Zeker. Ik ga verder met DEEL 5, in dezelfde spannende Nederlandse stijl, ongeveer 800–1000 woorden, met een sterke cliffhanger aan het einde.
DEEL 5 — Mijn vader zei dat ik loog… maar de handtekening was van hem
“Een kredietkaart.”
Ik hoorde mijn eigen stem door de telefoon trillen.
Aan de andere kant bleef het stil.
“Pap?”
“Shannon, ik weet niet waar je het over hebt.”
“Er staat een aanvraag op mijn naam.”
“Dan heeft iemand je gegevens gebruikt.”
“Dat dacht ik ook.”
Ik keek naar Fiona.
“Totdat ik de handtekening zag.”
Weer stilte.
Toen zuchtte mijn vader.
“Je maakt hier een veel groter probleem van dan het is.”
Mijn hart sloeg een slag over.
“Wat bedoel je?”
“Je moet hiermee stoppen.”
“Waarom?”
“Shannon…”
Zijn stem klonk anders.
Niet boos.
Niet verbaasd.
Bang.
“Pap, wat weet jij?”
“Ik moet ophangen.”
“Wacht!”
Maar hij verbrak de verbinding.
Ik bleef naar mijn telefoon staren.
Fiona stond tegenover me met haar armen over elkaar.
“Hij weet iets.”
“Ik denk het ook.”
“Wat doen we nu?”
Ik keek opnieuw naar het bericht.
Stop met graven, Fiona. Je weet niet wie je probeert bloot te leggen.
“Nu gaan we juist verder graven.”
Die avond sliep ik nauwelijks.
Ik bleef denken aan mijn vader.
Aan zijn stilte.
Aan de manier waarop zijn stem veranderde zodra ik over de kredietaanvraag begon.
De volgende ochtend reed ik naar zijn huis.
Mijn vader deed pas na de derde keer aanbellen open.
Hij keek naar me alsof hij me liever niet had gezien.
“Wat doe jij hier?”
“Ik wil antwoorden.”
“Waarop?”
“Op alles.”
Hij draaide zich om en liep naar binnen.
Ik volgde hem.
Zijn woonkamer zag er precies uit zoals altijd.
Dezelfde donkere kast.
Dezelfde leren stoel.
Dezelfde oude familiefoto's aan de muur.
Ik keek ernaar.
En toen zag ik iets.
Een foto die ik nog nooit eerder bewust had bekeken.
Een foto van mijn vader toen hij jong was.
Hij stond voor een groot gebouw.
Naast hem stond een vrouw.
Ik liep dichterbij.
“Wie is zij?”
Mijn vader verstijfde.
“Niemand.”
“Je liegt.”
Hij pakte de foto van de kast.
“Dit is oud. Het betekent niets.”
“Waarom bewaar je haar dan?”
Hij draaide zich om.
“Shannon, ga naar huis.”
“Wie is zij?”
“Dat gaat je niets aan.”
“Ze staat naast jou.”
“Dat was lang geleden.”
“Hoe lang?”
Hij antwoordde niet.
Ik keek nog eens naar de foto.
Op de achterkant stond iets geschreven.
Ik pakte hem voordat hij hem kon wegstoppen.
“Voor Peter. Voor onze familie. Ooit zullen ze de waarheid kennen.”
Mijn adem stokte.
“Peter?”
Mijn vader heette Peter.
Ik keek hem aan.
“Wie heeft dit geschreven?”
Hij probeerde de foto uit mijn handen te trekken.
Ik deed een stap achteruit.
“Pap.”
“Geef hem hier.”
“Wie is zij?”
“Shannon!”
Zijn stem schalde door de kamer.
Ik had hem nog nooit zo horen schreeuwen.
Zelfs niet toen ik als kind urenlang wegbleef.
Ik keek naar zijn gezicht.
Hij was bleek.
“Zij is jouw moeder,” zei hij uiteindelijk.
Ik lachte.
Niet omdat het grappig was.
Omdat ik niet wist wat ik anders moest doen.
“Mijn moeder is overleden toen ik vier was.”
“Dat weet ik.”
“Dat is mijn moeder niet.”
“Jawel.”
Mijn handen begonnen te trillen.
“Mijn moeder heette Claire.”
“Dat was haar naam.”
“Maar ik heb foto's van haar.”
“Dat kan.”
“Zij zag er totaal anders uit.”
Mijn vader keek naar de grond.
“Ze veranderde.”
“Hoe?”
Hij antwoordde niet.
“Pap, vertel me de waarheid.”
Hij ging zitten.
Zijn handen trilden.
“Je moeder wilde verdwijnen.”
“Waarom?”
“Omdat ze bang was.”
“Voor wie?”
Hij keek me aan.
En toen zei hij iets wat ik nooit had verwacht.
“Voor Fiona's vader.”
Ik voelde mijn maag samenknijpen.
“Wat?”
“Jij begrijpt het niet.”
“Dan leg het uit.”
“Je moeder werkte vroeger voor hem.”
“Fiona's vader?”
Hij knikte.
“Ze ontdekte iets.”
“Wat?”
Mijn vader stond op en liep naar de kast.
Hij haalde een oude doos tevoorschijn.
“Dit had ik jaren geleden moeten vernietigen.”
Hij zette de doos op tafel.
Binnenin lagen tientallen documenten.
Bankafschriften.
Contracten.
Kopieën van identiteitsbewijzen.
En foto's.
Mijn naam stond op verschillende documenten.
Maar sommige waren gedateerd van vóór mijn achttiende verjaardag.
“Waarom staat mijn naam hier?”
Mijn vader sloot zijn ogen.
“Omdat je naam werd gebruikt.”
“Door wie?”
Hij keek naar mij.
“Door mensen die ervoor zorgden dat geld verdween zonder dat iemand vragen stelde.”
Ik pakte een document.
Mijn naam stond bovenaan.
Mijn geboortedatum klopte.
Maar de handtekening onderaan…
Was van mijn vader.
“Jij hebt dit ondertekend.”
Hij knikte langzaam.
“Ik had geen keuze.”
“Je had altijd een keuze.”
“Niet toen.”
“Waarom?”
“Omdat ze je zouden meenemen.”
Ik voelde mijn benen slap worden.
“Wie?”
Mijn vader keek naar de voordeur.
Alsof hij verwachtte dat iemand elk moment kon binnenkomen.
“Dezelfde mensen die nu achter Fiona aan zitten.”
Mijn telefoon trilde.
Een onbekend nummer.
Ik keek naar het scherm.
Er verscheen één bericht.
“Vraag je vader waarom Claire nooit echt is overleden.”
Ik keek langzaam op.
“Pap…”
Hij keek naar mijn telefoon.
Zijn gezicht veranderde volledig.
“Laat me dat bericht zien.”
Ik gaf hem mijn telefoon.
Hij las het.
Toen liet hij hem bijna vallen.
“Shannon…”
“Wat?”
Hij fluisterde:
“Je moeder leeft.”
Ik kon geen woord uitbrengen.
“Dat kan niet.”
“Ze leeft.”
“Maar haar graf…”
“Is niet van haar.”
Ik voelde de kamer draaien.
“Waarom heb je me dan al die jaren laten geloven dat ze dood was?”
Mijn vader keek me aan met tranen in zijn ogen.
“Omdat ik dacht dat een leugen de enige manier was om je in leven te houden.”
Op dat moment klonk er buiten een harde klap.
We draaiden ons allebei om.
Iemand had iets tegen het raam gegooid.
Een envelop lag op de vensterbank.
Mijn vader liep er langzaam naartoe.
Hij pakte hem op.
Op de voorkant stond slechts één naam.
SHANNON.
Ik opende de envelop.
Er zat maar één foto in.
Een recente foto.
Een vrouw stond voor een café.
Ouder.
Maar haar gezicht…
Ik herkende haar ogen onmiddellijk.
Op de achterkant stond:
“Als je je moeder wilt ontmoeten, kom morgen om 21.00 uur alleen.”
Daaronder stond een adres.
En ik kende die plek.
Het was het oude gebouw van Fiona's vader.
Het gebouw dat volgens alle officiële documenten al vijftien jaar leegstond.
Als je wilt, kan ik DEEL 6 schrijven met de ontmoeting bij het verlaten gebouw en de onthulling waarom Fiona's vader jarenlang een geheim over Shannon's familie verborgen hield.
