PART 4 — DE DOOD VAN WILLEM WAS GEEN ONGELUK
“Door iemand die nog steeds heel dicht bij jou staat.”
Lydia's woorden bleven in de kamer hangen.
Ik keek naar Thomas.
Toen naar Sophie.
Geen van beiden zei iets.
Mijn handen trilden rond de kleine sleutel.
“Wie heeft Willem vermoord?”
Lydia keek me recht aan.
“Dat kan ik je niet zomaar vertellen.”
“Waarom niet?”
“Omdat je me eerst moet geloven.”
Ik lachte bitter.
“Na alles wat ik vandaag heb gehoord, weet ik niet meer wie ik moet geloven.”
Lydia knikte langzaam.
“Dat is precies wat Willem wilde voorkomen.”
“Wat bedoel je?”
“Hij wist dat iedereen tegen elkaar zou liegen zodra hij dood was.”
Ik keek naar de sleutel.
“Wat opent dit?”
“Een kluis.”
“Waar?”
“In het oude kantoor van Willem.”
Mijn hart sloeg over.
Ik was daar gisteren nog geweest.
De kamer die ik drie jaar lang had vermeden.
“Waarom heeft hij die sleutel aan jou gegeven?”
Lydia antwoordde:
“Omdat ik de enige persoon was die hij nog volledig vertrouwde.”
Thomas keek haar aan.
“Je liegt.”
Lydia draaide zich naar hem.
“Jij hebt geen recht om dat te zeggen.”
“Je hebt mijn vader verlaten.”
“Ik heb jou verlaten om je in leven te houden.”
Thomas verstijfde.
“Wat?”
Lydia keek naar hem.
“Je vader was niet de enige die gevaarlijk was.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wie nog meer?”
Ze keek naar Sophie.
Sophie werd bleek.
“Niet doen,” fluisterde ze.
Lydia antwoordde:
“Je kunt niet eeuwig blijven liegen.”
Ik keek naar Sophie.
“Wat weet jij?”
Ze keek naar de grond.
“Sophie?”
Ze begon te huilen.
“Je begrijpt het niet.”
“Dan leg het uit.”
Thomas pakte haar hand.
“Zeg niets.”
Ik keek naar mijn zoon.
“Waarom bescherm je haar?”
“Omdat…”
Hij stopte.
“Waarom?”
“Omdat zij niet degene is die je denkt dat ze is.”
Ik keek naar Lydia.
“En jij?”
Ze knikte.
“Dat klopt.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat bedoel je?”
Lydia liep naar het raam.
“Toen Willem en ik elkaar leerden kennen, was hij al betrokken bij een bedrijf van mijn familie.”
“Je bedoelt het vastgoedbedrijf?”
“Ja.”
“En Thomas' vader?”
“Hij was mijn broer.”
Ik keek naar haar.
“Dus Thomas' vader was jouw broer?”
“Ja.”
“En jij wist wat hij deed?”
“Niet in het begin.”
“Maar later?”
Lydia keek weg.
“Toen ik ontdekte wat er gebeurde, probeerde ik hem tegen te houden.”
“En daarom verdween je?”
“Ja.”
Ze wees naar de sleutel.
“Willem hielp me.”
Ik keek naar Thomas.
“En jij?”
Thomas antwoordde zacht:
“Ik was toen achttien.”
“Wat wist je?”
“Dat mijn vader geld verduisterde.”
“En heb je hem geholpen?”
Hij keek me niet aan.
“Een keer.”
Mijn hart deed pijn.
“Welke keer?”
“Hij vroeg me een document te ondertekenen.”
“Welk document?”
“Een volmacht.”
Ik voelde mijn gezicht koud worden.
“Op jouw naam?”
“Ja.”
“En wat deed hij ermee?”
“Hij gebruikte mijn naam om geld over te maken.”
Ik keek naar Sophie.
“En jij?”
Ze huilde.
“Ik wist het.”
“Wanneer?”
“Vanaf het begin.”
“Dus jullie twee hebben samen…”
“Niet zoals je denkt.”
“Hoe moet ik het dan denken?”
Sophie veegde haar tranen weg.
“Thomas probeerde het geld terug te krijgen.”
Ik keek naar mijn zoon.
“Was dat waar?”
Hij knikte.
“Maar toen was het te laat.”
“Waarom?”
“Omdat mijn vader ontdekte dat ik hem wilde verraden.”
Lydia zei:
“En toen begon hij mensen onder druk te zetten.”
“Wie?”
“Thomas.”
Ik keek naar mijn zoon.
“En Willem?”
“Ook.”
“Waarom?”
“Omdat Willem het bewijs had.”
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
“Welk bewijs?”
Lydia keek naar mij.
“De originele documenten.”
“Van de fraude?”
“Ja.”
“En waar zijn die?”
Ze wees naar de sleutel.
“Dat ga je zo ontdekken.”
Ik pakte mijn jas.
“Ik wil naar huis.”
Thomas stond op.
“Ik ga mee.”
“Nee.”
“Mam…”
“Ik vertrouw je niet.”
Hij bleef stil.
“Ik weet niet of jij mijn vader hebt geholpen.”
“Dat heb ik niet.”
“Maar je hebt wel tegen me gelogen.”
Hij knikte.
“Ja.”
“Dus blijf hier.”
Sophie kwam overeind.
“Marieke…”
Ik keek haar aan.
“Jij blijft ook.”
Ze keek naar Thomas.
Hij pakte haar hand.
Maar Lydia zei:
“Laat ze gaan.”
Ik keek haar verbaasd aan.
“Waarom?”
“Omdat we eindelijk alleen moeten zijn.”
We verlieten de bank.
Buiten voelde de koude Amsterdamse lucht vreemd zwaar.
Ik reed langzaam richting de auto.
Lydia liep naast me.
“Je man hield van je.”
Ik keek haar aan.
“Waarom zegt iedereen dat?”
“Omdat het waar is.”
“Als hij van me hield, waarom heeft hij me nooit verteld over het geld?”
“Omdat hij bang was.”
“Voor wie?”
“Voor de persoon die hem uiteindelijk heeft vermoord.”
Ik stopte.
“Wie?”
Lydia keek om zich heen.
Toen fluisterde ze:
“Je eigen zoon.”
Mijn adem stokte.
“Thomas?”
“Niet rechtstreeks.”
“Wat betekent dat?”
“Thomas heeft de opdracht niet gegeven.”
“Maar?”
“Hij heeft iemand binnengebracht die Willem in de gaten moest houden.”
“Wie?”
Lydia keek naar mij.
“Sophie.”
Mijn maag draaide om.
“Wat?”
“Zij was niet toevallig met Thomas getrouwd.”
Ik dacht aan de eerste keer dat ik Sophie ontmoette.
Haar vriendelijke glimlach.
Haar perfecte manieren.
De manier waarop ze altijd precies wist wat Thomas nodig had.
“Wie is Sophie werkelijk?”
Lydia antwoordde:
“De dochter van de man die Willem wilde ontmaskeren.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Dus ze kwam bij Thomas om Willem te bereiken?”
“Ja.”
“Maar waarom trouwde ze met mijn zoon?”
“Omdat Thomas de enige was die toegang had tot de documenten.”
Ik dacht aan de afgelopen jaren.
De vragen van Sophie.
De telefoontjes.
De interesse in Willems werkkamer.
De keren dat ze vroeg naar oude dossiers.
Alles begon ineens logisch te worden.
“Thomas wist dit?”
“Niet in het begin.”
“Wanneer ontdekte hij het?”
“Pas nadat hij verliefd op haar was geworden.”
Ik voelde een steek in mijn borst.
“En toen?”
“Toen probeerde hij haar te beschermen.”
“Waarom?”
“Omdat hij geloofde dat ze veranderd was.”
Ik keek naar Lydia.
“Was ze dat?”
Lydia zei niets.
Dat was antwoord genoeg.
We kwamen thuis.
Ik reed rechtstreeks naar Willems oude werkkamer.
Mijn handen trilden toen ik de sleutel in het oude bureau stak.
Klik.
Een verborgen lade sprong open.
Binnenin lag een kleine zwarte map.
Daarop stond:
MARIEKE — ALLEEN NA MIJN DOOD.
Ik haalde diep adem.
Ik opende de map.
Bovenaan lag een brief.
Marieke,
Als Lydia je deze sleutel heeft gegeven, betekent het dat ik er niet meer ben.
Ik heb geprobeerd je jarenlang te beschermen.
Niet tegen Thomas.
Niet tegen Sophie.
Maar tegen de waarheid over jouw eigen verleden.
Ik stopte met lezen.
Mijn verleden?
Ik draaide de pagina om.
Jij denkt dat je Thomas hebt opgevoed als jouw eigen zoon.
Dat is waar.
Maar er is iets wat ik je nooit heb verteld.
Thomas werd niet alleen door jou en mij opgevoed.
Iemand anders betaalde jarenlang voor zijn opvoeding.
Iemand die nooit wilde dat jij wist wie hij was.
Mijn handen begonnen te trillen.
Onderaan stond slechts één naam.
Lydia Vermeer.
Ik keek naar haar.
“Waarom betaalde jij voor mijn zoon?”
Ze keek me aan.
“Ik had geen keuze.”
“Waarom?”
Ze antwoordde:
“Omdat Thomas mijn zoon is.”
Ik verstijfde.
“Dat weet ik.”
“Nee.”
Ze schudde haar hoofd.
“Je begrijpt het niet.”
Ze wees naar de brief.
“Willem heeft je nooit verteld wie Thomas' vader werkelijk was.”
Ik keek naar haar.
“Wie dan?”
Lydia's ogen vulden zich met tranen.
“Mijn broer.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Maar dan…”
“Ja.”
Ze knikte.
“Thomas is niet alleen mijn zoon.”
Ze keek me recht aan.
“Hij is de erfgenaam van alles wat Willem probeerde te vernietigen.”
Op dat moment hoorde ik een auto voor het huis stoppen.
Lydia keek door het raam.
Haar gezicht veranderde.
“Ze zijn terug.”
Ik reed naar het raam.
Thomas stapte uit.
Sophie volgde hem.
Maar er was nog iemand.
Een onbekende man in een donkere jas.
Hij hield iets vast.
Een oude foto.
Toen keek hij rechtstreeks naar mijn raam.
Lydia fluisterde:
“Dat is de man die Willem heeft vermoord.”
Mijn hart sloeg over.
De man liep naar de voordeur.
En voordat hij aanbelde, zag ik wat er op de foto stond.
Het was een foto van mij.
Maar niet van nu.
Het was een foto van mij…
op de dag dat ik Thomas voor het eerst ontmoette.
