PART 2 — DE €31,8 MILJOEN DIE NOOIT VOOR THOMAS BEDOELD WAS
“Uw man was niet bang voor Sophie.”
De bankdirecteur keek me recht aan.
“Hij was bang voor wat zij samen met Thomas had gedaan.”
Ik voelde mijn vingers verkillen.
“Wat hebben ze gedaan?”
Hij antwoordde niet.
In plaats daarvan keek hij naar de beveiligingscamera boven de deur.
“Ze mogen u niet zien voordat u alles weet.”
“Waarom?”
“Omdat uw man wist dat ze zouden proberen u onder druk te zetten.”
Ik keek naar de deur.
Aan de andere kant hoorde ik stemmen.
Thomas.
En Sophie.
Mijn zoon.
Dezelfde jongen die ik ooit 's nachts in mijn armen had gedragen wanneer hij bang was voor onweer.
Nu stond hij achter een gesloten deur bij een bank waar hij blijkbaar nooit had mogen komen.
“Laat ze binnen,” zei ik.
De directeur keek verbaasd.
“U weet zeker dat u dat wilt?”
“Ja.”
Hij drukte op een knop.
De deur ging open.
Thomas kwam als eerste binnen.
Zijn gezicht veranderde toen hij mij zag.
“Mam?”
Ik glimlachte.
“Verrassing.”
Sophie kwam achter hem aan.
Ze keek naar mijn rolstoel.
Daarna naar de bankdirecteur.
“Wat doet zij hier?”
De directeur antwoordde kalm:
“Mevrouw Van Dijk is hier als rekeninghouder.”
Thomas keek naar mij.
“Welke rekening?”
Ik zei niets.
Sophie zette een stap naar voren.
“Marieke, we maken ons zorgen om je.”
Ik moest bijna lachen.
“Gisteren was ik een probleem.”
Thomas keek weg.
“Dat was anders.”
“Wat is er anders?”
“Je was emotioneel.”
“En vandaag?”
Hij zweeg.
De bankdirecteur liep naar zijn bureau.
“Wilt u beiden gaan zitten?”
Sophie ging zitten.
Thomas bleef staan.
“Waarom zijn we hier?” vroeg hij.
De directeur keek naar mij.
“Dat kunt u beter aan uw moeder vragen.”
Thomas keek me aan.
“Wat heeft papa je verteld?”
Mijn hart sloeg over.
“Dus jij wist dat je vader iets had achtergelaten?”
Hij antwoordde niet.
Sophie keek naar hem.
“Thomas…”
Ik zag het.
Een klein moment van paniek.
Heel klein.
Maar ik zag het.
“Je wist ervan,” zei ik.
“Nee.”
“Je liegt.”
“Mam…”
“Je wist dat Willem geld had.”
Thomas zuchtte.
“Niet precies.”
“Hoeveel wist je?”
Hij keek naar Sophie.
Zij schudde bijna onmerkbaar haar hoofd.
Ik zag het.
En ineens wist ik dat er iets veel groters speelde.
De bankdirecteur schoof een document naar mij toe.
“Mevrouw Van Dijk, dit is de oorspronkelijke overeenkomst.”
Ik pakte hem.
Mijn naam stond bovenaan.
Daaronder stond:
Privévermogen: €31.800.000
Ik keek naar Thomas.
Hij staarde naar het document alsof hij zojuist een geest had gezien.
“Dat kan niet.”
Ik keek hem aan.
“Waarom niet?”
“Papa had dat geld niet.”
De directeur antwoordde:
“Uw vader had meer dan u dacht.”
Thomas werd bleek.
“Waar komt het vandaan?”
De directeur keek naar mij.
“Dat is precies wat uw vader wilde dat u vandaag zou ontdekken.”
Sophie stond op.
“Dit is absurd.”
“Gaat u zitten,” zei de directeur.
Ze keek hem woedend aan.
“U weet niet met wie u praat.”
De directeur glimlachte koel.
“Ik weet precies met wie ik praat.”
Hij pakte een tweede map.
“Uw naam staat namelijk ook in onze dossiers.”
Sophie werd stil.
“Mijn naam?”
“Ja.”
“Waarom?”
Hij opende de map.
“U hebt drie jaar geleden geprobeerd toegang te krijgen tot een rekening die niet van u was.”
Thomas keek haar aan.
“Sophie?”
Ze draaide zich naar hem.
“Dat was niet wat je denkt.”
Ik keek naar haar.
“Wat moet ik denken?”
Ze zei niets.
De directeur schoof een kopie van een overschrijving naar voren.
Het bedrag was:
€450.000.
Ontvanger:
S. De Jong.
Ik keek naar Sophie.
“Wie is S. De Jong?”
Haar gezicht werd wit.
Thomas keek haar geschrokken aan.
“Je zei dat die rekening van je broer was.”
“Dat was hij ook.”
“Waarom stond mijn moeders naam in het dossier?”
Sophie antwoordde niet.
De directeur zei:
“Er is meer.”
Hij haalde een tweede document tevoorschijn.
“Een week voor het overlijden van uw man is er €750.000 overgemaakt.”
Mijn hart stopte.
“Door wie?”
Hij draaide het papier om.
De afzender was:
Thomas van Dijk.
Ik keek naar mijn zoon.
“Jij?”
Thomas deed een stap achteruit.
“Ik wist niet…”
“Je hebt €750.000 van mijn rekening gehaald?”
“Nee.”
De directeur onderbrak hem.
“Het geld kwam van een gezamenlijke rekening die u en uw echtgenoot hadden.”
Thomas keek naar hem.
“Dat is onmogelijk.”
“De handtekening is van u.”
Hij legde een kopie neer.
Ik keek ernaar.
De handtekening leek precies op die van Thomas.
Maar ik zag iets vreemds.
Een klein verschil.
De laatste letter.
Ik keek naar de directeur.
“Is dit echt zijn handtekening?”
“Nee.”
Thomas keek op.
“Wat?”
De directeur wees naar het document.
“De handtekening is vervalst.”
Sophie werd lijkbleek.
Ik keek naar haar.
“Wie heeft dit gedaan?”
Ze antwoordde niet.
Thomas draaide zich naar haar.
“Sophie…”
Ze zei:
“Niet hier.”
Mijn zoon keek haar geschokt aan.
“Wat bedoel je met niet hier?”
Ik voelde een koude rilling.
Ze wisten meer.
Veel meer.
De directeur stond op.
“Ik denk dat het tijd is dat u beiden vertrekt.”
Thomas keek naar mij.
“Mam, luister…”
“Nee.”
Ik reed mijn rolstoel iets naar voren.
“Nu luister jij.”
Hij keek me aan.
“Je hebt me gisteren naar een instelling willen sturen.”
“Mam…”
“Je wist dat ik geld had.”
“Ik wist niet hoeveel.”
“Maar je wist dat ik geld had.”
Hij zweeg.
“En toch wilde je dat ik vertrok.”
Thomas keek naar de grond.
“Dat was niet mijn beslissing.”
Ik keek naar Sophie.
“Van wie dan?”
Sophie antwoordde:
“Van ons.”
Ik voelde iets in mijn borst breken.
Niet omdat ik verrast was.
Maar omdat ze het eindelijk hardop zei.
“Waarom?”
Sophie keek me recht aan.
“Omdat jouw huis verkocht moest worden.”
“Mijn huis?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Om schulden af te lossen.”
“Welke schulden?”
Ze zweeg.
De bankdirecteur antwoordde:
“€4,2 miljoen.”
Ik keek naar Thomas.
Hij had tranen in zijn ogen.
“Is dat jouw schuld?”
Hij knikte langzaam.
“Ja.”
“Hoe?”
“Investeringen.”
“Welke investeringen?”
Sophie pakte zijn hand.
Maar Thomas trok hem weg.
“Ik wilde het oplossen.”
“Met mijn geld?”
Hij keek me niet aan.
“Ja.”
Ik sloot mijn ogen.
Daar was het.
De reden waarom ze mij gisteren niet wilden helpen.
Niet omdat ze geen ruimte hadden.
Niet omdat ze geen tijd hadden.
Maar omdat ze bang waren dat ik mijn geld zou beschermen.
De bankdirecteur liep naar een kluis.
Hij haalde er een kleine envelop uit.
“Uw man gaf ons nog één opdracht.”
Hij legde hem voor me neer.
Mijn naam stond erop.
Marieke.
Ik opende hem.
Binnenin zat een korte brief.
Ik herkende Willems handschrift.
Marieke, Als je dit leest, betekent het dat Thomas zijn schuld niet meer kan verbergen. Maar geloof niet dat de €31,8 miljoen jouw grootste bescherming is. Het geld is slechts het middel. Het echte bewijs ligt ergens anders. Zoek naar de vrouw op de foto. Zij weet waarom ik je nooit heb verteld wie Thomas werkelijk is.
Ik keek naar de foto.
De jonge vrouw naast Willem.
De onbekende vrouw.
Ik draaide de foto om.
Op de achterkant stond een naam.
Lydia Vermeer.
Mijn hart sloeg over.
Ik keek naar de bankdirecteur.
“Wie is Lydia Vermeer?”
Hij werd lijkbleek.
“Mevrouw…”
“Wie?”
Hij keek naar Thomas.
Toen naar Sophie.
En fluisterde:
“De vrouw die officieel twintig jaar geleden is overleden.”
Ik keek opnieuw naar de foto.
De vrouw glimlachte naar de camera.
En plotseling begreep ik waarom Willem die foto had bewaard.
Want Lydia Vermeer was niet alleen de vrouw die Thomas had gebaard.
Ze was ook de vrouw die volgens Willems dossier…
Thomas ooit had proberen te beschermen tegen zijn eigen vader.
Ik keek naar mijn zoon.
“Thomas…”
Hij keek me aan.
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Mam, alsjeblieft.”
“Ken jij Lydia?”
Hij antwoordde niet.
Sophie pakte zijn arm.
“Thomas, we moeten gaan.”
Maar hij bleef staan.
Toen fluisterde hij:
“Ja.”
Mijn adem stokte.
“Wie is ze?”
Hij keek naar mij.
“Mijn biologische moeder.”
Ik voelde mijn hart in mijn keel.
Want ik begreep ineens iets verschrikkelijks.
Als Lydia nog leefde, dan had Willem drie jaar geleden misschien niet zomaar een geheim achtergelaten.
Hij had een getuige achtergelaten.
En misschien wist die vrouw precies waarom mijn eigen zoon mij had afgeschreven.
