De taxirit terug naar mijn wijk leek een eeuwigheid te duren. Mijn handen omklemden de zwarte USB-stick in mijn jas zak alsof het mijn reddingsboei was. De informatie van Chantal had alles veranderd. Het was geen familiedrama meer; dit was een georganiseerde misdaadsyndicaat waarin mijn eigen echtgenoot slechts een pion was.
Toen de taxi de straat in reed, zag ik dat het rustig leek. Geen politieauto's, geen gyrolichten. Alleen een onopvallend wit bestelbusje zonder belettering dat op mijn oprit geparkeerd stond.
Ik liet de chauffeur een straat verder stoppen en stapte uit. Ik sloop voorzichtig via de tuin van Ria naar de zijkant van mijn eigen huis.
Ria stond achter haar keukenglas op me te wachten en wenkte me gehaast binnen.
"Sanne, je bent gek dat je hiernaartoe bent gekomen!" fluisterde ze woedend. "Die mannen zijn al twintig minuten binnen. Ik hoor geboor en gesloop!"
"Heeft rechercheur De Jong opgenomen?" vroeg ik buiten adem.
"Ja," antwoordde Ria. "Hij zei dat hij onderweg is met een bijstandsteam, maar ze staan vast in de ochtendspits op de ringweg. Het duurt nog minstens een kwartier."
"Kwartier is te laat," zei ik vastberaden. "Als ze het dagboek van mijn vader vinden en verbranden, zijn we het enige directe bewijs kwijt dat de grond en het pand uitsluitend aan mij toebehoren."
"Wat ga je doen dan?!" riep Ria zachtjes.
"Ik ga mijn huis in."
"Ben je helemaal besodemieterd, Sanne? Die mannen zijn gevaarlijk!"
"Ik heb de USB-stick," zei ik, terwijl ik de zwarte stick omhoog hield. "Maar ik heb het originele document nodig om hun valsheid in geschrifte onomstotelijk te bewijzen."
Zonder te wachten op Ria’s antwoord, glipte ik via het tuinhekje mijn eigen achtertuin in. De schuifpui aan de achterzijde stond op een kier. Ik hoorde het rauwe geluid van een elektrische cirkelzaag en piepend hout uit de studeerkamer op de eerste verdieping komen.
Ik trok mijn schoenen uit en sloop op mijn kousen de keuken binnen. Mijn hart klopte zo hard in mijn keel dat ik bang was dat ze het boven konden horen.
Ik sloop de trap op, trede voor trede, waarbij ik de plekken vermeed waarvan ik wist dat het hout kraakte.
Bovenaan de trap keek ik om het hoekje van de gang. De deur van de studeerkamer van mijn vader stond wijd open. Twee brede mannen in werkkleding waren bezig het zware eikenhouten wandpaneel achter het bureau los te breken. Op de grond lag een kist met breekijzers en zaagbladen.
Op de rand van het bureau lag een grote, stalen kluisdeur die ze er al uit hadden geslepen. En daarnaast... lag het oude, roodlederen dagboek van mijn vader.
Een van de mannen pakte het dagboek op en sloeg het open. "Is dit het?" vroeg hij met een zware stem.
"Ja," zei de andere man, die op zijn telefoon keek. "Eric zei dat we het dagboek en de originele eigendomsakten meteen moeten verbranden. Hij wil geen enkel spoor van die oude schadevergoedingsclausule zien."
"Mooi. Pak de brandversneller uit de bus."
De man die het dagboek vasthield, legde het even op de hoek van de kluis en draaide zich om naar de kist.
Dat was mijn kans.
Ik sprong de kamer in, greep het roodlederen dagboek en de map met eigendomsakten van het bureau, en rende uit alle macht terug richting de trap.
"Hey! Wat de hell?!" schreeuwde de man met de zware stem. "Grijp haar!"
Zware voetstappen denderden achter me aan op de houten vloer. Ik stormde de trap af, maar ik verstapte me op de onderste trede en viel hard voorover op de marmeren vloer van de hal. De papieren vloegen uit mijn handen.
Voordat ik overeind kon krabbelen, greep een van de mannen me bij mijn enkel en trok me meedogenloos achteruit.
"Geef hier die papieren, trut!" schreeuwde hij, terwijl hij bovenop me ging zitten en zijn hand om mijn keel klemde.
Ik worstelde voor mijn leven, krapte in zijn gezicht en probeerde te schreeuwen, maar de lucht werd uit mijn longen geprest. De wereld om me heen begon zwart te worden voor mijn ogen.
En toen... klonk er een luide knal.
De voordeur werd met een enorme trap geramd en vloog uit haar hengsels.
"POLITIE! HANDEN OMHOOG! LAAT HAAR LOS!"
