De stilte in de stationshal voelde na het telefoontje oorverdovend. Ik staarde naar de zwarte telefoon in mijn hand, het scherm langzaam dovend. Mijn ademhalingsfrequentie was gevaarlijk hoog en mijn handen klemden zich zo vast om het apparaatje dat de plastic behuizing kraakte.
"Wat zei ze?" vroeg Thomas, die angstig naar mijn gezicht keek. "Marianne, wat wil ze?"
"Ze wil de papieren," zei ik met een ijzige kalmte die me van jezelf verbijsterde. Het was alsof er een knop in mijn hoofd was omgezet. De shock, de woede en het verdriet maakten plaats voor een enkel, primair instinct: mijn kind beschermen. "Ze wil het landgoed en de erfenis. En ze zit op het oude landgoed van de familie Vermeer."
"Ik ga met je mee," zei Thomas direct.
"Nee," antwoordde ik stellig, terwijl ik de dokterstas dichtgespte en over mijn schouder hing. "Je hebt gehoord wat ze zei. Als ze jou ziet, doet ze hem wat aan. Ze haat jou en ze haat mijn moeder. Jij blijft hier."
"Dat laat ik niet toe!" riep Thomas, en hij greep mijn arm vast. "Ik heb dertien jaar geleden de fout gemaakt om weg te lopen! Ik heb jou en Lucas in de steek gelaten voor geld en uit angst! Ik laat je niet alleen naar een gevaarlijke gek gaan!"
Ik keek hem recht in zijn ogen aan. De man die ooit mijn alles was geweest, zag er nu uit als een gebroken ruit. Er zat geen kracht meer in hem, alleen nog maar diepe wroeging.
"Als je echt iets goed wilt maken, Thomas," zei ik ijskoud, "dan zorg je dat je de politie belt zodra ik binnen ben. Maar je blijft op afstand. Als jij als eerste aan komt rennen, schrikt ze op. Laat mij het afhandelen."
Thomas sloot zijn ogen en knikte langzaam. "Achtervolg me niet, maar ik zal de politie informeren als je over een half uur niets hebt laten horen."
Ik keerde hem mijn rug toe en rende het station uit, terug naar mijn auto.
Het landgoed Vermeer lag zo'n twintig kilometer buiten de stad, verborgen in de dichte bossen van de Heuvelrug. Het was een oud, verwaarloosd herenhuis dat ooit toebehoorde aan mijn grootouders. Nadat mijn grootouders overleden, was het huis leeg blijven staan. Mijn moeder had er nooit over willen praten, en ik was er als kind slechts een paar keer geweest. Nu begreep ik waarom: het landgoed was het middelpunt van de bittere strijd tussen de twee zussen.
Terwijl ik door de nacht en de gietende regen reed, zette ik de recorder uit de dokterstas aan op de bijrijdersstoel. De stemmen van mijn moeder en dokter Van der Meer klonken door de krakende luidspreker. Het was een opname van dertien jaar geleden.
'Ze dreigt de politie te bellen, dokter,' hoorde ik mijn moeders stem zeggen. Ze klonk wanhopig, heel anders dan de beheerste vrouw die ik kende. 'Ze wil bewijzen dat ik het kind heb omgewisseld. Als ze dat doet, verlies ik Marianne en verlies ik Lucas. U moet de dossiers aanpassen! U moet schrijven dat er een genetische afwijking is, dat het kind niet van Thomas is! Dat drijft Thomas weg en maakt Eleanor's claim waardeloos!'
'Elisabeth, dit is crimineel...' antwoordde de stem van Van der Meer op de band.
'Het kan me niet schelen!' schreeuwde mijn moeder. 'Eleanor is een monster! Ze heeft de baby alleen maar gekregen om vader te chanteren voor het erfenisgeld! Ze houdt niet van dat kind!'
Ik drukte de recorder uit. De tranen stromen over mijn wangen, maar ik veegde ze ruw weg. Mijn moeder had verschrikkelijke dingen gedaan. Ze had de wet gebroken, ze had de vader van mijn kind weggejaagd, ze had mij een leugen laten leven. Maar ze had het gedaan uit een doorgedraaide, bezitterige vorm van moederliefde.
Kwartier later sloeg ik een smalle, onverharde oprijlaan in. Aan weerszijden stonden hoge dennenbomen die het weinige maanlicht dat door de wolken drong, volledig blokkeerden. Aan het einde van de laan doemde het landgoed op: een reusachtig, donker gebouw met afgebrokkeld pleisterwerk en dichtgezette ramen. Alleen op de eerste verdieping brandde een zwak, geel licht.
Ik parkeerde de auto buiten het zicht, achter een vervallen schuur. Ik nam de dokterstas en stapte uit. De koude wind sneed door mijn natte kleren, maar ik voelde het nauwelijks.
De zware eikenhouten voordeur van het landgoed stond op een kier. Het was een uitnodiging en een waarschuwing tegelijk.
Ik duwde de deur open. Het scharnier squeakte luidruchtig. Binnen rook het naar stof, schimmel en verrot hout. De hal was immens, met een dubbele marmeren trap die naar de bovenverdieping leidde.
"Lucas?" riep ik zacht.
Geen antwoord. Alleen het getik van de regen op het dak.
Ik begon langzaam de trap op te lopen. Elke trede kraakte onder mijn gewicht. Mijn hart zat in mijn keel. Toen ik de bovenste overloop bereikte, zag ik een lichtstraal onder de deur van de oude bibliotheek vandaan komen.
Ik pakte de deurknop vast, haalde diep adem en duwde de deur open.
Het vertrek was verlicht door een paar kaarsen en een enkele olielamp. In het midden van de kamer zat Lucas op een stoel. Zijn handen waren niet gebonden, maar hij zat als verlamd voorovergebogen, zijn hoofd in zijn handen.
Naast hem stond een vrouw.
Toen ze zich omdraaide naar het licht, stokte mijn adem. Het was такжеf ik een geest zag. Ze had het gezicht van mijn moeder, maar harer trekken waren harder, getekend door bitterheid en jaren van wrok. Haar grijze haar zat strak in een knot en haar ogen keken me met een ijskoude minachting aan.
"Marianne," zei Eleanor met een lage, schorre stem. "Wat fijn dat je de familie-reünie niet wilt missen."
"Mam?" Lucas keek op. Zijn ogen waren rood van het huilen en hij zag er lijkbleek uit. "Mam, wat... wat zegt deze vrouw? Ze zegt dat oma... dat jij..."
"Stil maar, lieverd," zei ik met een trillende stem, terwijl ik een stap naar voren deed. "Ik ben hier. Alles komt goed."
"Geen stap dichterbij!" snauwde Eleanor, en ze haalde een klein, zilverkleurig flesje met een injectiespuit uit haar jaszak. "Of ik geef je geliefde zoon nog een dosis van de stof die hem dertien jaar geleden in het ziekenhuis deed belanden."
