DEEL 10: ALEXANDER VERMEER
STATUS: LEVEND.
Ik staarde naar het scherm.
De man op de foto keek recht in de camera.
Donker haar.
Scherpe kaak.
Een litteken boven zijn rechterwenkbrauw.
En iets in zijn ogen dat ik niet kon verklaren.
Toch voelde zijn gezicht vreemd vertrouwd.
“Wie is hij?” vroeg ik.
Mijn stem klonk klein.
Mijn vader keek naar de grond.
“Alexander Vermeer.”
“Dat weet ik.”
Ik keek hem aan.
“Ik wil weten wie hij voor mij is.”
Hij zweeg.
“Papa!”
Hij sloot zijn ogen.
“Hij is je biologische vader.”
De woorden kwamen hard aan.
Ik keek opnieuw naar de foto.
“Waarom heb je me dat nooit verteld?”
“Omdat je moeder wilde dat je veilig was.”
“Veilig?”
Ik lachte bitter.
“Veertien jaar lang dacht ik dat mijn vader dood was!”
“Ik weet het.”
“Je hebt me laten rouwen om iemand die leefde!”
Mijn stem brak.
“Waarom?”
Mijn vader ging naast mijn bed zitten.
“Omdat Alexander gevaarlijke mensen tegen zich in het harnas had gejaagd.”
“Welke mensen?”
“De familie Vermeer.”
Ik fronste.
“Maar dat is zijn familie.”
“Precies.”
Hij keek naar Jansen.
“Alexander ontdekte dat zijn eigen familie betrokken was bij illegale financiële transacties en medische fraude.”
Jansen keek naar de documenten op het scherm.
“Dat verklaart de naam Vermeer in deze bestanden.”
Mijn vader knikte.
“Je moeder hielp hem bewijs verzamelen.”
“En daarom werd ze vermoord?”
“Ja.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“Maar waarom werd ik dan gespaard?”
Mijn vader keek mij lang aan.
“Omdat je moeder een plan had.”
“Welk plan?”
“Ze wist dat ze gevaar liep.”
Hij wees naar de ring.
“Daarom verborg ze het bewijs in jouw ring.”
Ik keek naar het kleine zwarte onderdeel.
“Maar waarom gaf ze het aan mij?”
“Omdat niemand zou vermoeden dat een twaalfjarig meisje de sleutel tot alles bij zich droeg.”
Mijn hart deed pijn.
“Ze wist dat ze zou sterven?”
Mijn vader knikte langzaam.
“Ze wist dat de kans groot was.”
Ik sloot mijn ogen.
Ik herinnerde me mijn moeder.
Haar zachte stem.
Haar handen die mijn haar kamden.
De laatste avond waarop ze me naar bed bracht.
Ik had altijd gedacht dat ze gewoon ziek was.
Nu wist ik dat ze wist dat ze misschien nooit meer wakker zou worden.
“Waarom kwam Alexander nooit naar mij toe?”
Mijn vader keek weg.
“Omdat Thomas hem had gevonden.”
“Wanneer?”
“Jaren geleden.”
“En wat deed Thomas?”
“Hij bedreigde hem.”
“Waarmee?”
Mijn vader slikte.
“Met jou.”
Ik keek hem ongelovig aan.
“Thomas heeft mij al die jaren gebruikt om mijn echte vader weg te houden?”
“Ja.”
Mijn telefoon trilde.
Jansen keek op.
“Wie is het?”
Ik keek naar het scherm.
Een onbekend nummer.
Er stond slechts één bericht.
Ik weet dat je de foto hebt gezien.
Mijn hart sloeg over.
Een tweede bericht verscheen.
Je moet naar Amsterdam komen. Alleen.
Jansen pakte mijn telefoon.
“Niet antwoorden.”
“Wie kan dit zijn?”
Hij keek naar het nummer.
“Dat weten we nog niet.”
Toen kwam er een derde bericht.
Vraag je vader waarom hij jouw moeder werkelijk heeft verlaten.
Ik keek naar mijn vader.
Hij werd bleek.
“Wat betekent dit?”
Hij antwoordde niet.
“Papa?”
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Ik heb je moeder niet verlaten.”
“Wat dan?”
Hij haalde diep adem.
“Zij stuurde mij weg.”
“Waarom?”
“Omdat ze wist dat iemand ons volgde.”
Ik keek hem aan.
“Wie?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Ik weet het niet.”
“Je weet het wel.”
Hij keek naar de foto van Alexander.
“Er was iemand die we volledig vertrouwden.”
“Wie?”
Hij antwoordde niet.
Jansen keek hem strak aan.
“U moet nu eerlijk zijn.”
Mijn vader zweeg enkele seconden.
Toen fluisterde hij:
“De persoon die mijn vrouw heeft verraden…”
Hij keek mij recht aan.
“…was haar beste vriendin.”
Mijn hart stopte.
“Emma?”
Hij knikte.
Ik dacht terug aan alles.
Emma bij mijn auto.
Emma die beweerde mij te willen beschermen.
Emma die wist dat mijn vader leefde.
En de waarschuwing van mijn vader:
Vertrouw niemand. Zelfs Emma niet.
“Waarom heeft ze dit gedaan?”
“Dat weet ik niet.”
“Maar jij kent haar.”
“Ja.”
“Hoe?”
Mijn vader keek naar de documenten.
“Emma was niet alleen je beste vriendin.”
Ik wachtte.
“Ze werkte vroeger voor de familie Vermeer.”
Mijn adem stokte.
“Wat?”
“En ze kwam in jouw leven met een reden.”
Ik voelde een ijzige kou door mijn lichaam trekken.
“Dus mijn vriendschap met Emma…”
“Was misschien nooit toevallig.”
Op dat moment ging de deur open.
Een politieagent stond in de deuropening.
“Rechercheur Jansen?”
“Ja?”
“We hebben zojuist een bericht ontvangen van de beveiliging.”
“Wat is er?”
De agent keek naar mij.
“Thomas heeft het ziekenhuis verlaten.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Hoe?”
“Hij had hulp.”
“Van wie?”
De agent keek naar zijn tablet.
“Een vrouw.”
Mijn handen werden koud.
“Wie?”
Hij aarzelde.
Toen zei hij:
“Emma.”
