De dagen in het ziekenhuis gingen voorbij in een roes. Lucas mocht na twee dagen naar huis, maar hij weigerde mijn zijde te wijken. Hij sliep op een opklapbed naast mij in de kamer. We praatten urenlang. Ik vertelde hem alles wat de rechercheur mij had verteld, zonder iets te verzwijgen. Hij luisterde stil, zijn gezicht strak, terwijl hij de immense tragedie van zijn oorsprong verwerkte.
"Dus oma... heeft me eigenlijk gered," zei Lucas op een avond, terwijl hij naar het raam keek waar de regen tegen het glas tikte.
"Oma heeft verschrikkelijke dingen gedaan, Lucas," antwoordde ik eerlijk. "Ze heeft je vader weggejaagd, ze heeft mij belogen, en ze heeft de wet overtreden. Maar ze deed het omdat ze zag dat Eleanor een monster was. Ze wilde jou een normaal leven geven... bij mij."
"En jij bent mijn moeder," zei Lucas, en hij draaide zich om en pakte mijn hand. "Het kan me niet schelen wie de biologische bouwstenen heeft geleverd. Jij bent degene die mijn luier heeft verschoond, die me heeft geleerd hoe ik moet fietsen, die bij mijn bed zat als ik nachtmerries had. Jij bent mijn moeder. Voor altijd."
Op de vierde dag kwam Rechercheur De Jong weer langs. Hij meldde dat Eleanor uit de intensive care was overgeplaatst naar de streng beveiligde afdeling van het ziekenhuis. Ze was aanspreekbaar.
"Ze eist dat ze u ziet, mevrouw Vermeer," zei De Jong. "Ze weigert een verklaring af te leggen aan de politie totdat ze u heeft gesproken. U bent niet verplicht om te gaan."
Ik keek naar Lucas, die knikte.
"Ik ga," zei ik vastberaden. "Ik wil haar in de ogen kijken."
Tien minuten later zat ik in een rolstoel, geduwd door een verpleegkundige, voor de deur van kamertje 402. Twee gewapende politiemensen stonden voor de deur. De verpleegkundige duwde me naar binnen en liet me alleen met de vrouw die mijn leven had verwoest.
Eleanor lag in bed. Haar hoofd was ingezwachteld met wit verband en haar gezicht was bedekt met blauwe plekken en brandwonden. Ze zag er mager en broos uit, een schim van de dreigende vrouw op het landgoed. Maar haar ogen — die ijsblauwe, koude ogen — brandden nog steeds met dezelfde bitterheid.
"Marianne," raspte ze. Haar stem was hees door de rookschade aan haar stembanden. "Je komt kijken naar het monster?"
"Ik kom kijken naar een zieke vrouw," zei ik rustig, terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg. "Een vrouw die de baby van haar eigen zus heeft vermoord."
Eleanor schudde haar hoofd, een vage glimlach rond haar lippen. "Je begrijpt er nog steeds niets van, hè? Elisabeth heeft je altijd sprookjes verteld. Denkt u werkelijk dat ik jouw baby heb vermoord?"
"Het staat in de medische dossiers!" snauwde ik. "Je hebt me vergiftigd tijdens de zwangerschap!"
Eleanor lachte koud. "Dat is wat Elisabeth de dokters heeft laten opschrijven! Elisabeth was degene die geobsedeerd was door de stamboom! Zij kon het niet verkroppen dat jij — haar oogappel — zwanger was van Thomas, een man die ze haatte. En dat ik zwanger was van een man die zij niet kon controleren."
Ik verstijfde. "Wat zeg je daar?"
"Het was Elisabeth die de medicijnen door jouw thee heeft gedaan, Marianne!" schreeuwde Eleanor zacht, haar stem slaat over van woede. "Zij wilde dat jouw baby stierf, zodat ze een reden had om mijn baby van me af te pakken! Zij heeft jou doen geloven dat je psychotisch was! Zij heeft jou gebruikt als haar eigen poppenspel!"
"Je liegt!" schreeuwde ik, terstond opstaand uit mijn rolstoel ondanks de pijn in mijn longen. "Je liegt om jezelf vrij te pleiten!"
"Kijk in het geheim archief van het ziekenhuis!" riep Eleanor. "Vraag naar de echte toxicologische rapporten van 2006! Elisabeth heeft de resultaten omgewisseld! Ze heeft de schuld op mij geschoven zodat ze een rechtvaardiging had om mij te laten opsluiten en mijn kind te stelen!"
Mijn hoofd tolde. Was mijn moeder niet de beschermer... maar het ultieme brein achter deze hele tragedie? Had ze werkelijk het kind van haar eigen dochter gedood om de controle te behouden?
"Je bent een leugenaar," fluisterde ik, maar de twijfel vrat zich als zuur een weg door mijn ziel.
"Als ik lieg... waarom heeft Elisabeth het landgoed dan nooit op jouw naam gezet toen ze leefde?" vroeg Eleanor met een duivelse glimlach. "Waarom heeft ze het geld op een geheime Zwitserse bankrekening gezet die alleen geopend kan worden met het DNA van míjn zoon?"
Ik staarde haar aan, verlamd door de afschuwelijke mogelijkheid dat de vrouw die ik mijn hele leven had aanbidden, de ergste vijand was die ik ooit had gehad.
