Ik rende alsof mijn leven ervan afhing, gedreven door een mengeling van adrenaline, uitputting en pure angst. De regen sloeg ongenadig in mijn gezicht, maar de kou voelde ik nauwelijks meer. Mijn gedachten bleven haken bij het beeld van Arthur, staand in de modder voor het brandende pakhuis, gehulde in de rode gloed van het vuur en de naderende sirenes.
Na een half uur zwerven door de donkerste steegjes van de stad bereikte ik eindelijk mijn eigen straat. Het was stil. Geen zwarte auto's meer op de oprit. Geen schaduwen voor de deur. Mijn huis stond er verlaten bij, met de voordeur nog steeds op een kier — de stille getuige van de inbraak van Victor van een paar uur geleden.
Ik sloop voorzichtig naar de voordeur, luisterend naar elk geluid. Het slot was geforceerd en het hout rond de klink was gesplinterd. Ik duwde de deur langzaam open en stapte naar binnen.
Het huis was overhoop gehaald. Victor had grondig gezocht. Kastdeuren stonden open, lades waren op de grond leeggegooid, boeken lagen verspreid over het tapijt in de woonkamer. Hij had gezocht naar de koffer, naar aanwijzingen, naar geld.
Mijn hart sloeg een slag over. De koffer!
Ik rende naar de studeerkamer. De kamer was eveneens overhoop gehaald. Het kleed dat ik over de bank had gegooid, lag halverwege de ruimte. Ik ging op mijn knieën liggen en keek met een knijpend gevoel in mijn maag onder de bank.
Hij lag er nog.
Victor had in zijn haast de lage ruimte onder de bank over het hoofd gezien, of hij had aangenomen dat de koffer in de kluis van het pakhuis zou liggen.
Met een zucht van verlichting trok ik de zware, versleten koffer onder de bank vandaan. De leren buitenkant was stoffig, maar de sluitingen zaten nog steeds stevig dicht. Ik tilde hem op de tafel en maakte de sluitingen los.
Alles lag er nog in: de pakketten geld, de goudstaven, de valse paspoorten en het met leer gebonden dagboek van Arthur.
Ik sloeg het dagboek open op de laatste pagina's. Tussen de vergeelde bladzijden lag een klein, gevouwen papiertje met een reeks cijfers en een banknaam in Zurich, Zwitserland. De kluisrekening.
Onder de cijfers had Arthur nog een laatste regel geschreven in zijn vertrouwde handschrift:
'Geld geeft geen rust, Julian. Dat heb ik op de harde manier moeten leren. Gebruik het om vrij te zijn, niet om te heersen.'
Ik staarde naar de woorden. De klok aan de muur tikte rustig voort, همچنین alsof er niets gebeurd was. Maar mijn leven zoals ik dat kende, was voorgoed voorbij. Ik kon hier niet blijven. Als de politie het verbrande pakhuis zou onderzoeken, als ze het lichaam van Victor zouden vinden en de link naar Arthur Sterling zouden leggen, zouden ze uiteindelijk bij mij uitkomen.
Ik moest doen wat Arthur had gezegd: de stad verlaten.
Ik pakte een grote reistas uit de kast. Ik stopte de stapels bankbiljetten, de goudstaven en de paspoorten in de tas. Het dagboek van Arthur hield ik apart en stak ik in mijn jas. De oude, versleten koffer liet ik leeg achter op de eettafel — een nutteloze huls van een geheim dat niet langer bestond.
Ik liep naar het raam en keek naar het huis van Arthur hiernaast. De buitenlamp, die die ochtend nog brandde en het begin was geweest van deze waanzinnige nachtmerrie, was nu uit. Het huis stond er donker en doods bij.
Ik pakte mijn reistas, controleerde of ik mijn eigen paspoort en autosleutels had, en stapte door de kapotte voordeur naar buiten.
Ik stapte in mijn auto, startte de motor en reed langzaam de straat uit. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik de vertrouwde huizen van mijn buurt langzaam verdwijnen in de duisternis van de nacht.
Ik wist niet waar ik heen ging. Ik wist alleen dat ik nooit meer terug kon keren.
