De stilte die volgde op het schot was oorverdovend.
Rechercheur De Jong snelde naar voren, trapte het mes weg van Erics hand en controleerde zijn pols. Hij keek naar mij en knikte kort. "Hij leeft nog, maar hij is uitgeschakeld. De kogel heeft zijn schouder geraakt."
De Jong hielp me overeind. Mijn hele lichaam shockeerde. Ik kon nauwelijks op mijn benen staan, maar mijn gedachten waren maar bij één persoon.
"Ella!" schreeuwde ik. "Ze is door het raam geklommen! Ze renne naar het bos!"
"Mijn kollega's die arriveren vangen haar op!" zei De Jong gehaast. Hij pakte zijn marifoon. "Post 1, we hebben een kind in het bos nabij de lantaarnpaal. Veiligstellen! Herhaal: veiligstellen!"
Ik stormde de kamer uit, door de vernielde hal van het safehouse en de achtertuin in. Ik rende de bosrand in, struikelend over boomwortels en takken, terwijl ik haar naam schreeuwde.
"ELLA! ELLA!"
"MAMA!"
Uit de schaduw van een grote eikenboom kwam een klein figuurtje tevoorschijn gerend. Ella vloog in mijn armen. Ik viel op mijn knieën in het vochtige mos en sloeg mijn armen om haar heen. We huilden allebei onbedwingbaar.
"Het is voorbij, lieverd," snikte ik, terwijl ik haar gezicht overlaadde met kussen. "Het is voorbij. Niemand gaat ons ooit nog pijn doen."
Twee minuten later kwamen meerdere politieauto's met loeiende sirenes het terrein op gereden. De twee neergeslagen agenten bleken gelukkig alleen te zijn bedwelmd met een verdovingsgas en kwamen al snel weer bij kennis.
Eric werd onder zware militaire begeleiding per traumahelikopter afgevoerd naar het gevangenisziekenhuis.
Drie dagen later zat ik in het kantoor van de Officier van Justitie in Amsterdam. Naast mij zat mijn advocaat en rechercheur De Jong.
De Officier van Justitie, een strenge vrouw genaamd mevrouw Van der Meer, sloeg een dik dossier dicht.
"Mevrouw Sanne," begon ze met een respectvolle stem. "Wat u en uw dochter hebben doorgemaakt is niets minder dan een afschuwelijke nachtmerrie. Maar ik kan u vandaag formeel meedelen dat de gehele organisatie rondom de familie De Ruiter volledig is opgerold."
Ze somde de feiten op:
"Mark De Ruiter is aangeklaagd voor poging tot moord, zware kindermishandeling, grootschalige valsheid in geschrifte en verduistering. Gezien de overweldigende hoeveelheid bewijs — waaronder de videobeelden, de getuigenis van uw dochter en de financiële documenten — eist het Openbaar Ministerie een gevangenisstraf van veertien jaar."
"Joke De Ruiter is aangeklaagd voor medeplichtigheid aan kindermishandeling, fraude en verduistering. Tegen haar is acht jaar cel geëist."
"Eric De Ruiter staat tegenover aanklachten van poging tot doodslag, ontsnapping uit hechtenis, georganiseerde misdaad en ontvoering. Tegen hem eisen we een straf van achttien jaar cel plus tbs met dwangverpleging."
"En rechercheur Hendriks?" vroeg ik.
"Hendriks is uit zijn functie gezet en zit opgesloten op verdenking van corruptie en medeplichtigheid," antwoordde Van der Meer. "Daarnaast zijn alle vervalste voogdijpapieren en notariële akten door de rechter nietig verklaard. U heeft het volledige, alleenrecht over het voogdijschap van Ella en het beheer over uw bezittingen."
Ik haalde voor het eerst in weken weer diep adem. De druk op mijn borstkas begon langzaam te verdwijnen.
"En de grond van mijn vader?" vroeg ik.
"De gemeente heeft de opkoop van de grond officieel goedgekeurd," glimlachte mevrouw Van der Meer. "De schadevergoeding van ruim twaalf miljoen euro wordt rechtstreeks op een geblokkeerde beheerrekening gestort op naam van uw dochter Ella, waar u tot haar achttiende het beheer over heeft."
Het geld kon de pijn van het verleden niet wissen, maar het betekende wel dat Ella nooit van haar leven meer financiële zorgen zou kennen. Ze was veilig, vrij en beschermd.
Maar er was nog één laatste stap die ik moest zetten om het hoofdstuk definitief af te sluiten. Ik moest Mark nog één keer aankijken.
