De blauwe lichten van de politieauto's wierpen vreemde, dansende schaduwen op de muur van Ria's woonkamer. De sirenes doofden voor de deur. Ik hoorde portieren die dichtsloegen en zware voetstappen op de oprit van mijn eigen huis.
Ria liep naar het raam om door de lamellen te kijken. "Er zijn twee agenten uitgestapt. Ze lopen nu naar Mark toe."
Ik luisterde nauwelijks. Mijn hele wezen was gefocust op mijn dochter. Ik stroopte de achterkant van Ella's trui nogmaals heel voorzichtig omhoog om de schade te inspecteren. De donkerpaarse plek op haar onderrug leek alleen maar donkerder te worden. Het was een schrikbarende verwonding op een te klein en te kwetsbaar lichaam.
"Het doet zo'n pijn, mama," fluisterde Ella. Ze leunde tegen mijn borst aan en haar ademhaling was nog altijd schokkerig.
"Ik weet het, lieverd. Er is zo een dokter bij je," antwoordde ik, terwijl ik de tranen uit mijn eigen ogen wreef. Ik mocht nu niet instorten. Ik moest de rots in de branding zijn die mijn kind nooit eerder in haar vader had gehad.
Ria kwam bij ons zitten en zette een glas water voor me neer. Ze keek me meelevend aan, maar haar gezicht stond strak van spanning. "Sanne, de ambulance is ook onderweg. De politie wilde dat ze Ella voor de zekerheid even kwamen controleren."
"Dank je, Ria," zei ik schor. "Echt... dank je wel dat je die camera hebt opgesteld en dat je mij hebt gebeld. Als jij er niet was geweest, had ik Mark geloofd. Ik had gedacht dat het een eenmalig ongeluk was."
Ria schudde haar hoofd. "Ik observeer hen al maanden, Sanne. Sinds jij die nieuwe baan kreeg en vaker naar het buitenland moest voor zakenreizen. Joke kwam hier niet alleen om op te passen. Ze kwam hier om de regie over te nemen. Maar wat ik in die map op tafel heb liggen... dat ontdekte ik pas vorige week per toeval."
Ik keek naar de dikke, grijze ordner die op de keukentafel lag. Mijn nieuwsgierigheid en angst streden om de overmacht.
"Wat is dat voor een map, Ria?" vroeg ik.
Ria aarzelde even en keek naar Ella. "Misschien moeten we wachten tot de broeders van de ambulance er zijn en Ella verzorgd wordt."
Op dat moment werd er op de deur van Ria geklopt. Een vriendelijke vrouwelijke politieagent en twee broeders van de ambulancedienst kwamen binnen. De agent stelde zich voor als Bente. Ze keek met een blik vol medeleven naar Ella en knielde naast de bank neer.
"Hallo kleine meid," zei Bente zacht. "Wij zijn er om jou te helpen, oké? Niemand gaat jou pijn doen."
Terwijl de broeders van de ambulance Ella heel voorzichtig onderzochten en haar rug verzorgden, nam agent Bente mij mee naar de gang om mijn verklaring op te nemen.
"Mijn man, Mark, heeft beweerd dat ze viel," zei ik met een trillende stem. "Maar ik heb de videobeelden gezien van de buurvrouw. Mijn schoonmoeder heeft haar hardhandig aangepakt en Mark heeft haar tegen het meubilair geduwd. En er is meer... ze hebben mijn dochter bedreigd met verhalen dat de dokter haar zou meenemen als ze iets zou zeggen."
Agent Bente noteerde alles nauwkeurig in haar opschrijfboekje. "We hebben Mark op dit moment aangehouden voor verhoor vanwege verdenking van kindermishandeling en bedreiging. Mijn collega's zijn nu onderweg naar het adres van uw schoonmoeder, Joke, om haar eveneens op te halen."
Een kleine vlaag van verlichting ging door mijn lijf, maar de knoop in mijn maag verdween niet.
Toen het ambulancepersoneel aangaf dat Ella voor de zekerheid naar het ziekenhuis moest voor een röntgenfoto van haar wervelkolom, knikte ik meteen. Ik wilde dat elk stukje letsel medisch werd vastgelegd.
Terwijl de broeders Ella naar de ambulance droegen, wenkte Ria me snel naar de keukentafel. "Sanne, voordat je naar het ziekenhuis gaat, moet je dit zien."
Ze sloeg de ordner open. Mijn ogen vielen op een serie officiële documenten van een notariskantoor en meerdere bankafschriften. Bovenaan de documenten stond het briefhoofd van het bedrijf dat mijn overleden vader aan mij had nagelaten — een succesvolle keten van kledingzaken waar ik de meerderheidsaandeelhouder van was.
"Wat is dit?" stotterde ik.
"Mark en zijn moeder hebben je handtekening vervalst," zei Ria zacht maar dringend. "Ze zijn al twee jaar lang bezig om het geld van jouw vaders erfenis en de aandelen van het bedrijf op naam van Joke te zetten. Joke had enorme gokschulden in het casino. Mark hielp haar om het op te lossen met jouw geld."
Mijn wereld wankelde. De man met wie ik tien jaar getrouwd was, hield niet alleen niet van onze dochter, maar zag mij louter als een wandelende bankrekening.
"En er is nog iets," fluisterde Ria terwijl ze een laatste pagina omsloeg. "Joke is niet alleen zijn moeder. Ze bezit ook een volmacht over jullie huis. Als jou iets zou overkomen tijdens je zakenreizen... zou al het geld en het voogdijschap over Ella rechtstreeks naar Joke gaan."
Ik staarde naar de vervalste handtekening onderaan het contract. Het was een exacte kopie van de mijne.
Opeens schoot er een ijskoude gedachte door mijn hoofd. De vele 'ongelukjes' die ik de afgelopen twee jaar had gehad — de kapotte remmen van mijn auto vorig jaar, de mysterieuze voedselvergiftiging tijdens onze vakantie...
Het waren geen ongelukken geweest.
