De regen transformeerde al snel in een gestage, ijskoude neerslag die mijn kleren binnen enkele minuten doordrenkte. Mijn adem wolkte op in de nachtlucht terwijl ik door de verlaten straten van het industrieterrein snelde. Mijn auto stond nog op de oprit, onbereikbaar geworden vanaf het moment dat die gewapende vreemdeling mijn huis binnendrong. Ik was op de voet aangewezen.
Het industrieterrein aan de rand van de stad was overdag al een troosteloze plek van roestige golfplaten, containers en scheepswerven, maar ’s nachts leek het wel uitgestorven. De straatlantaarns brandden hier slechts om de paar honderd meter, waardoor grote stukken van de weg in een diepe, onheilspellende schaduw gehuld waren.
Mijn hart klopte nog steeds in de keel toen ik het adres op zocht dat op het strookje karton uit de koffer stond. Industrieweg 48, Loods C.
Na twintig minuten rennen en schuilen achter geparkeerde vrachtwagens, zag ik het gebouw eindelijk verschijnen. Het was een oud, bakstenen pakhuis met afgebrokkelde muren en dichtgetimmerde ramen. Aan de zijkant hing een verroest bord met het opschrift Sterling Shipping & Co..
Mij stokte de adem. Sterling Shipping? Arthur had mij nooit verteld dat hij een eigen bedrijf had gehad, laat staan een scheepvaartonderneming. Voor zover ik wist, had hij zijn hele leven als een eenvoudige boekhouder voor een klein drukkerijtje gewerkt. Weer een leugen. Weer een laag van het mysterie die afgepeld werd.
Ik sloop langs de muur van het pakhuis naar een kleine zijdeur. De verf bladerde af en een zwaar hangslot hield de deur gesloten. Ik haalde met trillende, klamme vingers de kleine, zilveren sleutel uit mijn zak die bij het kartonnen strookje in de koffer lag.
De sleutel glipte bijna uit mijn handen door de regen. Ik stak hem in het slot. Met een luid, metaalachtig geklik draaide het mechanisme om. Het slot sprong open.
Ik duwde de zware houten deur open en stapte naar binnen. De lucht in de loods was muf en rook naar stof, opgedroogde olie en oudsher staal. Het was er pikdonker. Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn en zette de zaklampfunctie aan. De smalle lichtstraal sneed door de duisternis.
Het pakhuis stond grotendeels leeg. In het midden stonden een paar opgestapelde houten kisten onder een dikke laag stof. Maar achterin de loods zag ik een glazen kantoorruimte die op een verhoogd platform was gebouwd. Een stalen trap leidde er naartoe.
Stil, stap voor stap, liep ik naar de trap. Elke trede kraakte zachtjes onder mijn gewicht, wat me liet opschrikken bij elke beweging. Toen ik het kantoor bereikte, duwde ik de deur open.
Binnenin stond een oud eikenhouten bureau, een lederen bureaustoel en een grote, groene stalen brandkast in de hoek. Op het bureau lag een enkele, vergeelde map.
Ik liep naar het bureau en scheen met het licht van mijn telefoon op de map. Op de voorkant stond in grote, rode letters gedrukt: PROJECT CHIMERA – CONFIDENTIAL 1984.
Ik sloeg de map open. De eerste pagina bevatte een reeks zwart-witfoto’s. Mijn ogen wijdde zich uit van schrik. Op de foto’s stonden bekende gezichten — niet van misdadigers, maar van vooraanstaande politici, rechters en zakenlieden die ik regelmatig op het nieuws zag. En naast hen op de foto’s stond een jonge Arthur Sterling, gekleed in een duur maatpak, terwijl hij stapels documenten overhandigde.
Onderaan de pagina las ik een getypte tekst: 'Documentatie van omkoopgelden, chantage en illegale wapenhandel tussen West-Europa en Latijns-Amerika. Beheerd door A. Sterling.'
Arthur was geen slachtoffer geweest. Hij was de spil in een internationaal netwerk van chantage en corruptie!
Plotseling hoorde ik beneden in het pakhuis een luid geluid. Het geluid van de zware buitendeur die met een klap dichtwaaide, gevolgd door een echo van trage, zware voetstappen op het beton.
"Julian..." klonk dezelfde kille stem van de man bij mijn huis door de lege ruimte. "Ik hoop dat je gevonden hebt wat je zocht. Want dit is de plek waar het voor Arthur eindigde, en waar het voor jou ook gaat eindigen."
Mijn bloed stijfde. Ik zat gevangen op het verhoogde platform, zonder andere uitweg...
