
“Je vader werkte voor hem.”
Mijn hart zakte.
“Hij zei dat hij Orion wilde stoppen.”
“Dat wilde hij.”
“Maar hij werkte ervoor?”
“Jarenlang.”
Ik sloot mijn ogen.
Mijn hele leven leek opnieuw een leugen.
“Waarom?”
Victor antwoordde:
“Omdat hij verliefd werd op je moeder.”
Ik keek op.
“Wat?”
“Hij ontdekte wat Orion met de kinderen deed.”
“En toen?”
“Hij probeerde haar te helpen.”
“Maar waarom werden mijn ouders dan uit elkaar gehaald?”
“Omdat je grootvader ontdekte dat je moeder zwanger was.”
Ik verstijfde.
“Van mij?”
Victor knikte.
“Van jou.”
“Waarom was mijn geboorte zo belangrijk?”
Hij schoof een laatste document naar mij.
Bovenaan stond:
SUBJECT 07 — SHANNON CLAIRE ANDERSON
Daaronder:
NATURAL MEMORY RESISTANCE: 100%
Ik keek naar Victor.
“Wat betekent dit?”
“Dat jouw hersenen niet reageren op de methode waarmee Orion herinneringen wist.”
“Dus?”
“Ze konden je niet controleren.”
Ik voelde een koude rilling.
“Daarom werd ik geselecteerd.”
“Ja.”
“En daarom verdwenen de andere kinderen?”
“Niet allemaal.”
Ik keek op.
“Wat bedoel je?”
“Subject 02 is overleden.”
“03 leeft.”
“Ja.”
“04?”
“Onbekend.”
“05?”
“Vermoedelijk dood.”
“06?”
Victor zweeg.
“Wat?”
Hij keek mij aan.
“Subject 06 is degene die je moet vinden.”
“Waarom?”
“Omdat hij de enige is die weet wat er tijdens de laatste fase van Orion gebeurde.”
“Waar is hij?”
Victor antwoordde niet.
In plaats daarvan pakte hij een foto.
Een jongen.
Ongeveer zes jaar oud.
Donker haar.
Een klein litteken op zijn kin.
Ik keek naar de foto.
Mijn hart stopte.
Het gezicht was vreemd bekend.
“Wie is dat?”
Victor zei:
“Subject 06.”
Ik keek nog eens.
Toen zag ik het.
Dezelfde ogen.
Dezelfde kaaklijn.
Hetzelfde kleine kuiltje in zijn wang.
Ik fluisterde:
“Hij lijkt op mij.”
Victor knikte.
“Dat komt omdat hij familie van je is.”
Mijn adem stokte.
“Hoe?”
Victor keek mij recht aan.
“Hij is je tweelingbroer.”
* * *
Ik kon niets zeggen.
Een tweelingbroer.
Mijn hele leven had ik gedacht dat ik enig kind was.
Maar blijkbaar had mijn moeder niet één kind gekregen.
Twee.
“Waarom wist ik dit niet?”
“Omdat hij werd meegenomen voordat jij geboren werd.”
“Waar is hij?”
“Dat is het probleem.”
“Wat?”
Victor keek naar zijn horloge.
“Hij heeft jou al gevonden.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Wat bedoel je?”
“Hij was degene die je zojuist meenam.”
Ik verstijfde.
“Jij?”
Victor knikte.
“Subject 06.”
“Maar je zei dat je Victor heette.”
“Dat is mijn tweede naam.”
Ik keek hem geschokt aan.
“Wat is je echte naam?”
Hij keek mij lang aan.
Toen zei hij:
“Daniel Anderson.”
Mijn vader.
Nee.
Dat kon niet.
Mijn vader was Daniel.
Maar hij stond buiten.
Dus wie was deze man?
Victor keek naar mijn gezicht.
“Je vader buiten is niet je biologische vader.”
Mijn wereld viel stil.
“Wat?”
Hij pakte mijn hand.
“Shannon…”
Zijn stem werd zacht.
“Je moeder heeft je niet verteld wie je echte vader is.”
Op dat moment ging de deur achter ons open.
Mijn moeder stond daar.
Ze huilde.
En achter haar stond mijn vader.
Mijn moeder keek mij aan.
Toen naar Victor.
En fluisterde:
“Je had haar nooit mogen vertellen dat hij nog leefde.”
Ik keek tussen hen heen en weer.
“Wie is mijn vader?”
Mijn moeder sloot haar ogen.
Victor antwoordde voor haar:
“Ik.”
Mijn moeder begon te huilen.
En precies op dat moment hoorde ik achter ons de stem van mijn grootvader:
“Dan is het tijd dat ze ook weet waarom ze werkelijk geboren werd.”
