"Lopen!" schreeuwde Leo, maar zijn oude benen lieten hem in de steek. Hij struikelde over een opstaande kassei en viel zwaar op de harde grond. De fluwelen doos met het tweede horloge vloog uit zijn hand en stuiterde over de steentjes.
Ik dacht geen seconde na. Ik dook naar de grond, greep het tweede horloge vast en hielp Leo met alle kracht die ik in me had overeind.
"Laat mij achter, Jonas! Neem de chronografen!" riep Leo hoestend.
"Nee! Ik laat niemand meer achter!" schreeuwde ik.
De drie gewapende mannen kwamen met snelle schreden het plein over gestormd. Eén van hen trok een pistool voorzien van een geluidsdemper. Een zacht pfft-pfft geluid weergalmde over het stille plein, en de stenen muur achter ons spatte uit elkaar in een wolk van granietstof.
Ik trok Leo mee een smalle steeg in die langs de zijkant van de Sint-Pauluskerk liep. De steeg was pikdonker en eindigde in een binnenplaats van een oud kloostercomplex. We zaten klem.
"Hier in!" fluisterde Leo, terwijl hij naar een klein, verroest ijzeren luikje bij de bodem van de kerkmuur wees. "De oude crypte van de broeders!"
Met man en macht trokken we aan de ring van het luik. Het roestige ijzer gaf met een luid gekraak mee. Ik duwde Leo als eerste door de opening naar binnen en dook er direct achteraan. Ik trok het luik achter ons dicht, precies op het moment dat de stappen van onze achtervolgers de binnenplaats op stormden.
We lieten ons via een houten glijbaan naar beneden zakken en kwamen terecht op de koude, vochtige vloer van een ondergrondse crypte. De lucht was er vervuld van de geur van wierook, oud steen en afgestorven stof. Om ons heen stonden eeuwenoude stenen sarcofagen opgestapeld.
Boven ons hoorden we de mannen vloeken in een vreemde taal — Oost-Europees, accentrijk en hard.
"Ze horen bij de Russische diamantmafia," fluisterde Leo hijgend, terwij hij tegen een stenen graftombe leunde. "De partners waarmee Helena in 1962 zaken deed. Ze hebben ontdekt dat Helena hen vijftig jaar lang voor de gek heeft gehouden. Ze willen de diamanten én de kluiscode voor zichzelf."
"Hoeveel mensen zoeken er in hemelsnaam naar deze horloges?!" vroeg ik wanhopig, terwijl ik de twee zilveren chronografen strak tegen mijn borst gedrukt hield.
"Iedereen die weet wat de waarde is van wat er in die kluis ligt," zei Leo ernstig. "Het gaat niet alleen om drie miljoen euro aan diamanten uit 1962, Jonas. Die diamanten waren onbewerkt en zeldzaam. Vandaag de dag zijn ze ruim veertig miljoen euro waard op de zwarte markt. Genoeg geld om een klein koninkrijk te stichten... of om een bloedbad aan te richten."
We bleven ruim een uur bewegingsloos in de ijskoude crypte zitten, luisterend naar de geluiden boven ons. Pas toen het geluid van de stappen definitief stierf en de stilte van de nacht weer terugkeerde, durfden we te bewegen.
"We kunnen niet wachten tot zes uur," zei ik, terwijl ik op mijn eigen horloge keek. Het was half twee 's nachts. "Als de Russen én Helena de stad afzoeken, is elk uur op straat een dodelijk risico. We moeten nú naar de Zirkstraat."
Leo keek me aan met een mengeling van trots en bezorgdheid. "Je hebt gelijk. Maar om het archief van de Van den Bergs binnen te dringen hebben we meer nodig dan alleen de horloges. We hebben de mechanische frequentiesleutel nodig."
"Wat is dat?"
Leo pakte zijn eigen horloge uit mijn hand en wees naar de zijkant van de zilveren kast. "Er zitten vier kleine knoppen op de rand van elke chronograaf. Als je ze in een specifieke volgorde indrukt, veranderde het interne raderwerk in een sleutelpatroon. Mijn vader noemde het 'de stem van de tijd'. Als de twee horloges niet op exact dezelfde seconde in dezelfde frequentie worden gezet, blokkeert de kluis voorgoed en wordt er een mechanisch verdelgingssysteem geactiveerd dat de inhoud van de kluis met zuur vernietigt."
Mijn maag kromp ineen. "En ken jij die volgorde?"
Leo keek strak naar de muur van de crypte. "Mijn vader gaf me de helft van de code op zijn sterfbed. De andere helft... gaf hij aan jouw opa Piet."
"Mijn opa?!" roep ik uit. "Maar opa heeft me nooit een code gegeven!"
"Denk na, Jonas!" drong Leo aan. "Piet was een man van details. Hij zou het niet zomaar opgeschreven hebben op een papiertje dat iedereen kon vinden. Heeft hij je nooit iets gegeven? Een versje? Een raadsel? Een getal dat hij steeds herhaalde?"
Mijn gedachten gingen razendsnel terug naar mijn jeugd in Gent. Naar de lange winteravonden bij de haard, waar opa Piet met zijn snijmes in een stuk hout zat te werken terwij hij zachtjes voor zich uit mompelde.
Drie zwaluwen vliegen over de rivier, Jonas, herinnerde ik me plotseling zijn stem. Twee duiken naar beneden, vier vliegen naar de zon, en één keert nooit meer terug.
Mijn adem stokte. Drie. Twee. Vier. Eén.
"Een versje..." fluisterde ik. "Opa vertelde me altijd een verhaaltje over zwaluwen als ik niet kon slapen!"
Leo’s ogen gingen wijd open. "Het zwaluwvers! Mijn vader gebruikte de zwaluw als symbool op de horloges! Drie, twee, vier, één... Dat is de frequentievolgorde van het tweede horloge!"
We hadden de volledige code.
"Kom," zei ik vastberaden, terwijl ik Leo overeind hielp. "Laten we de erfenis van onze families afmaken."
We verlieten de crypte via een oude ondergrondse riooluitgang die uitkwam nabij de Scheldekaaien. Gehuld in de duisternis van de vroege ochtend wandelden we richting de Zirkstraat, de schaduwen ontwijkend alsof we geesten waren.
Het archiefgebouw van de Van den Berg Diamond Group rees op als een smal, granieten pand met versterkte ramen en zware eikenhouten deuren. Het zag er onneembaar uit.
Maar Leo stapte niet naar de voordeur. Hij leidde me naar een smalle nis tussen het gebouw en een aanpalende antiekwinkel. Daar bevond zich een oud, gietijzeren regenpijpsysteem.
Leo zette zijn hand op een van de stenen muurankers en duwde er krachtig tegen. Een klein luikje in de granieten plint van het gebouw schoof geluidloos open.
"De noodingang van mijn vader," fluisterde Leo. "Alleen de horlogemakers kenden het bestaan hiervan."
Vóór we naar binnen konden stappen, klonk er plotseling het geluid van een doorlaad pistool achter ons in de steeg.
"Wat een ontroerend familiereünie," sprak een bekende, kille stem.
Ik keerde me om. Helena Van den Berg stond bij de ingang van de nis, gekleed in een zwarte mantel, met een koud glimmend pistool strak op mijn borst gericht.
En achter haar stonden twee van haar zwaarst bewapende mannen.
---
