De ochtendzon wierp een kille, grijze gloed over de straten van Amsterdam. Na een vrijwel slapeloze nacht op de stoel naast Ella’s ziekenhuisbed, verliet ik om zeven uur het ziekenhuis. Een van de verpleegkundigen en een beveiligingsbeambte hadden me verzekerd dat Ella extra werd bewaakt. Er stond zelfs een agent bij de deur van haar kamer. Ze was veilig.
Ik nam een taxi naar het café tegenover het Centraal Station. Mijn zenuwen stonden op scherp. Elke voorbijganger leek een potentiële bedreiging.
Toen ik het café binnenstapte, was het er vrijwel leeg. In een hoekje, met haar rug naar de muur en een grote zonnebril op, zat een magere vrouw met donkerblond haar. Chantal.
Ik liep naar haar tafel. Zodra ze me zag, stond ze op. We keken elkaar een lang moment aan. Ze zag er vermoeid uit, gedragen door jaren van angst en stress, maar in haar ogen brandde een herkenbare vuur.
"Sanne," zei ze zacht.
"Chantal," antwoordde ik. Ik ging tegenover haar zitten.
Chantal legde meteen een grote zwarte USB-stick op tafel. "Alles staat hierop. De nepcontracten, de rekeningen op de Kaaimaneilanden die Eric heeft geopend, en de geluidsopnames waarin Eric en Mark praten over het 'verwijderen' van vrouwelijke obstakels."
Ik staarde naar de kleine zwarte stick. "Hoe ben jij hieraan gekomen?"
"Ik heb het stiekem gekopieerd voordat ik vijf jaar geleden de stad ontvluchtte," zei ze met een schorre stem. "Eric heeft mijn leven verwoest, Sanne. Hij heeft me failliet verklaard en me mijn voogdij over onze zoon afgenomen. Ik was te gebroken om te vechten. Maar toen ik hoorde wat er met jou en Ella gebeurde... wist ik dat ik niet langer mocht zwijgen."
Ik greep haar hand vast. "Dank je, Chantal. Echt waar."
"Je moet begrijpen hoe ze te werk gaan," ging Chantal gehaast verder. "Het begint met Joke. Joke zoekt de doelwitten uit — vrouwen met geld of bezittingen. Mark is de charmante luidruchtige man die je inpalmt. En Eric is de juridische brein die de contracten opstelt en de gaten dichtkit. Maar er is één ding dat je moet weten, Sanne."
"Wat?"
"Ze doen dit niet alleen voor het geld. Het huis waarin jij en Mark wonen... het staat op een historisch stuk grond. Jouw vader heeft dat pand dertig jaar geleden gekocht, toch?"
"Ja," antwoordde ik verbaasd. "Mijn vader heeft het huis en de grond erachter gekocht als investering."
"Eric heeft ontdekt dat onder die grond een oude vervuiling en een illegale stortplaats van een chemisch bedrijf ligt," fluisterde Chantal. "Als dat uitkomt, is de grond waardeloos. Maar als de gemeente de grond opkoopt voor de nieuwe metrolijn — wat volgend jaar gebeurt — krijgt de eigenaar een schadevergoeding van tientallen miljoenen. Maar die uitkering gaat tóch alleen naar de oorspronkelijke eigenaar of diens wettelijke erfgenaam."
Mijn ademhaling stokte. "Dat ben ik. En na mij... Ella."
"Precies," knikte Chantal ernstig. "Als jij zou verdwijnen of onbekwaam werd verklaard, zou Mark het beheren. Maar als Mark in de problemen kwam, zou het via het document dat Eric gisteren bij zich had, rechtstreeks naar Erics beheerdersfonds gaan. Ze wilden jou niet alleen leegzuigen... ze wilden het volledige kapitaal van de schadevergoeding opstrijken."
Het hele raadsel viel als een duivelse puzzel in elkaar. Het ging niet alleen om een paar ton gokschulden van Joke. Het ging om tientallen miljoenen euro's. En mijn dochter en ik stonden in de weg van hun rijkdom.
"Ik moet naar de politie," zei ik vastberaden, terwijl ik de USB-stick in mijn zak stak.
"Wacht," zei Chantal. "Er is nog een probleem. Eric heeft contacten binnen de lokale recherche. Een rechercheur genaamd Hendriks. Hij wordt door Eric betaald om bewijsmateriaal te laten verdwijnen. Als je het aan de verkeerde agent geeft, wis je je eigen kansen."
Ik dacht aan rechercheur De Jong, de man die mij gisteravond belde. Was hij te vertrouwen? Of werkte hij samen met Hendriks?
Mijn telefoon ging over. Het was buurvrouw Ria.
"Sanne!" riep Ria paniekerig door de lijn zodra ik opnam. "Je moet meteen naar huis komen!"
"Wat is er gebeurd, Ria? Ik ben bij de politie—"
"Er zijn twee mannen in je huis!" onderbrak Ria me met een trillende stem. "Ze zijn niet van de politie. Ze hebben een grote boor en gereedschapskisten bij zich. Ze zijn de houten vloer in de studeerkamer van je vader aan het slopen!"
Mijn bloed werd ijskoud. De studeerkamer van mijn vader. In de wandkluis achter het houten paneel bewaarde mijn vader altijd de originele eigendomspapieren en het persoonlijke dagboek waarin hij al zijn zakelijke transacties bijhield.
"Ria, bel direct het landelijke politienummer en vraag naar rechercheur De Jong!" schreeuwde ik. "Ik kom er nu aan!"
Ik stond op van de tafel, keek Chantal aan en zei: "Het is tijd om hun imperium voorgoed te slopen."
