DEEL 2: DE GETUIGE
Thomas bevroor.
Zijn opgeheven vuist bleef enkele centimeters boven mijn lichaam hangen.
Langzaam draaide hij zijn hoofd naar de deur.
Ik zag hoe alle kleur uit zijn gezicht verdween.
Daar stond dokter Van Leeuwen, mijn behandelend arts, met twee verpleegkundigen achter zich. Naast hen stond een beveiligingsmedewerker.
Niemand zei iets.
De hartmonitor bleef razendsnel piepen.
Piep. Piep. Piep.
Dokter Van Leeuwen keek eerst naar mij.
Toen naar mijn buik.
Daarna naar Thomas.
Zijn blik werd ijskoud.
“Doe je hand omlaag.”
Thomas liet zijn arm langzaam zakken.
“Dokter, dit is een misverstand.”
“Een misverstand?”
De dokter stapte de kamer binnen.
“Ik heb zojuist gezien hoe u uw vrouw probeerde te slaan.”
Thomas schudde onmiddellijk zijn hoofd.
“Nee. Zo was het niet.”
Een van de verpleegkundigen liep rechtstreeks naar mijn bed.
“Sophie, kunt u mij horen?”
Ik knikte zwak.
“Waar heeft u pijn?”
Mijn lippen trilden.
“Mijn buik…”
Ze keek naar de monitor en drukte meteen op de oproepknop.
“Dokter, haar hartslag is sterk gestegen.”
Thomas zette een stap naar voren.
“Ze is overstuur. Dat is alles.”
De beveiligingsmedewerker blokkeerde zijn weg.
“Blijf waar u bent.”
Thomas keek hem ongelovig aan.
“U begrijpt niet wie ik ben.”
De man antwoordde kalm:
“Dat interesseert me op dit moment niet.”
Voor het eerst zag ik iets in Thomas’ ogen wat ik daar nog nooit eerder had gezien.
Angst.
Niet om mij.
Niet om wat hij mij had aangedaan.
Maar om de gevolgen.
Dokter Van Leeuwen trok voorzichtig mijn deken iets omhoog en onderzocht mijn buik.
“Heb je haar geraakt?”
Thomas zweeg.
De dokter keek hem recht aan.
“Ik stel een eenvoudige vraag.”
“Ik heb haar niet geslagen.”
Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Hij loog.”
Het was nauwelijks hoorbaar.
Maar iedereen hoorde het.
Thomas keek naar mij.
“Sophie…”
“Hij sloeg me.”
Mijn stem brak.
“Met beide vuisten.”
De kamer werd doodstil.
Een van de verpleegkundigen keek naar Thomas alsof ze hem pas op dat moment werkelijk zag.
Dokter Van Leeuwen haalde diep adem.
“Beveiliging, zorg ervoor dat meneer Van Dijk de kamer verlaat.”
“Wacht!”
Thomas stak zijn hand op.
“Ik ben haar echtgenoot. Ik heb het recht om hier te zijn.”
“Niet als uw aanwezigheid een gevaar vormt voor de patiënt.”
“Ze is mijn vrouw!”
“En ze is mijn patiënt.”
De woorden van de dokter waren rustig, maar onwrikbaar.
Thomas keek naar mij.
“Je gaat dit toch niet echt doen?”
Ik begreep niet wat hij bedoelde.
“Wat?”
“Je gaat mij toch niet beschuldigen?”
Ik keek hem aan.
De man met wie ik twaalf jaar getrouwd was.
De vader van mijn dochter.
De man voor wie ik jarenlang excuses had verzonnen.
De man van wie ik altijd dacht dat hij op een dag eindelijk zou beseffen hoeveel ik voor hem had opgegeven.
En ineens voelde ik helemaal niets meer.
Geen liefde.
Geen angst.
Alleen leegte.
“Je hebt jezelf beschuldigd,” fluisterde ik.
Thomas verstijfde.
De beveiligingsmedewerker pakte zijn arm.
“Kom mee.”
“Laat me los!”
Thomas probeerde zich los te trekken.
“Dit is mijn vrouw!”
De deur sloot achter hem.
Voor het eerst in achtentwintig dagen was ik alleen zonder bang te hoeven zijn dat hij binnen zou komen.
Maar de rust duurde niet lang.
Dokter Van Leeuwen keek naar de verpleegkundige.
“Maak een volledige medische controle. En bel onmiddellijk de politie.”
Mijn ogen werden groot.
“De politie?”
Hij knikte.
“Dit is geen echtelijke ruzie, Sophie.”
Hij wees naar mijn lichaam.
“U bent ernstig gewond opgenomen. U heeft meerdere breuken en bent volledig afhankelijk van medische zorg. Als iemand u in deze toestand mishandelt, moeten wij dat melden.”
Ik voelde mijn handen trillen.
“Maar wat als hij zegt dat ik lieg?”
“Dan laten we de feiten spreken.”
De verpleegkundige keek naar mijn arm.
“Er zijn vingerafdrukken zichtbaar.”
Ik keek naar mijn huid.
Rode plekken begonnen zich af te tekenen rond mijn bovenarm.
Thomas had geprobeerd die sporen achter te laten alsof mijn lichaam zijn bezit was.
De dokter pakte mijn dossier.
“En er is nog iets.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
Hij sloeg een pagina om.
“Er zijn de afgelopen weken verschillende vreemde dingen geregistreerd.”
Mijn hart sloeg een slag over.
“Wat voor dingen?”
“Uw medicatie werd meerdere keren eerder opgehaald dan gepland. Sommige persoonlijke spullen verdwenen uit uw kamer. En er zijn twee momenten waarop u volgens het dossier geen bezoek wilde ontvangen.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Ik heb nooit gezegd dat ik geen bezoek wilde.”
De dokter keek naar mij.
“Precies.”
Mijn adem stokte.
“Wie heeft dat dan gezegd?”
Hij antwoordde niet meteen.
Toen zei hij:
“Uw man.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
Thomas had niet alleen geprobeerd mij fysiek te breken.
Hij had mijn omgeving gecontroleerd.
Mijn bezoek.
Mijn medicijnen.
Mijn geld.
Mijn verhaal.
Alles.
“Waarom?”
De verpleegkundige legde voorzichtig haar hand op mijn schouder.
“We weten het nog niet.”
Toen ging de deur opnieuw open.
Een politieagent stapte naar binnen.
Hij hield een tablet in zijn hand.
“Mevrouw Van Dijk?”
Ik knikte.
“Ik ben rechercheur Jansen. We hebben beveiligingsbeelden van de gang bekeken.”
Mijn hart begon opnieuw sneller te kloppen.
“De beelden zijn heel duidelijk.”
Hij draaide het scherm naar mij toe.
“Ik wil u één vraag stellen.”
“Welke?”
“Was dit de eerste keer dat uw man u heeft mishandeld?”
Ik opende mijn mond.
Maar er kwam geen geluid.
Want plotseling dacht ik aan alle keren dat Thomas mij had vastgegrepen.
Alle keren dat hij deuren tegen mij had dichtgeslagen.
Alle keren dat hij mijn telefoon had afgepakt.
Alle keren dat hij had gezegd dat niemand mij zou geloven.
Ik dacht aan één nacht, zeven maanden eerder.
Een nacht waarover ik mezelf had wijsgemaakt dat ik het verkeerd had gezien.
Een nacht waarin Thomas midden in de woonkamer met iemand aan de telefoon had gesproken.
Ik had toen slechts één zin gehoord.
“Als Sophie iets ontdekt, zijn we alles kwijt.”
Mijn bloed voelde koud.
Ik keek naar rechercheur Jansen.
“Er is iets wat ik u moet vertellen.”
Hij zette zijn tablet neer.
“Wat?”
Ik slikte.
“De naam van de persoon met wie Thomas toen sprak.”
“Wie was dat?”
Ik keek naar de deur.
Toen zei ik de naam die ik al die maanden had proberen te vergeten.
“Mijn beste vriendin.”
Rechercheur Jansen fronste.
“Hoe heet zij?”
Mijn stem trilde.
“Emma.”
De dokter keek verbaasd op.
En precies op dat moment trilde de telefoon van rechercheur Jansen.
Hij keek naar het scherm.
Zijn gezicht veranderde.
“Mevrouw Van Dijk…”
“Wat is er?”
Hij draaide zijn telefoon naar mij toe.
Op het scherm stond één nieuw bericht.
Een foto.
Van Thomas.
Samen met Emma.
En onder de foto stond slechts één zin:
ZE WEET NOG STEEDS NIET WAT WE MET HAAR HEBBEN GEDAAN.
