Mijn bloed stolde in mijn aderen. Eric stond in de hal van het safehouse. De zaklamp in zijn hand wierp een snijdende lichtstraal door de kamer, precies op mijn gezicht.
"Hallo Sanne," zei hij met een fluisterende, hese stem die doordrenkt was van pure waanzin. "Dacht je echt dat een paar agenten in het bos mij tegen konden houden?"
Ik deed instinctief een stap achteruit richting de gang waar Ella’s slaapkamer was. "Hoe... hoe heb je ons gevonden?"
Eric liet een korte, schorre lach horen. "Hendriks had nog een gps-tracker geplaatst onder de auto van De Jong voordat hij werd gearresteerd. Jullie politiebeveiliging is een lachertje."
Hij deed een stap naar voren. In zijn rechterhand schitterde het lange lemmet van een jagermes.
"Je hebt alles verpest, Sanne," zei Eric, terwijl zijn stem oversloeg van woede. "Mijn carrière, mijn familie, ons plan van vijf jaar... allemaal verwoest door jou en die waardeloze buurvrouw van je. Maar het maakt niet meer uit. Als ik de originele akten en die USB-stick terugkrijg, kan ik vanavond nog het land uit via Duitsland."
"De papieren liggen bij de Rijksrecherche, Eric!" schreeuwde ik, terwijl ik keek naar het zware houten blok met keukenmessen dat op het aanrecht stond. "Je bent te laat! Alles staat al in de systemen!"
"Dat lieg je!" schreeuwde Eric. Hij vloog op me af met het mes geheven.
Mijn overlevingsdrang nam het over. Ik greep het zware gietijzeren pannenlaprek van het aanrecht en zwaaide het met volle kracht naar zijn hoofd. Het zware metaal raakte hem hard tegen zijn slaap. Eric steigerde, vloekte luid en struikelde achterover tegen de eettafel, die met een luide knal omviel.
Ik twijfelde geen seconde. Ik rende de gang in, stormde Ella’s kamer binnen en draaide de sleutel van de slaapkamerdeur meteen om.
"Mama? Wat is dat voor geluid?" riep Ella angstig, terwijl ze rechtop in bed ging zitten.
"Stil blijven, lieverd! Onder het bed! NU!" schreeuwde ik.
Ella kroop razendsnel onder het houten bed frame.
Op datzelfde moment begon Eric als een razende tegen de slaapkamerdeur te trappen. Het dunne houten paneel kraakte gevaarlijk.
"Doe open, Sanne! Je komt hier niet levend uit!" brulde hij aan de andere kant.
Ik keek paniekerig de kamer rond. Er was een klein klapraam dat uitkeek op de achtertuin. Het raam was te klein voor mij, maar groot genoeg voor Ella.
Ik pakte een zware houten stoel, rende naar de deur en zette de stoel stevig onder de deurklink om de deur extra te blokkeren. Daarna duuk ik onder het bed, pakte Ella vast en trok haar eronderuit.
"Ella, luister heel goed naar mama," zei ik met een dringende, maar liefdevolle stem. "Je gaat door dat raampje klimmen en zo hard als je kunt naar het bos rennen. Zie je die grote lantaarnpaal bij de weg? Daar moet je heen rennen en wachten."
"Ik wil jou niet alleen laten, mama!" huilde Ella.
"Mama komt zo achter je aan, beloofd! Ga nu!"
Ik tilde Ella op, opende het klapraam en duwde haar voorzichtig naar buiten. Ze landde zachtjes in het gras van de achtertuin en begon meteen te rennen zo hard haar kleine beentjes haar konden dragen.
Op dat exacte moment splinterde het houten paneel van de slaapkamerdeur volledig. De stoel bezweek onder het geweld. Eric bracht zijn hand door het gat, draaide de sleutel om en stormde de kamer binnen.
Zijn gezicht zat onder het bloed van de schaafwond aan zijn slaap. Zijn ogen stonden wild.
hij keek naar het open raam en daarna naar mij. "Waar is het kind?!"
"Ze is weg, Eric," zei ik, terwijl ik een zware houten kledinghanger als wapen vasthield. "Je hebt verloren."
"Dan neem ik jou mee!" schreeuwde hij, en hij sprong op me af.
We rolden over de vloer van de slaapkamer. Eric greep mijn polsen en duwde het mes langzaam richting mijn borst. Ik voelde de punt van het staal door mijn shirt prikken. Ik vocht met al de kracht die ik in me had, maar zijn gewicht was te zwaar.
"Sterf, Sanne..." fluisterde hij in mijn gezicht.
Plotseling klonk er een doffe knal door de kamer.
Eric verstijfde. Het mes viel uit zijn handen. Hij keek me met grote, ongelovige ogen aan.
Achter hem in de deuropening stond rechercheur De Jong, met zijn dienstwapen nog getrokken en rook die uit de loop opsteeg.
Eric zakte langzaam terzijde op de houten vloer en bewoog niet meer.
