Mijn hart bonkte in mijn keel als een woeste hamerslag. Eric zette met grote, stevige passen koers in mijn richting. Zijn gezicht was strak en uitdrukkingsloos, zijn ogen ijskoud. Hij had een opgevouwen lederen map onder zijn arm geklemd.
Ik deed instinctief een stap achteruit en ging midden voor de deur van Ella's ziekenhuiskamer staan. Ik zou deze man met mijn eigen leven beschermen als dat nodig was.
"Sanne," zei Eric met een lage, gortdroge stem zodra hij stilhield op twee meter afstand. "Ik kom Ella ophalen."
"Je raakt haar met geen één vinger aan, Eric," zei ik, terwijl ik mijn armen wijd uitstrekte en de deurklink achter me bedekte. "Je broer en je moeder zitten in een politiecel. Ze zijn opgepakt voor kindermishandeling en poging tot moord."
Eric vertrok geen spier. Geen schrik, geen verbazing. Het was alsof hij het al wist.
"Dat is jouw lezing van het verhaal," antwoordde hij ijzig. "Mijn moeder en broer proberen al maanden op te vangen wat jij verwaarloost. Je bent mentaal niet in staat om voor dat kind te zorgen. Je bent overspannen, hallucineert en vertoont gevaarlijk gedrag."
Hij sloeg de lederen map open en haalde er een vel papier uit.
"Dit is de officiële machtiging," zei hij, terwijl hij het document voor mijn gezicht hield. "Ondertekend door jou en bekrachtigd door een notaris. Hierin staat duidelijk dat bij jouw afwezigheid of mentale onbekwaamheid, de voogdij tijdelijk wordt overgedragen aan de familie van de vader. Ik ben haar oom. Ik neem haar mee naar mijn huis tot de rechter anders beslist."
Ik staarde naar het papier. De handtekening onderaan leek sprekend op de mijne, maar de datum was van vorige week — een dag waarop ik aantoonbaar in een vliegtuig naar Londen zat.
"Dit is valsheid in geschrifte!" zei ik woedend. "Ik zat op die datum in de lucht! Ik kan mijn vliegtickets en paspoortstempels laten zien!"
"Dat zoek je maar uit bij de rechtbank," zei Eric koeltjes. Hij deed een stap naar voren en reikte naar de klink van de kamerdeur. "Laat me erdoor, Sanne. Anders bel ik de beveiliging van het ziekenhuis om jou te laten verwijderen. Met dit document in mijn hand heb ik het juridische recht aan mijn zijde."
"Nee!" schreeuwde ik.
Op dat moment stapte agent Bente, die ons vanaf het politiebureau naar het ziekenhuis was gevolgd, de gang in. Ze zag de confrontatie en snelde op ons af.
"Wat is hier aan de hand?" vroeg ze met een strenge stem, terwijl ze haar hand op haar koppel riem legde.
"Mijn naam is Eric De Ruiter," zei Eric op een uiterst beleefde en gecontroleerde toon. "Ik ben de oom van het kind. Mijn schoonzus is mentaal verward en weigert het kind over te dragen aan de wettelijke voogden. Ik heb hier een notariële akte."
Hij overhandigde het papier aan agent Bente. Bente las het document snel door en fronste haar wenkbrauwen.
"Dit document ziet er op het eerste gezicht officieel uit, meneer," zei Bente twijfelachtig. "Maar er loopt momenteel een strafrechtelijk onderzoek naar meneer Mark en mevrouw Joke de Ruiter. Totdat de officier van justitie duidelijkheid geeft, blijft het kind onder medische supervisie in het ziekenhuis."
"Dat kunt u niet maken, agent," kaatste Eric strak terug. "Een strafrechtelijk onderzoek tegen mijn broer verandert niets aan dit notariële document. Als u mij belemmert mijn nichtje mee te nemen, klaag ik het ziekenhuis en de korpsleiding aan voor ontvoering."
Ik zag de twijfel in de ogen van de agente. Eric was een slimme jurist; hij wist precies welke mazen in de wet hij moest gebruiken om druk uit te oefenen.
"Mevrouw Sanne," zei Bente zacht tegen mij. "Heeft u het bewijs dat u op die datum in het buitenland was bij u?"
"Mijn telefoon!" riep ik gehaast. "Mijn digitale boardingspass van de vlucht naar Londen staat in mijn maillog. En ik heb de camera-opnames van buurvrouw Ria!"
Ik haalde haastig mijn telefoon tevoorschijn, maar net toen ik de app wilde openen, ging het scherm op zwart. De batterij was volledig leeggelopen.
"Nee, nee, nee!" riep ik paniekerig. "Mijn oplader ligt in de auto!"
Eric liet een minachtende glimlach zien. "Zie je wel, agent? Ze verzint smoesjes. Ze is verward. Mijn nichtje is bij haar in gevaar."
Eric duwde langs mij heen en opende de deur van Ella's kamer. Ella schrok wakker van het geluid en gilde toen ze haar oom in de opening zag staan.
"Mama! Mama!" schreeuwde het kleine meisje, terwijl ze helemaal wegkroop onder de deken.
Mijn moederinstinct nam het volledig over. Ik dacht niet meer na over de wet, notarissen of documenten. Ik vloog naar voren, greep Eric bij zijn kraag en trok hem met alle kracht die ik in me had achteruit de gang op.
"Blijf met je teringhanden van mijn kind af!" schreeuwde ik uit het diepst van mijn longen.
Eric struikelde en viel achterover tegen de muur van de gang. Zijn lederen map vloog uit zijn handen en de inhoud van de map transformeerde in een regen van papieren die over de linoleumvloer van het ziekenhuis dwarrelden.
Agent Bente pakte mij snel vast om me te kalmeren. "Sanne, rustig!"
Maar mijn ogen vielen op een van de documenten die uit Erics map was gevallen. Het was geen notariële akte. Het was een handgeschreven brief, geadresseerd aan een privédetective, met een lijst van al mijn dagelijkse routines, mijn vluchtschema's en... een prijsafspraak.
Onderaan de brief stond niet de handtekening van Mark of Joke.
Onderaan stond de handtekening van Eric zelf.
Het was niet Mark of Joke die het brein achter dit alles was. Eric was de regisseur van het hele strijdplan.
