Het moment leek stil te staan. De zware vrachtwagen bleef met loeiende motor afstormen op de Volvo van Arthur, die niet snel genoeg kon wegrijden vanwege zijn geblesseerde been.
— "Arthur!" schreeuwde ik opnieuw, en zonder na te denken over de politie om me heen, rende ik zo hard als ik kon richting de parkeerplaats.
— "Rita, nee!" riep Sofie achter me aan.
Rechercheur De Vos aarzelde geen seconde. Hij richtte zijn pistool niet op Victor, maar op de voorbanden van de aanstormende vrachtwagen.
BANG! BANG!
Twee luide schoten galmden over het plein. De linker voorband van de vrachtwagen klapte met een enorme knal uit elkaar. Das zware voertuig raakte zwaar uit balans, slingerde wild over het natte asfalt en ramde met een verpletterende klap tegen een stalen lichtmast, net drie meter voor de auto van Arthur.
Glas en brokstukken vlogen door de lucht. De vrachtwagen kwam met een rokende motor tot stilstand.
Arthur stapte met trillende benen uit de Volvo, ongedeerd maar hevig geschrokken. Ik vloog om zijn nek en hield hem strak vast, terwijl het zweet me uitbrak.
Ondertussen op de rotonde maakte Victor van de chaos gebruik. Hij liet zijn wandelstok vallen, graaide de zwarte lezeren map mee en rende richting een zilveren sportwagen die met draaiende motor aan de rand van het park stond te wachten.
— "Houd hem tegen!" schreeuwde De Vos, terwijl hij achter hem aan rende.
Maar de chauffeur van de sportwagen trok op voordat de politie hem kon bereiken. De auto schoot met gierende banden de snelweg op richting de ring van Brussel en verdween in de dichte ochtendmist.
— "Hij is weg!" riep een van de agenten wanhopig. — "Hij heeft de zwarte map met alle originele bewijsstukken!"
Rechercheur De Vos rende naar ons toe, zijn gezicht rood van de inspanning en de frustratie. — "Gaat het met u, meneer Van den Bossche?"
— "Het... het gaat," hijgde Arthur, terwijl hij me op de rug streelde. — "Maar hij heeft het bewijsmateriaal. Zonder die boeken kunnen we de fusie van morgen niet tegenhouden!"
Morgen was het dinsdag. Dinsdag 26 oktober.
Sofie kwam bij ons staan. Ze keek naar de rokende vrachtwagen en daarna naar de weg waar de sportwagen van Victor was verdwenen. Vreemd genoeg zag ze er niet verslagen uit. Er lag een lichte glimlach op haar lippen.
— "Hij heeft de map," zei Sofie rustig. — "Maar hij heeft de inhoud niet."
We keken haar alle drie sprakeloos aan.
Sofie trok de rits van haar zware winterjas open en haalde een dunne, zwarte USB-stick tevoorschijn uit haar binnenzak.
— "Denken jullie echt dat ik als financieel expert de enige originele documenten aan een crimineel zou geven?" zei Sofie met een zelfverzekerde blik. — "Gisteravond, terwijl jullie sliepen, heb ik elke pagina van de zwarte map ingescand en digitaal gecodeerd. In de map die Victor net heeft meegenomen, zaten alleen maar waardeloze kopieën van oude belastingformulieren."
De Vos slaakte een diepe zucht van opluchting en schoot in de lach. — "Briljant, Sofie! Absoluut briljant!"
— "Wat staat er op die USB-stick?" vroeg ik.
— "Het volledige bewijs van twintig jaar geld witwassen via Swann Financials," legde Sofie uit. — "Met deze bestanden kunnen we de Centrale Bank van België en de Europese Financiële Autoriteit direct inschakelen. Maar we moeten snel zijn. De fusiecommissie komt morgenochtend om negen uur bijeen in het hoofdkantoor van de bank in Brussel."
— "Als we de bestanden voor negen uur 's morgens indienen," zei De Vos, — "wordt de fusie bevroren en worden alle rekeningen van Victor De Smet wereldwijd geblokkeerd."
— "En Victor?" vroeg Arthur. — "Waar is hij nu heen?"
— "Hij denkt dat hij gewonnen heeft," zei De Vos met een kille blik. — "Hij zal naar het hoofdkantoor van Swann Financials gaan om de originele map te verbranden en zijn spullen te pakken voor een vlucht naar een land zonder uitleveringsverdrag. We pakken hem daar op."
Die avond brachten we door in een beveiligd kantoor van de federale politie in het centrum van Brussel. Sofie werkte urenlang samen met de IT-experts van de politie om de gegevens op de USB-stick te ontcijferen en een waterdicht dossier op te stellen voor de onderzoeksrechter.
Arthur en ik zat op een kleine bank in de hoek van de kamer. Voor het eerst in drie maanden voelde ik geen angst meer. We waren samen. Onze familie, hoewel gehavend en getekend door geheimen, was sterker geworden dan ooit.
— "Rita," zei Arthur zacht, terwijl hij mijn hand in de zijne nam. — "Als dit allemaal voorbij is... wil ik dat we Mechelen achter ons laten. Laten we een klein huisje kopen aan de kust. Een plek waar geen schaduwen zijn."
— "Dat beloof je me?" glimlachte ik, terwijl ik mijn hoofd op zijn schouder legde.
— "Dat beloof ik je op mijn leven," antwoordde hij.
Het werd langzaam ochtend. De klok aan de muur van het politie kantoor gaf acht uur 's morgens aan.
Dinsdag 26 oktober was aangebroken.
Rechercheur De Vos kwam de kamer binnen met een stapel getekende arrestatiebevelen in zijn hand. Zijn gezicht was strak en formeel.
— "Het dossier is goedgekeurd door de onderzoeksrechter," kondigde hij aan. — "De Nationale Bank heeft de fusie per direct stilgelegd. Het arrestatieteam staat voor de deur van het hoofdkantoor van Swann Financials."
— "Mogen wij mee?" vroeg Sofie. — "Ik wil zien hoe het eindigt."
De Vos keek naar Sofie, keek naar mij en Arthur, en knikte langzaam. — "Stap in. Het is tijd voor de finale."
Drie zwarte politie-armored cars reden met hoge snelheid door de ochtendspits van Brussel, richting het glazen wolkenkrabber van Swann Financials...
