— "Ik telt tot drie, Sofie!" riep Claire dreigend van buiten de deur. — "Eén... twee..."
— "Wacht!" schreeuwde Sofie terug. — "Ik geef je de codes! Maar laat mijn moeder gaan!"
Ik keek Sofie geschrokken aan, maar ze knipoogde heel snel naar mij en gebaarde dat ik stil moest blijven. Het oplosmiddel had het verroeste slot aan de binnenkant zover aangevreten dat de dunne ijzeren pennen bijna loszaten.
— "Schuif de paper met de codes onder de deur door!" beval Claire.
— "Het zit in mijn geheugen, ik moet het opschrijven!" antwoordde Sofie, terwijl ze met haar voet voorzichtig tegen de onderkant van de houten deur duwde. Het zware eikenhout gaf een klein stukje mee.
— "Maak de deur open, Luc," zei Claire tegen haar handlanger.
We hoorden het geluid van de sleutel die in het slot werd gestoken. Maar doordat de roest door het oplosmiddel was opgelost en de pennen door Sofie's duw uit hun spoor waren geraakt, blokkeerde het slot volledig. De sleutel zat vast.
— "Wat is dit?!" grauwde de man genaamd Luc. — "Het slot zit muurvast!"
— "Breek de deur open, idioot!" schreeuwde Claire buiten zinnen van woede.
Dat was ons moment.
— "Nu, mam!" riep Sofie.
Samen gooiden Sofie en ik ons volle gewicht tegen de binnenkant van de zware torendeur. De verroeste scharnieren die door het chemische middel waren verzwakt, snapten met een luide knal af. De deur vloog met enorm geweld naar buiten en ramde Luc vol in zijn gezicht.
De man schreeuwde het uit van de pijn, zijn pistool kletterde op de stenen vloer van de gang en hij viel achterover van de steile wenteltrap af.
Claire deinsde geschokt achteruit. Ze richtte haar zilveren pistool op ons, maar haar handen trilden van woede.
— "Jullie waardeloze...!" schreeuwde ze.
Voordat ze kon vuren, rende ik op haar af en greep haar arm. We worstelden op de smalle galerij bovenaan de trap. Claire was jonger, maar de wanhoop van een moeder die haar dochter verdedigt gaf me een onmenselijke kracht. Ik duwde haar arm omhoog net toen er een schot afging. De kogel ketste af op het stenen plafond en een regen van kalk viel op ons neer.
Sofie graaide het pistool dat Luc had laten vallen van de vloer en richtte het op Claire.
— "Laat mijn moeder los, Claire!" schreeuwde Sofie met een ijzeren stem.
Claire verstijfde. Ze liet haar zilveren wapen vallen, dat over de stenen rand van de galerij ging en diep naar beneden viel in de duistere diepte van het traphuis.
— "Jullie komen hier nooit levend uit," hijgde Claire, terwijl ze haar beschadigde pols vasthield. — "Mijn mannen bewaken de hele binnenplaats. En de codes... zonder de codes zijn we allemaal ruïneerd!"
— "Er zijn geen codes op een Zwitserse rekening, Claire," zei Sofie ijskoud.
Claire's ogen openden zich wijd van verbazing. — "Wat... wat zeg je daar?"
— "Er is nooit een geheime Zwitserse rekening geweest met miljoenen," legde Sofie uit, terwijl ze de hand van haar vader's waarschuwingen begreep. — "Grootvader heeft veertig jaar geleden inderdaad een stichting opgericht. Maar niet om geld te verbergen... maar om de schulden te dekken die jij hebt veroorzaakt!"
Ik staarde Sofie sprakeloos aan. — "Wat zeg je, Sofie?"
— "Grootvader verkocht het familiebedrijf veertig jaar geleden omdat Claire geld had verduisterd om haar gokschulden in het casino van Spa te betalen!" onthulde Sofie. — "Grootvader heeft alles verkocht om te voorkomen dat Claire in de gevangenis zou belanden! Hij heeft de schulden afgekocht en de rest van het geld in een stichting gestopt die maandelijks de schuldeisers afbetaalt!"
Claire's gezicht werd zo bleek als een doek. — "Nee... nee! Dat is een leugen! Vader hield van jou en Rita! Hij haatte mij!"
— "Het is de waarheid," klonk een diepe, vermoeide stem onderaan de wenteltrap.
We keken allemaal naar beneden. Arthur kwam langzaam de trap op gelopen. Hij was kletsnat van de regen, zijn gezicht zat onder het vuil en zijn kleren waren gescheurd, maar in zijn hand hield hij een oude, vergeelde leren map.
— "Arthur..." fluisterde ik, en de tranen van opluchting stroomden over mijn wangen.
— "Ik heb de originele stichtingsdocumenten bij me, Claire," zei Arthur, terwijl hij de stap op kwam en naast ons kwam staan. — "Ik heb ze veertig jaar lang bewaard op verzoek van jouw vader. Hij wilde niet dat Rita de schande van haar eigen zus zou kennen. Hij wilde je beschermen."
Claire zakte langzaam door haar knieën op de koude stenen vloer. De harde, wrede uitstraling die ze al die tijd had gehad, stortte in elkaar.
— "Vader... heeft mij beschermd?" stotterde ze onbegrijpend.
— "Ja," zei Arthur zacht. — "Maar je paranoia en je zucht naar geld hebben je verblind. Je dacht dat er een schat lag te wachten, maar er is alleen maar schuld. En die schuld vervalt inderstaande dinsdag... niet omdat het geld weggaat, maar omdat de laatste termijn van de afbetaling aan de bank is voldaan."
Het was stil in de gang van de toren. Alleen het geluid van de regen die tegen de ramen sloeg was te horen.
Maar de rust duurde niet lang.
Onderaan de trap klonk het geluid van zware laarzen en de stem van de tweede gewapende man van Claire:
— "Mevrouw Claire! De politie is het terrein op gereden! We moeten nu weg!"
Claire keek op, een waanzinnige blik herleefde in haar ogen. Ze keek naar het pistool in Sofie's hand, keek naar de vergeelde papieren in Arthur's hand, en stootte toen plotseling Sofie hard aan de kant...
