Mijn bloed stijfde toen ik het geluid van beneden hoorde. Victor leefde nog. Hij lag tussen de gebroken houten planken van de balustrade, zijn gezicht bedekt met bloed en stof, maar zijn ogen waren wijdgeopend en vol woede. Hij probeerde zich op te richten, kermend van de pijn, zijn hand zoekend naar de binnenzak van zijn jas.
"Hij... hij heeft een tweede wapen," stamelde ik, terwijl ik een stap achteruit deed richting de achterwand van het kantoor.
Arthur keek strak naar beneden. Er lag geen spoor van angst op zijn gezicht; enkel een kille, berekende rust. Hij hield het kleine zwarte kastje stevig in zijn hand geklemd.
"Victor is een overlever, net als ik," zei Arthur zacht. "Maar hij is te zwaargewond om snel de trap op te komen. We hebben nog een paar minuten."
Arthur draaide zich om naar mij en legde het zwarte kastje op het eikenhouten bureau, recht naast de map PROJECT CHIMERA.
"Wat is dat?" vroeg ik, mijn ogen heen en weer springend tussen het kastje, de open map en de doorgang naar de trap.
"Dat is een ontstekingsmechanisme," legde Arthur uit met een ijzige kalmte. "In de kelder van dit pakhuis liggen tientallen kilo's thermietladingen geplaatst. Eén druk op de rode knop en dit hele gebouw — inclusief de archieven, de bewijzen, de kisten en alles wat herinnert aan Project Chimera — verandert binnen dertig seconden in een inferno van drieduizend graden. Niets zal overblijven. Geen papieren, geen sporen... niets."
"En de koffer?" vroeg ik gehaast. "Het geld? Het goud?"
"Het geld en het goud staan op een beveiligde Zwitserse bankrekening waarvan de gegevens in de koffer zitten die je thuis onder de bank hebt verstopt," antwoordde Arthur. "Dat is van jou, Julian. Het is doorgewassen, ontraceerbaar gemaakt via tientallen schaduwbedrijven. Niemand kan dat ooit aan jou koppelen... mits Project Chimera hier vanavond vernietigd wordt."
"En als we het niet vernietigen?"
Arthur keek me strak aan. "Als deze documenten in handen vallen van de autoriteiten, of van de pers, zullen tientallen machtige mensen vallen. Maar het zal ook betekenen dat jij en ik de rust van ons leven nooit meer terugkrijgen. Zij zullen me blijven opjagen tot het einde van mijn dagen, en jou als getuige eveneens."
Beneden klonk een harde vloek. Victor had zich aan een stalen draagbalk omhoog getrokken. Hij droeg inderdaad een klein zwart pistool in zijn linkerhand. Zijn been sleepte achter hem aan terwijl hij zich langzaam naar de stalen trap bewoog.
"Sterling!" schreeuwde Victor met een van pijn vertrokken stem. "Je komt hier niet levend weg! De hele organisatie weet dat ik hier ben! Zodra ik het signaal geef, sturen ze meer mannen!"
"Hij liegt niet," fluisterde Arthur tegen mij. "Hij heeft een zender bij zich. Over tien minuten staat het hier vol met gewapende mannen."
Arthur pakte het zwarte ontstekingskastje op en hield het voor mijn gezicht.
"Julian, ik heb mijn hele leven keuzes gemaakt voor andere mensen. Ik heb beslist over hun geld, hun geheimen en hun lot. Maar vanavond maak jij de keuze."
"Ik?!" riep ik uit. "Waarom ik?"
"Omdat jij de enige eerlijke man bent die ik in vijftig jaar ben tegengekomen," zei Arthur, en zijn stem brpke even van emotie. "Als je wilt dat ik mezelf aangef bij de politie en dit alles openbaar maak, geef ik me over. Dan worden de feiten bekend, maar je zult je hele leven moeten onderduiken. Als je kiest voor vrijheid... dan drukken we op deze knop, laten we het verleden branden, en lopen we nu weg."
Het geluid van Victors zware, slepende voetstappen op de eerste trede van de stalen trap klonk als een dooptik van de klok. Klink... klink...
"Maak je keuze, Julian," zei Arthur dringend. "Nu!"
Mijn gedachten tolden in een waanzinnig tempo rond. Aan de ene kant lag de gerechtigheid — het openbaar maken van de vuile geheimen van de machtigen, het ontmaskeren van een corrupt netwerk dat al decennia de wereld vervuilde. Maar het zou mijn eigen veilige, rustige leven voorgoed vernietigen. Ik zou voor altijd moeten vluchten, achterom moeten kijken, bang voor elke zwarte auto die door mijn straat reed.
Aan de andere kant lag de uitweg. Het geld, de stilte, de mogelijkheid om terug te keren naar mijn normale bestaan... maar wel met de wetenschap dat ik de misdaden van Arthur en zijn handlangers voor altijd in de doofpot had gestopt.
"Hij komt de trap op!" schreeuwde ik, toen Victors schaduw op de muur van het kantoor verscheen.
Victor bereikte het platform, zijn pistool gericht op Arthurs borst. "Het is voorbij, oude man," snauwde Victor, zijn vinger klemde zich om de trekker.
Op dat moment nam ik mijn beslissing...
