Claire rende als een bezetene de steile wenteltrap af, voorbij de zwaargewonde Luc en richting de onderste hal van het kasteel.
— "Claire, stop!" schreeuwde Arthur, en hij wilde achter haar aan rennen, maar hij struikelde door zijn geblesseerde been en viel tegen de muur.
— "Arthur!" Ik haastte me naar hem toe en hielp hem overeind. — "Blijf staan, je bent gewond!"
— "We moeten haar tegenhouden, Rita," hijgde Arthur, terwijl hij mijn hand stevig vasthield. — "Haar man achter beneden is gewapend en gevaarlijk. Als de politie het kasteel stormt, wordt het een bloedbad!"
— "Ik ga," zei Sofie vastberaden. Met het pistool van Luc strak in haar hand rende ze de trap af achter haar tante aan.
— "Sofie, nee!" riep ik, maar ze was al verdwenen in de duisternis van het traphuis.
Arthur en ik volgden zo snel als we konden, steunend op elkaar. Elke stap op de natte stenen treden voelde als een eeuwigheid. Benneden in de grote hal van het kasteel hoorden we het geluid van schreeuwende mannen, brekend hout en het geflikker van blauwe zwaailichten dat door de hoge boogramen van het kasteel scheen.
De politie van Spa had het kasteel omsingeld.
Toen we de grote hal bereikten, zagen we een beangstigend tafereel.
Claire stond in het midden van de hal, verlicht door de koplampen van de politieauto's die door de kapotte voordeuren schenen. Naast haar stond haar tweede handlanger, die zijn wapen wild op de ingang richtte. Sofie stond verscholen achter een dikke stenen pilaar aan de rand van de hal, haar pistool gericht op de handlanger.
— "Leg uw wapens neer! Het kasteel is omsingeld!" klonk de stem van een politieman door een megafoon van buiten.
— "Schiet ze neer, Marc!" schreeuwde Claire hysterisch tegen haar handlanger. — "Schiet ze allemaal neer! Ze hebben mijn geld gestolen!"
— "Mevrouw, u bent gek!" riep Marc paniekerig. — "Er staan tientallen agenten buiten! Ik ga hier niet voor sterven!"
Marc gooide zijn pistool op de stenen vloer, stak zijn handen in de lucht en liep langzaam naar buiten richting de politieauto's.
— "Verrader!" gilde Claire. Ze sprong naar voren, graaide het weggegooide pistool van de vloer en richtte het op de openstaande voordeur.
— "Claire, doe het niet!" schreeuwde Arthur, die de hal in stapte.
Claire draaide zich bliksemsnel om. Toen ze Arthur en mij zag staan, sloegen de stoppen bij haar volledig doorslag. Ze richtte het pistool niet op de politie, maar recht op het hart van Arthur.
— "Jij hebt alles verpest, Arthur!" gilde ze. — "Jij met je documenten en je principes! Als ik niets krijg, krijgt niemand iets!"
Mijn hart stond stil. Ik zag haar vinger zich spannen om de trekker.
BANG!
Een luid schot galmde door de enorme hal van het kasteel.
Ik sloot mijn ogen en schreeuwde het uit van pure doodsangst, mezelf voor Arthur werpend om de kogel op te vangen.
Maar er viel geen kogel.
Toen ik mijn ogen opendeed, zag ik Claire langzaam naar haar knieën zakken. Het pistool gleed uit haar trillende vingers en kletterde op de vloer. Achter haar, bij de stenen pilaar, stond Sofie met rook die uit de loop van haar pistool dwarrelde. She had Claire in haar schouder geschoten om haar te ontwapenen.
Gewapende politiemensen stormden de hal binnen, hun zaklampen sneden door het stof en de rook. Ze overmeesterden Claire snel en boden eerste hulp, terwijl andere agenten Luc beneden aan de trap oprompelden.
Arthur en ik vielen elkaar in de armen, rillend van de ontlading en de opgekropte emoties van de afgelopen dagen. Sofie liet haar wapen vallen en rende naar ons toe. We hielden elkaar alle drie zo stevig vast dat het voelde alsof niets ter wereld ons meer uit elkaar kon drijven.
Een uur later gaten we in de achterkant van een ambulance op de binnenplaats van het kasteel, gewikkeld in warme dekens en nippend aan hete thee. De regen was eindelijk opgehouden en de eerste zonnestralen van de ochtend begonnen door de brekende wolken te snijden.
Een oudere rechercheur van de federale politie van Luik kwam bij ons staan met een klembord in zijn hand.
— "Meneer en mevrouw Van den Bossche," zei de rechercheur met een respectvolle knik. — "We hebben het hele netwerk van uw zus in kaart gebracht. Ze werkte samen met een corrupte medewerker van de bank die haar valse informatie had gegeven over de stichting om haar geld af te troggen."
— "Hoe bent u hier zo snel gekomen?" vroeg ik.
De rechercheur glimlachte en keek naar Arthur. — "Uw echtgenoot heeft drie dagen geleden al contact met ons opgenomen. Hij heeft ons van elk spoor op de hoogte gehouden, inclusief de locatie van dit kasteel. Hij speelde een gevaarlijk spel door als dubbelagent te fungeren, maar hij heeft het leven van uw dochter gered."
Ik keek naar Arthur. Zijn gezicht was moe, getekend door de ouderdom en de fysieke uitputtingsslag van de nacht, maar zijn ogen straalden van een diepe, oprechte liefde.
— "Het spijt me dat ik je heb belogen, Rita," zei Arthur zacht, terwijl hij mijn hand pakte. — "Ik wilde dat je veilig bleef in Mechelen. Ik kon het niet verdragen als jou iets zou overkomen."
— "Ik had je moeten vertrouwen, Arthur," fluisterde ik, en ik kuste zijn koude wang. — "Ik had nooit aan je mogen twijfelen."
— "Het is voorbij, mam," zei Sofie, terwijl ze haar armen om ons heen sloeg. — "Het is eindelijk voorbij."
Maar terwijl we daar zaten te kijken hoe de politieauto's Claire en haar bende wegvoerden, viel mijn oog op een klein detail op de stenen vloer van de kasteelingang.
Daar lag de vergeelde leren map die Arthur de hele nacht had meegedragen.
De map was tijdens de worsteling opengeraakt, en er was een klein, extra vel papier uitgeschoven dat we nog niet hadden gezien. Een papier dat vergeeld was door vijftig jaar ouderdom, met het stempel van de koninklijke notaris uit 1976.
Ik boog voorover en pakte het vel papier op.
Toen ik de eerste regels las, voelde ik de grond onder mijn voeten opnieuw wegzakken...
