Mijn rug klemde zich vast tegen de koude glazen wand van het kantoor. Mijn ademhaling was zo luid dat ik bang was dat de man beneden me zou horen. De zaklamp van mijn telefoon knipte ik halsoverkop uit, waardoor ik opnieuw in de pikdonkere nacht gehuld werd. De enige lichtbronnen waren de doffe lichtstralen van de straatlantaarns die door de hooggelegen ramen van de loods naar binnen sijpelden.
Beneden klonk het schuren van schoenen op de betonnen vloer. Het geluid kwam langzaam, maar gestaag dichterbij.
"Je hoeft je niet te verbergen, Julian," zei de stem. Hij klonk rustig, bijna amicaal, wat de situatie duizendmaal dreigender maakte. "Arthur was een slimme man. Hij dacht dat hij veertig jaar lang kon onderduiken in een saai rijtjeshuis, zich voordoend als een zielige, eenzame bejaarde. Hij liet zelfs zijn buurman zijn boodschappen doen om de perfecte illusie op te bouwen. Maar je kunt niet weglopen voor wie je werkelijk bent."
De woorden raakten me als een stompslag in mijn maag. Een rol. Had Arthur me twaalf jaar lang gebruikt? Was onze vriendschap, al die honderden uren dat we koffie dronken en spraken over het leven, niets meer geweest dan een dekmantel om hem er 'onschuldig' uit te laten zien voor de buitenwereld? De gedachte sneed dieper dan de angst voor de man die nu de stalen trap op kwam lopen.
Ik keek wild om me heen in het schemerdonker van het kantoor. Naast het bureau stond een zware koperen papierenpers. Ik pakte het metalen ding voorzichtig op met beide handen. Het was zwaar genoeg om schade aan te richten als het moest.
"Arthur hield de controle over iedereen," vervolgde de man beneden. Zijn voetstappen klonken nu op de eerste treden van de stalen trap. Klink... klink... klink... "Politici, hoge ambtenaren, zelfs ministers. Hij bewaarde alle bewijzen in die koffer en in deze loods. Zestig miljoen euro aan zwart geld en chantage-materiaal. En toen hij voelde dat zijn einde nabij was, dacht hij dat hij het aan zijn trouwe, onwetende buurman kon geven om zijn eigen geweten schoon te wassen?"
De man lachte weer, een droog, raspend geluid. "Hij heeft jou in levensgevaar gebracht, Julian. Je bent niets meer dan zijn laatste schild."
De voetstappen bereikten de bovenste trede van de trap. Het doffe licht van een krachtige zaklamp scheen door de ruiten van het kantoor en verlichtte de papieren op het bureau. Ik dook weg achter de houten kast naast de deur, mijn spieren zo strak gespannen dat ze pijn deden.
De deur van het kantoor werd langzaam opengeduwd. De lichtstraal van de man gleed over de lege stoel, het bureau en de opengemaakte map PROJECT CHIMERA.
"Kom tevoorschijn, Julian," zei hij, terwijl hij de ruimte binnenstapte. In zijn rechterhand hield hij een pistool met een lange geluidsdemper. "Geef me de sleutel van de kluis en vertel me waar je de koffer hebt gelaten. Als je meewerkt, loop je hier levend weg."
Ik hield mijn adem in. Hij stond nu op minder dan twee meter afstand van me, met zijn rug half naar mij toe gekeerd terwijl hij naar het bureau keek.
Dit was mijn enige kans.
Met een luide schreeuw sprong ik achter de kast vandaan en zwaaide de zware koperen papierenpers met al mijn kracht tegen zijn arm.
Het pistool werd uit zijn hand geslagen en kletterde over de vloer. De man vloekte luid en draaide zich razendsnel om. Hij greep me bij mijn keel en duwde me met een enorme kracht tegen de glazen wand van het kantoor. Het glas kraakte gevaarlijk.
Ik naar adem snakkend probeerde ik zijn greep te breken, maar zijn handen waren als stalen klemmen. Mijn zicht begon zwart te worden aan de randen. Met een laatste wanhopige krachtsinspanning hief ik mijn knie op en raakte hem vol in zijn kruis.
De man kermde van de pijn en liet me los. Ik viel op mijn knieën, naar lucht happend. Het pistool lag vlak bij de rand van de trap. Ik graaide ernaar, greep het wapen vast en richtte het met twee trillende handen op hem.
"Blijf... blijf staan!" schreeuwde ik, mijn stem hees en gebroken.
De man richtte zich langzaam op, zijn gezicht vertrokken van de pijn. Hij keek naar het pistool in mijn handen en daarna strak in mijn ogen.
"Je gaat niet schieten, Julian," zei hij grijnzend. "Je bent een doodgewone burger. Een man die boodschappen doet voor de buren. Je bent geen moordenaar."
Hij deed een stap naar voren.
"Blijf staan of ik schiet!" riep ik opnieuw, maar mijn handen beefden zo erg dat de loop van het pistool op en neer ging.
Op dat moment klonk er opeens een zware, doffe knal van beneden in de loods, gevolgd door het geluid van brekend glas.
De man stijfde en keek om naar de deur van het kantoor. Uit de duisternis van het pakhuis klonk een nieuwe stem — een stem die mij tot op het bot deed schokken.
"Laat hem los, Victor," zei de stem van beneden.
Het was de stem van Arthur Sterling.
