De vlammen vraten zich met een woest knetterend geluid door de eeuwenoude houten vloerbedekking. De droge bibliotheek, gevuld met duizenden vergeelde boeken en verrotte houten stellingen, veranderde binnen enkele seconden in een inferno. Dichte, zwarte rook kolkte omhoog naar het plafond en benam ons vrijwel direct de adem.
"Mam!" hoorde ik Lucas hoesten. Hij stond aan de andere kant van de vuurzee, zijn hand voor zijn mond gedrukt.
"Rend naar het raam!" schreeuwde ik, terwijl de bijtende rook in mijn longen brandde. Ik keek neer op Eleanor. Ze lag roerloos op de vloer, de wond aan haar slaap bloedde hevig. Hoezeer ik deze vrouw ook haatte om wat ze mijn gezin had aangedaan, ik kon haar niet laten verbranden.
Ik greep Eleanor onder haar oksels en begon haar over de vloer te slepen, weg van de snel om zich heen grijpende vlammen. Maar het gewicht van haar roerloze lichaam was zwaar, en de rook werd zo dicht dat ik nauwelijks nog hand voor ogen zag.
"Lucas! Ben je bij het raam?!"
"Ja!" klonk zijn stem van achter de gordijn van vuur. "Het raam zit dichtgespijkerd, mam! Ik krijg het niet open!"
Paniek sloeg als een ijskoude golf over me heen, ondanks de hitte van het vuur. Het houten kozijn van de bibliotheekdeur stond nu ook in brand. De weg naar de trap was afgesneden.
Ik liet Eleanor los en tastte in het halfduister naar een zwaar voorwerp. Mijn hand raakte het houten pootje van een omgevallen stoel. Ik pakte de stoel op, rende naar het raam aan de achterzijde van de kamer waar Lucas wanhopig tegen de houten luiken sloeg, en haalde met al mijn overgebleven kracht uit.
Het glas gerstelde met een luid gekletter. Frisse, koude nachtlucht en regen stroomden de kamer binnen, wat het vuur helaas alleen maar meer voeding gaf. De vlammen laaiden hoog op.
"Kijk uit!" riep een stem buiten, beneden in de tuin.
Door het gebroken raam keek ik naar beneden. In het licht van de vlammen zag ik Thomas staan op het drassige gazon. Naast hem stonden twee politieauto's met zwaailichten en een brandweerwagen die net met loeiende sirenes de oprijlaan op kwam scheuren.
"Marianne! Lucas!" schreeuwde Thomas, zijn stem overslaand van angstige spanning. "Spring niet! De brandweer zet de ladder op!"
"Er ligt nog iemand binnen!" schreeuwde ik terug, leunend uit het raam om schone lucht binnen te krijgen.
De rook in de kamer werd ondraaglijk. Lucas begon hevig te braken door de koolmonoxide. Ik pakte hem bij zijn schouders en duwde zijn hoofd naar buiten, het raam in, zodat hij kon ademen.
"Houd vol, lieverd," fluisterde ik, terwijl ik hem over zijn rug streek. "Ik ga haar halen."
"Nee, mam, ga niet terug!" smeekte Lucas, hij greep mijn arm vast. "Het is te gevaarlijk!"
"Ik moet wel, Lucas. Ik ben geen moordenaar. En zij heeft de antwoorden die we nog nodig hebben."
Ik trok me los uit zijn greep en kroop over de snikhete vloer terug naar de plek waar Eleanor lag. Het vuur had het dagboek van mijn moeder en de doktersdocumenten al grotendeels verteerd. Pagina's vol met dertien jaar oude geheimen dwarsboomden in de lucht als brandende askruimels.
Ik klemde mijn handen om Eleanors armen en trok haar met al mijn kracht richting het raam. De hitte verschroeide de haren op mijn armen. Net toen ik het raam weer bereikte, stortte een gedeelte van het houten plafond met een verdovend kabaal in. Een regen van vonken en brandende balken viel neer op de plek waar we een fractie van een seconde daarvoor nog stonden.
"Hier! Geef haar aan!" riep een brandweerman die op een ladder buiten het raam was geklommen.
Samen met de brandweerman hesen we het roerloze lichaam van Eleanor door de vensterbank. Daarna greep de brandweerman Lucas vast.
"Eerst de jongen!" schreeuwde ik.
"Klim zelf ook, mevrouw! Er is geen tijd meer!" riep de brandweerman.
Ik zag hoe Lucas veilig op de ladder werd geholpen. Hij keek naar me om, zijn gezicht zwart van het roet. "Mam! Kom!"
Ik klom op de vensterbank. Buiten sloeg de ijskoude regen in mijn gezicht, een goddelijke verlichting tegen de verzengende hitte achter me. Terwijl ik mijn voet op de bovenste sport van de ladder zette, keek ik nog één keer achterom in de brandende bibliotheek.
Het vuur had de hele ruimte opgeslokt. Het landgoed van de familie Vermeer — de plek waar alle leugens, alle chantage en het verdriet van twee generaties waren ontstaan — verbrandde tot de grond toe.
Toen ik de grond bereikte, zakten mijn knieën door. Thomas rende op me af en ving me op voordat ik het natte gras raakte. Hij sloeg zijn armen om me heen en huilde openlijk.
"Het spijt me... het spijt me zo erg..." bleef hij maar herhalen.
Ik duwde hem niet weg. Ik had de kracht niet meer.
Broeders van de ambulance snelden toe met deken en zuurstofmaskers. Ze legden Lucas op een brancard. Ik kroop naast hem op het natte gras en pakte zijn hand vast. Hij klemde zijn vingers stijf om de mijne.
Aan de andere kant van het terrein werd Eleanor op een tweede brancard gelegd. Ze leefde nog, maar haar ademhaling was zwak. Een politieman stond bij haar en keek naar ons.
De geheimen waren verbrand, maar de littekens bleven. En terwijl de sirens bleven loeien in de nacht, wist ik dat de echte confrontatie met ons verleden pas net begonnen was.
