Mijn adem stokte. Ik keek van de man met de grijze regenjas naar Thomas, die eveneens verstijfd van schrik naast me stond. De regen tikte ongenadig op het metaal van de auto's, een monotoon geluid dat de spanning op het verlate terrein alleen maar versterkte.
"Dokter Van der Meer?" herhaalde ik, mijn stem niet meer dan een schor gefluister. "De specialist uit het dossier? De man die met pensioen is gegaan?"
"Inderdaad," zei de oude man. Hij deed een stap dichterbij, maar hield een veilige afstand. Zijn ijsblauwe ogen straalden een mengeling uit van spijt en een diepgewortelde angst. "Ik had nooit moeten instemmen met wat Elisabeth mij vragen kwam. Maar ze had chantage-materiaal over mijn verleden. Ze dwong mij om medische gegevens te vervalsen."
"Wat voor gegevens?!" schreeuwde ik, mijn geduld op. "Wat is er met mijn zoon gebeurd toen hij een baby was? En wie is die vrouw die hem zojuist heeft meegenomen?!"
Dokter Van der Meer keek schichtig om zich heen, alsof de bomen oren hadden. "Niet hier. Het is niet veilig. Eleanor heeft overal mensen. Ze zoekt al dertien jaar naar het bewijs dat jouw moeder heeft verstopt. De brief die Thomas heeft ontvangen? Die kwam van mij. Ik heb het dossier opgestuurd omdat ik wist dat mijn tijd dringt. Ik ben ernstig ziek, Marianne. Ik wil mijn geweten zuiveren voordat ik sterf."
Thomas zette een stap naar voren, zijn vuisten gebald. "U heeft mijn leven verwoest! U heeft mij laten geloven dat Lucas mijn zoon niet was!"
"Dat was hij ook niet!" beet de dokter hem toe.
De woorden vielen als een bijlslag in de stilte van de nacht.
Ik voelde hoe de wereld onder mijn voeten wegmaaide. "Wat... wat zegt u daar?"
Dokter Van der Meer keek me met medelijden aan. "Lucas is niet jouw biologische zoon met Thomas, Marianne. Maar hij is wél jouw zoon. Of beter gezegd... hij is het kind van jouw tweelingzus."
Ik schudde hevig mijn hoofd. "Nee! Nee, dit is een krankzinnige leugen! Ik ben zwanger geweest! Ik heb de weeën gehad, ik ben bevallen in het ziekenhuis! Ik heb hem aan mijn borst gehouden!"
"Je bent inderdaad bevallen," zei Van der Meer zacht. "Drieëntwintig jaar geleden. Maar jouw baby... jouw biologische dochtertje... is helaas doodgeboren. Je was in diepe shock, je raakte in een psychose. En op precies hetzelfde moment, in dezelfde kraamkliniek, beviel jouw geheime tweelingzus Eleanor van een kerngezonde zoon. Eleanor wilde het kind niet. Ze was betrokken bij criminele netwerken, ze was op de vlucht. Elisabeth, jouw moeder, heeft toen een gruwelijke beslissing genomen."
De dokter haalde diep adem, alsof het uitspreken van de woorden hem fysieke pijn deed.
"Elisabeth heeft de baby's omgewisseld. Ze heeft het dode kindje als dat van Eleanor geregistreerd, en de levende baby van Eleanor in jouw armen gelegd toen je wakker werd uit je narcose. Jij hebt nooit geweten dat de baby die je borstvoeding gaf, niet uit jouw eigen schoot kwam. Jij dacht dat je wonderbaarlijk hersteld was van de complicaties."
Mijn maag draaide om. Ik voelde een misselijkheid die zo intens was dat ik dubbelsroeg. Thomas greep mijn schouders vast, maar hij leek net zo gedesoriënteerd als ik.
"Mijn... mijn moeder heeft een baby gestolen?" fluisterde ik.
"Ze deed het om jou te redden van een totale emotionele ondergang," zei Van der Meer. "En om het kind te redden van een moeder die het zou verwaarlozen of verkopen. Maar Eleanor kwam er jaren later achter. Dertien jaar geleden ontdekte ze dat haar zoon nog leefde en bij jou opgroeide. Ze kwam hem opeisen. Dat is de nacht dat Lucas zogenaamd 'ernstig ziek' werd opgenomen. Hij was niet ziek, Marianne. Hij was vergiftigd door Eleanor, als een waarschuwing aan Elisabeth."
Mijn hart leek stil te staan. De herinnering aan die verschrikkelijke nacht in het ziekenhuis kwam in alle hevigheid terug: de piepende monitors, het kleine lichaampje van Lucas dat zo bleek zag, de wanhopige blik van mijn moeder...
"Mijn moeder heeft Thomas betaald om te verdwijnen," realiseerde ik me hardop, terwijl de puzzelstukjes op een afschuwelijke manier in elkaar begonnen te passen. "Niet om mij te beschermen tegen Thomas... maar om het gezin te ontbinden, zodat we minder opvielen! Ze wilde de sporen wissen!"
"Precies," knikte Van der Meer. "Elisabeth heeft Eleanor destijds doen geloven dat de baby alsnog was overleden aan de gevolgen van het gif. Ze heeft valse papieren laten opmaken — door mij. Eleanor heeft het dertien jaar lang geloofd. Maar kort geleden is Eleanor erachter gekomen dat Elisabeth haar weer heeft belogen. Ze heeft ontdekt dat Lucas nog leeft. En nu is ze gekomen om te nemen wat ze vindt dat van haar is."
"Waar is ze met hem naartoe?!" schreeuwde ik, de paniek overvleugelde de shock. "Waar is mijn zoon?!"
"Ze zal hem meenemen naar het oude landgoed van de familie Vermeer, buiten de stad," zei de dokter snel. "Maar je kunt hem niet zomaar gaan halen. Eleanor is gevaarlijk en onberekenbaar. Ze denkt dat Lucas haar de erfenis kan opleveren waar ze al haar hele leven op aast. In die kluis op het station... kluis 142... ligt het enige dat haar kan stoppen. De originele papieren van de adoptie en het bewijs van haar eigen misdaden."
Voordat ik nog iets kon vragen, klonk er opeens het harde geluid van een naderende wagen. Lichten sneden door de duisternis.
Dokter Van der Meer werd bleek. "Ze hebben me gevolgd! Ga! Naar het station! Nu!"
Hij duwde me ruw richting mijn auto. Thomas pakte mijn hand en trok me mee. We sprongen in mijn wagen net op het moment dat de andere auto met gierende banden de parkeerplaats op reed en ons de weg probeerde af te snijden.
