PART 7 — HET HUIS DAT NOOIT VAN MIJ WAS
De motor van Viktors auto verdween aan het einde van de straat.
Ik bleef naar buiten kijken.
“Hij heeft de bankdirecteur,” zei Thomas opnieuw.
Ik draaide me naar hem om.
“En jij laat hem gewoon vertrekken?”
“Wat moet ik doen?”
“De politie bellen.”
Thomas keek naar Sophie.
Zij schudde onmiddellijk haar hoofd.
“Dat kan niet.”
Ik keek haar aan.
“Waarom niet?”
“Omdat Viktor alles heeft voorbereid.”
“Wat bedoel je?”
“Hij heeft mensen bij de politie.”
Mijn maag trok samen.
“Je zegt dat hij de politie heeft omgekocht?”
“Niet de hele politie.”
“Wie dan?”
“Genoeg mensen.”
Ik keek naar Thomas.
“Is dat waar?”
Hij knikte.
“Mijn vader heeft jarenlang mensen betaald.”
Ik voelde een koude rilling.
“En Willem?”
“Hij wist ervan.”
“Waarom ging hij dan niet naar de politie?”
Thomas keek naar de grond.
“Omdat hij niemand meer vertrouwde.”
Ik dacht aan de brief.
Aan alle geheimen die Willem jarenlang had verborgen.
Toen keek ik opnieuw naar het document.
De echte eigenaar van jouw huis.
“Wat betekent dit?”
Lydia antwoordde:
“Dat je huis onderdeel was van het oorspronkelijke contract.”
“Welk contract?”
“Het contract tussen Willem en Viktors familie.”
Ik fronste.
“Mijn huis?”
“Het huis was ooit onderpand.”
“Voor wat?”
“Voor een schuld.”
Ik voelde mijn vingers verkillen.
“Welke schuld?”
Lydia keek naar Thomas.
“De schuld van je zoon.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
Thomas schudde zijn hoofd.
“Ik wist hier niets van.”
Lydia zuchtte.
“Je vader gebruikte jouw naam om geld te lenen.”
“Hoeveel?”
“€6,4 miljoen.”
Ik staarde hem aan.
“En mijn huis stond daarvoor als onderpand?”
“Ja.”
“Maar ik heb het huis zelf gekocht.”
“Met geld van Willem.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Dus het huis was nooit echt van mij?”
“Niet volledig.”
Ik keek om me heen.
De woonkamer.
De foto's.
De keuken waar Willem elke zondagochtend koffie had gezet.
Alles voelde plotseling anders.
“Waarom heeft Willem me dit nooit verteld?”
Lydia antwoordde:
“Omdat hij de schuld zelf wilde aflossen.”
“Maar dat heeft hij niet gedaan.”
“Hij heeft het grootste deel wel afgelost.”
“En de rest?”
“Viktor wilde meer.”
“Hoeveel?”
Lydia keek me aan.
“Alles.”
Ik begreep het.
Viktor wilde niet alleen het geld.
Hij wilde mijn huis.
Mijn vermogen.
En uiteindelijk de controle over Thomas.
Ik keek naar mijn zoon.
“Waarom heb je me nooit verteld dat je zoveel schulden had?”
“Ik was bang.”
“Voor Viktor?”
“Voor iedereen.”
Sophie zei zacht:
“Hij bedreigde Thomas.”
Ik keek naar haar.
“En toch hielp jij hem.”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat ik dacht dat ik hem kon redden.”
Ik voelde woede opkomen.
“Door mijn geld te gebruiken?”
“Ik had geen andere keuze.”
“Er is altijd een keuze.”
Ze keek naar de vloer.
“Niet als iemand dreigt je familie te vermoorden.”
Ik zweeg.
Voor het eerst zag ik echte angst in haar gezicht.
“Wie bedreigde hij?”
“Mijn ouders.”
Ik keek haar aan.
“Zijn zij nog in leven?”
Sophie schudde haar hoofd.
“Nee.”
De kamer werd stil.
“Wanneer zijn ze overleden?”
“Zes jaar geleden.”
“En Viktor?”
“Hij zei dat het een ongeluk was.”
Ik keek naar Lydia.
Zij knikte langzaam.
“Dat was geen ongeluk.”
Ik voelde mijn maag draaien.
“Hoeveel mensen heeft deze man vermoord?”
Lydia keek weg.
“Meer dan je wilt weten.”
Ik reed naar Willems werkkamer.
“Dan moeten we alles vinden.”
Thomas volgde me.
“Wat zoek je?”
“De waarheid.”
Ik legde het document op het bureau.
“Willem wist dat dit zou gebeuren.”
Thomas keek naar de brief.
“Hij wist dat papa achter ons aan zou komen.”
“Ja.”
“Maar waarom heeft hij mij nooit gewaarschuwd?”
Ik keek naar mijn zoon.
“Omdat hij je probeerde te beschermen.”
Thomas begon te huilen.
“Na alles wat ik heb gedaan?”
“Dat weet ik niet.”
Hij keek me aan.
“Ben je nog mijn moeder?”
Die vraag raakte me dieper dan alles daarvoor.
Ik reed dichter naar hem toe.
“Dat ben ik altijd geweest.”
Hij knielde naast mijn rolstoel.
“Ik heb je gisteren weggestuurd.”
“Ja.”
“Ik wist dat je hulp nodig had.”
“Ja.”
“En toch koos ik voor Sophie en mezelf.”
Ik keek naar hem.
“Ja.”
Hij begon te huilen.
“Kun je me ooit vergeven?”
Ik zweeg lang.
“Ik weet het niet.”
Hij knikte.
“Dat verdien ik.”
Ik legde mijn hand op zijn schouder.
“Maar ik wil wel weten waarom.”
Hij keek me aan.
“Waarom wat?”
“Waarom je bereid was je eigen moeder kwijt te raken voor geld.”
Thomas keek naar de grond.
“Ik dacht dat ik geen keuze had.”
“Je had altijd een keuze.”
“Viktor zei dat hij Sophie zou vermoorden.”
Ik keek naar Sophie.
Ze sloot haar ogen.
“Hij zei dat als ik niet deed wat hij wilde, zij zou sterven.”
“Dus je koos ervoor mij te verraden.”
“Ja.”
“En Sophie?”
Ze fluisterde:
“Ik heb hem gevraagd te stoppen.”
“Maar hij deed het niet.”
“Nee.”
“Dus jullie hebben geprobeerd mijn geld te gebruiken om van hem af te komen?”
Thomas knikte.
“Ja.”
Ik keek naar de documenten.
“Hoe?”
“Door het geld terug te halen dat hij via jouw naam had verborgen.”
“Maar jullie hadden geen toegang.”
“Daarom hadden we jouw handtekening nodig.”
Ik voelde een rilling.
“De documenten die ik bij de bank zag.”
Thomas knikte.
“Ze waren vervalst.”
“Door Sophie?”
“Door mij.”
Ik keek hem aan.
“Jij hebt mijn handtekening vervalst?”
Hij knikte.
Ik sloot mijn ogen.
Toen hoorde ik iets.
Een zacht geluid.
Tik.
Ik opende mijn ogen.
“Hoorden jullie dat?”
Thomas keek om zich heen.
“Wat?”
Tik.
Het geluid kwam uit de muur.
Lydia liep naar een oude boekenkast.
Ze schoof een aantal boeken opzij.
Daarachter zat een klein metalen paneel.
“Willem heeft dit verborgen.”
Ze drukte erop.
Een deel van de muur sprong open.
Daarachter zat een kleine monitor.
En een oude harde schijf.
Ik keek naar Thomas.
“Wat is dit?”
Lydia antwoordde:
“Bewijs.”
Ze zette de monitor aan.
Een video verscheen.
Willem zat achter zijn bureau.
Hij zag er ouder uit dan ik me herinnerde.
Maar hij leefde.
Mijn adem stokte.
Hij keek recht in de camera.
“Marieke.”
Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Als je dit ziet, betekent het dat Viktor bij je is geweest.”
Hij stopte even.
“En als Thomas bij je is…”
Willem keek serieus.
“…betekent het dat ik één risico heb genomen dat ik nooit had mogen nemen.”
Thomas keek naar het scherm.
“Papa…”
Willem ging verder.
“Thomas, als jij dit ziet, moet je één ding begrijpen.”
Thomas kwam dichterbij.
“Je vader heeft je nooit als zijn zoon gezien.”
Thomas verstijfde.
“Hij heeft je altijd gezien als een sleutel.”
De video stopte.
Het scherm werd zwart.
Niemand sprak.
Toen verscheen er automatisch een nieuw bestand.
De titel:
PROJECT THOMAS — FASE 2.
Ik klikte erop.
Er verscheen een lijst.
Namen.
Datums.
Bankrekeningen.
Medische dossiers.
En onderaan stond:
DOEL: MARIEKE VAN DIJK
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“Wat is dit?”
Lydia keek naar het scherm.
“Een plan.”
“Welk plan?”
Ze wees naar de laatste regel.
Ik las hem hardop.
“Na overlijden van Marieke: overdracht van volledig vermogen aan Thomas.”
Thomas werd bleek.
“Maar dat wisten we al.”
“Nee,” zei Lydia.
Ze wees naar de volgende regel.
“Indien natuurlijke dood niet mogelijk: alternatief scenario.”
Ik voelde mijn hart in mijn keel.
“Wat betekent alternatief scenario?”
Lydia keek me aan.
“Dat betekent dat Viktor al jaren een plan heeft voor jouw dood.”
Op dat moment ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Niemand sprak.
Toen hoorde ik een stem.
Viktor.
“Marieke.”
Ik verstijfde.
“Waar is de bankdirecteur?”
Hij lachte zacht.
“Dat doet er niet meer toe.”
“Wat wil je?”
“De sleutel.”
“Welke sleutel?”
“Die van Lydia.”
Ik keek naar mijn hand.
De sleutel die ik nog steeds vasthield.
Viktor zei:
“Geef hem aan mij…”
Een korte stilte.
“…of Thomas sterft vannacht.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar mijn zoon.
Hij stond doodstil.
Maar toen zag ik iets op het scherm.
Een nieuwe regel was verschenen onder PROJECT THOMAS — FASE 2.
FASE 3: DODE ZOON.
En daaronder stond een datum.
VANDAAG.
