DEEL 9: THOMAS IS TERUG
De stem kwam vanuit de donkere gang.
“Hallo, Sophie.”
Mijn hele lichaam verstijfde.
Thomas.
Mijn vader greep mijn hand.
“Niet reageren,” fluisterde hij.
Rechercheur Jansen trok zijn wapen en liep voorzichtig naar de deur.
“Thomas!” riep hij.
Geen antwoord.
Alleen het geluid van voetstappen.
Langzaam.
Kalm.
Alsof hij alle tijd van de wereld had.
Mijn hart bonsde zo hard dat ik bang was dat de monitor het zou verraden.
“Blijf bij Sophie,” zei Jansen tegen mijn vader.
Hij stapte de gang op.
Een paar seconden bleef het stil.
Toen klonk er een harde klap.
“POLITIE! BLIJF STAAN!”
Daarna renden meerdere mensen door de gang.
Een deur sloeg dicht.
Mijn vader keek mij angstig aan.
“Hij is hier voor jou.”
“Ik weet het.”
“Je moet vertrekken.”
“Mijn benen…”
“Dan moeten ze je dragen.”
Op dat moment vloog de deur van mijn kamer open.
Een beveiligingsmedewerker kwam binnen.
“Mevrouw Van Dijk, we moeten u onmiddellijk verplaatsen.”
“Waarheen?”
“Een beveiligde afdeling.”
Mijn vader wilde meegaan.
“Hij blijft bij mij.”
“Dat kan niet.”
“Hij is mijn vader!”
De medewerker keek naar hem.
“Dan moet u ook meekomen.”
Ze begonnen mijn bed voorzichtig de kamer uit te duwen.
Mijn hart sloeg razendsnel.
“Waar is Jansen?”
“Hij houdt Thomas tegen.”
“Hebben jullie hem?”
De medewerker antwoordde niet.
Dat was genoeg.
We reden de gang door.
Plotseling hoorden we een deur opengaan.
Een man verscheen aan het einde van de gang.
Thomas.
Hij stond stil.
Zijn gezicht was kalm.
Veel te kalm.
Onze blikken kruisten elkaar.
“Sophie.”
Mijn adem stokte.
De beveiligingsmedewerker draaide het bed om.
“Blijf achteruit!”
Thomas glimlachte.
“Je begrijpt het nog steeds niet.”
“Waar heb je het over?”
“Je vader heeft je alles verteld?”
Mijn vader keek hem woedend aan.
“Laat haar met rust.”
Thomas lachte.
“Na veertien jaar heb je eindelijk de moed gevonden?”
Jansen verscheen achter hem.
“Thomas, handen omhoog!”
Thomas keek niet eens om.
Hij bleef naar mij kijken.
“Vraag hem wat er op die chip staat.”
Ik keek naar mijn vader.
Hij zweeg.
“Papa?”
Thomas glimlachte.
“Zie je?”
Hij wees naar mijn vader.
“Hij liegt nog steeds tegen je.”
Jansen greep Thomas vast.
“Genoeg.”
Thomas verzette zich.
“Vraag hem waarom je moeder werkelijk is gestorven!”
Mijn vader werd bleek.
Ik voelde mijn hart breken.
“Papa?”
Hij keek weg.
“Waarom?”
Thomas werd door twee agenten meegenomen.
Maar vlak voordat hij verdween, riep hij:
“Je moeder werd niet vermoord vanwege geld!”
De deuren sloten.
Ik keek naar mijn vader.
“Wat bedoelde hij?”
Mijn vader zei niets.
“Papa!”
Hij haalde diep adem.
“Je moeder ontdekte iets veel groters.”
“Wat?”
“Een netwerk.”
“Welk netwerk?”
“Geld, medische dossiers, valse identiteiten…”
Ik voelde een rilling.
“En Thomas?”
“Hij was maar een kleine schakel.”
Ik keek hem ongelovig aan.
“Wie stond er boven hem?”
Mijn vader keek me recht aan.
“Dat weet ik niet.”
“Je liegt.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Ik zweer het.”
Toen herinnerde ik me mijn ring.
“Die chip.”
Mijn vader keek ernaar.
“Jij moet hem openen.”
“Hoe?”
“Er zit een verborgen mechanisme aan de binnenkant.”
Ik draaide mijn ring voorzichtig.
Mijn vingers trilden.
Toen voelde ik een klein klikje.
Een minuscuul deel van de ring schoof open.
Daarbinnen zat inderdaad iets.
Een piepkleine zwarte chip.
Jansen kwam terug.
Hij keek ernaar.
“Dat is het bewijs.”
Mijn vader knikte.
“Je moeder heeft het veertien jaar geleden verborgen.”
Jansen pakte voorzichtig een apparaat.
“We kunnen proberen de gegevens uit te lezen.”
Ik keek naar het kleine stukje metaal.
“En dan weten we wie haar heeft vermoord?”
“Misschien.”
De chip werd aangesloten.
Een bestand verscheen.
Eén map.
VERMEER.
Mijn hart sloeg over.
“Vermeer?”
Mijn vader keek geschrokken.
“Dat kan niet.”
“Waarom niet?”
Hij staarde naar het scherm.
“Omdat Vermeer de naam is van de familie die je moeder vertrouwde.”
Jansen opende de map.
Er verschenen tientallen documenten.
Bankoverschrijvingen.
Medische dossiers.
Foto's.
Contracten.
En toen zag ik een document met mijn eigen naam.
SOPHIE VAN DIJK — ERFGENAAM.
Daaronder stond een datum.
De dag waarop ik twaalf werd.
En naast mijn naam stond een tweede naam.
ALEXANDER VERMEER.
Ik keek naar mijn vader.
“Wie is Alexander Vermeer?”
Hij werd lijkbleek.
“Dat…”
Hij slikte.
“Dat is je biologische vader.”
Mijn wereld viel stil.
Ik keek naar hem.
“Wat?”
Hij sloot zijn ogen.
“Je moeder heeft je nooit verteld wie je echte vader was.”
Ik voelde mijn hele lichaam verstijven.
“Maar jij bent mijn vader.”
Hij keek naar mij.
“Ik heb je opgevoed.”
“Dat heb ik niet gevraagd!”
Mijn stem brak.
“Wie ben ik dan?”
Mijn vader zweeg.
Toen verscheen er plotseling een nieuw bestand op het scherm.
Een foto.
Een man.
Een naam.
ALEXANDER VERMEER.
En onder de foto stond:
STATUS: LEVEND.
Ik keek naar het scherm.
Mijn biologische vader leefde.
En ergens buiten dit ziekenhuis…
wist hij dat ik eindelijk de waarheid had ontdekt.
