DEEL 6: MIJN VADER LEEFDE
“Mijn vader leeft…”
De woorden kwamen nauwelijks over mijn lippen.
Rechercheur Jansen keek me strak aan.
“Wanneer heeft u voor het laatst contact met hem gehad?”
“Veertien jaar geleden.”
“En wie vertelde u dat hij overleden was?”
“Thomas.”
Jansen fronste.
“Had u ooit een overlijdensakte gezien?”
Ik schudde langzaam mijn hoofd.
“Nee.”
“Een begrafenis bijgewoond?”
“Ook niet.”
“Een graf bezocht?”
“Thomas zei dat mijn vader in het buitenland was begraven.”
Jansen keek naar zijn collega.
“Dan moeten we ervan uitgaan dat dit verhaal vanaf het begin niet klopt.”
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
Veertien jaar.
Veertien jaar lang had ik geloofd dat mijn vader dood was.
Ik had om hem gehuild.
Ik had zijn verjaardag elk jaar stilletjes herdacht.
Ik had Mia verteld dat haar opa niet meer bij ons was.
En ondertussen…
leefde hij misschien.
“Waarom zou Thomas hierover liegen?”
Jansen antwoordde:
“Dat gaan we ontdekken.”
Op dat moment ging de deur open.
Een verpleegkundige kwam binnen.
“Mevrouw Van Dijk, er is iemand voor u.”
Ik keek verbaasd.
“Wie?”
“Een vrouw.”
“Wie?”
Ze aarzelde.
“Ze noemt zichzelf Emma.”
Mijn hart sloeg over.
“Laat haar binnen.”
Jansen stak onmiddellijk zijn hand op.
“Alleen onder toezicht.”
De beveiligingsmedewerker ging naast de deur staan.
Een paar seconden later kwam Emma binnen.
Ze zag er totaal anders uit dan op de foto.
Haar haar zat in de war.
Haar ogen waren rood van het huilen.
En op haar jas zaten donkere vlekken van modder.
Toen ze mij zag, begon ze opnieuw te huilen.
“Sophie…”
Ik keek haar aan.
“Waarom?”
Ze bleef staan.
“Waarom heb je me nooit verteld dat je vader nog leefde?”
Emma sloot haar ogen.
“Omdat ik het pas kort geleden ontdekte.”
“Wanneer?”
“Een paar weken geleden.”
“En Thomas?”
Ze knikte.
“Hij wist het al veel langer.”
Mijn handen werden koud.
“Hoe lang?”
“Bijna tien jaar.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Tien jaar?”
Emma kwam dichterbij.
“Thomas heeft je vader gevonden.”
“Waar?”
“Hij zat onder een andere naam in België.”
Ik keek naar Jansen.
Hij noteerde alles.
“Waarom hield Thomas dat geheim?”
Emma keek naar de grond.
“Omdat je vader iets wist.”
“Wat?”
Ze zweeg.
“Emma!”
“Hij wist wat er met jouw moeder was gebeurd.”
Mijn hart stopte bijna.
Mijn moeder was overleden toen ik twaalf was.
Een zogenaamd hartfalen.
Tenminste, dat was wat mij altijd was verteld.
“Wat bedoel je?”
Emma veegde haar tranen weg.
“Je moeder is niet gestorven aan een natuurlijke oorzaak.”
De kamer leek te verdwijnen.
“Wat zeg je?”
“Ze is vergiftigd.”
Ik kon niet ademen.
Jansen kwam dichterbij.
“Wie heeft haar vergiftigd?”
Emma keek naar mij.
“Dat weet ik niet.”
“Maar je zei dat mijn vader het wist.”
“Hij weet wie verantwoordelijk was.”
Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Waarom heeft hij mij nooit gezocht?”
“Omdat Thomas hem bedreigde.”
“Waarmee?”
Emma keek naar de deur.
“Met jou.”
Ik verstijfde.
“Hij zei dat als je vader ooit contact met je zou opnemen, jij iets zou overkomen.”
Ik voelde mijn borst samenknijpen.
Thomas had niet alleen mijn huwelijk gecontroleerd.
Hij had mijn hele leven gecontroleerd.
Mijn vader.
Mijn moeder.
Mijn familie.
Mijn geld.
Mijn dochter.
Alles.
“Waarom helpt jij hem dan?” vroeg ik.
Emma keek me aan.
“Ik hielp hem niet.”
“Je stond bij mijn auto.”
“Ik probeerde je te redden.”
“Maar je vertelde de politie niets.”
“Ik was bang.”
“Voor Thomas?”
Ze knikte.
“En voor mijn eigen geheim.”
Ik keek haar aan.
“Welk geheim?”
Emma haalde diep adem.
“Mijn vader was de man die jouw moeder behandelde voordat ze stierf.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
“Hij werkte voor een privékliniek.”
“En?”
“Hij ontdekte dat iemand medicijnen verwisselde.”
Jansen keek scherp op.
“Wie?”
Emma antwoordde:
“Thomas.”
Mijn hart bonsde.
“Dat kan niet.”
“Hij was toen nog jong. Maar hij werkte daar als administratief medewerker.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“Dus Thomas kende mijn familie al vóór ik hem ontmoette?”
Emma knikte.
“Hij heeft je niet toevallig ontmoet.”
Die woorden deden meer pijn dan alles wat hij ooit tegen me had gezegd.
“Wat bedoel je?”
Emma fluisterde:
“Thomas heeft jou uitgekozen.”
Ik voelde een koude rilling door mijn lichaam gaan.
“Waarom?”
“Voor het geld.”
Ik keek naar mijn trouwring.
“Mijn vader had een erfenis.”
Emma knikte.
“Een grote.”
Jansen keek plotseling naar zijn telefoon.
“Wacht.”
Hij liep naar het raam en belde iemand.
Na enkele seconden kwam hij terug.
“We hebben de gegevens van uw vader gecontroleerd.”
Mijn hart sloeg sneller.
“En?”
“Hij leeft.”
Ik sloot mijn ogen.
Een traan gleed over mijn wang.
“Waar is hij?”
Jansen keek me ernstig aan.
“Op weg hierheen.”
Ik opende mijn ogen.
“Hier?”
“Ja.”
Mijn hart begon razendsnel te slaan.
Na veertien jaar zou ik mijn vader weer zien.
Maar voordat ik iets kon zeggen, ging de telefoon van Jansen.
Hij nam op.
Zijn gezicht veranderde.
“Wat?”
Hij luisterde.
“Wanneer?”
Een stilte.
“Is hij gewond?”
Ik keek hem geschrokken aan.
“Wat is er?”
Jansen hing op.
Hij keek naar mij.
“Uw vader heeft het ziekenhuis nooit bereikt.”
Mijn bloed stolde.
“Wat?”
“Zijn auto is onderweg tegengehouden.”
“Door wie?”
Jansen keek naar Emma.
Toen zei hij:
“Door een man die overeenkomt met de beschrijving van Thomas.”
Mijn hart zonk.
En toen kreeg ik een bericht.
Van mijn vader.
Slechts één zin:
Sophie, vertrouw niemand. Zelfs Emma niet.
