Een week later stond ik in de bezoekersruimte van de zwaarst beveiligde gevangenis van Nederland. De kamer was kaal en koud. Er stond alleen een houten tafel met twee stoelen, gescheiden door een dikke wand van gewapend glas.
Ik zat aan de ene kant van het glas. Mijn handpalmen waren droog, mijn blik vastberaden.
De zware stalen deur aan de overkant ging open. Een bewaker bracht Mark binnen.
Hij droeg een grijs gevangenispak. Zijn haren waren slordig, hij was kilo's afgevallen en de zelfverzekerde, arrogante blik die hij altijd had gehad, was volledig verdwenen. Hij zag er gebroken en oud uit.
Hij ging op de stoel tegenover mij zitten en pakte de telefoon op die aan de muur hing. Ik pakte de mijne ook op.
"Sanne..." klonk zijn stem kraakkerig door de hoorn. "Je bent gekomen."
"Ik ben niet gekomen voor jou, Mark," zei ik ijskoud. "Ik ben gekomen om de echtscheidingspapieren te laten ondertekenen."
Mark keek naar de map met documenten die op de tafel aan mijn kant lag. Er rolde een traan over zijn wang, maar ik voelde geen spatje medelijden.
"Sanne, het spijt me zo..." begon hij te jammeren. "Eric en mijn moeder... ze hebben me onder druk gezet! Ze zeiden dat het de enige manier was om uit de schulden te komen! Ik wou Ella nooit echt pijn doen, dat zweer ik je!"
"Lieg niet tegen me, Mark," onderbrak ik hem fel. "Ik heb de geluidsopnames gehoord. Ik heb gehoord hoe je aan Eric vroeg om mijn dosering te verhogen. Je hebt je eigen dochter laten slaan door je moeder en haar bedreigd. Je bent geen vader. Je bent een monster."
Mark boog zijn hoofd en begon te snikken. "Laat me Ella nog één keer zien... alsjeblieft, Sanne. Ik smeek het je."
"Ella wil jou nooit meer zien," antwoordde ik strak. "Ze heeft een nieuw konijn gekozen ter vervanging van de herinneringen. En ze noemt jou niet eens meer bij je naam. Voor haar ben je een vreemde die haar pijn heeft gedaan."
Ik duwde de echtscheidingspapieren via de lade onder het glas naar zijn kant.
"Teken," zei ik. "Teken de papieren en afstand van al je ouderlijke rechten. Als je dat doet, zorg ik ervoor dat jouw advocaat geen verdere stappen onderneemt om Ella op te roepen als getuige in de zaal. Ik bespaar mijn dochter de stress van een getuigenverhoor."
Mark keek naar de pen die op de tafel lag. Hij wist dat hij geen enkele onderhandelingsruimte meer had. Met een trillende hand pakte hij de pen en zette zijn handtekening onderaan elk vel papier.
Toen hij klaar was, schoof hij de map terug.
"Het is voorbij, Mark," zei ik, terwijl ik de papieren opborg in mijn tas. Ik stond op en keek hem recht in de ogen. "Je brengt de rest van je jeugd door achter deze muren. En wij gaan een nieuw leven opbouwen zonder jou."
Ik hing de telefoon op, keerde me om en liep de bezoekersruimte uit, zonder nog één keer achterom te kijken naar de man die mijn leven had geprobeerd te verwoesten.
Buiten scheen de zon fel aan de hemel. De frisse lucht stroomde mijn longen in.
Rechercheur De Jong en buurvrouw Ria stonden bij mijn auto op me te wachten. Ria hield Ella vast, die vrolijk zwaaide toen ze me aan zag komen lopen.
"Hoe ging het?" vroeg Ria meelevend.
"Het is officieel," glimlachte ik, terwijl de tranen van verlichting over mijn wangen rolden. "We zijn vrij."
Ella rende naar me toe en ik tilde haar hoog in de lucht. Haar lach klonk helder en zuiver door de straat — de lach van een kind dat eindelijk niet meer bang hoefde te zijn.
Maar er was nog één klein mysterie dat opgelost moest worden. Een mysterie over de buurvrouw, Ria, die me vanaf het allereerste begin had geholpen.
