Ik verstijfde op mijn plaats. Mijn ogen fixeerde op de spuit in Eleanors magere, knoestige hand. Het zilveren flesje glinsterde in het wankele licht van de olielamp.
"Je bent gek," fluisterde ik. "Je gaat je eigen vlees en bloed toch niets aandoen?"
Eleanor lachte bitter. Het was een droog, raspend geluid dat door de hoge bibliotheek echode. "Vlees en bloed? Denk je dat bloed mij ooit iets heeft opgeleverd?! Elisabeth heeft mijn hele leven afgepakt! Zij was altijd het 'goede kind', de lieve dochter die in het ziekenhuis werkte. En ik? Ik werd verstoten omdat ik niet in hun 'nette' wereldje paste!"
"Oma heeft je niet verstoten," zei Lucas plotseling. Zijn stem trilde, maar er zat een onverwachte boosheid in. hij keek op naar Eleanor. "Ze heeft me over je verteld voordat ze stierf! Ze zei dat je gevaarlijk was!"
Eleanor haalde hard uit en sloeg Lucas in zijn gezicht. De klap klonk als een zweepslag in de kamer. Lucas stootte een kreet van pijn uit en greep naar zijn wang.
"Raak hem niet aan!" schreeuwde ik, en zonder na te denken deed ik twee grote stappen naar voren.
Eleanor richtte de spuit direct op de nek van Lucas. "Nog één stap, Marianne, en ik druk deze naald erin! Dit is een krachtig spierverslappend middel. Als hij te veel krijgt, stoppen zijn longen over twee minuten met werken. Dat weet je dokter-vriendje toch wel?"
Ik bleef abrupt staan, de dokterstas krampathisch tegen mijn borst gedrukt. "Wat wil je, Eleanor? Je hebt de papieren gevraagd. Hier zijn ze!"
Ik gooide de tas op de houten vloer tussen ons in. De tas viel open en de documenten, het dagboek en de cassette-recorder rolden eruit.
Eleanor keek omlaag naar de spullen. Haar ogen glitterden van hebzucht. "Het eigendomsbewijs van dit landgoed... Elisabeth heeft het op jouw naam gezet, nietwaar? En het geld van de stichting van onze vader... ze heeft mij overal buiten gesloten!"
"Neem het landgoed!" riep ik wanhopig. "Neem het geld, neem alles wat je wilt! Laat Lucas gewoon gaan! Hij heeft hier niets mee te maken!"
"Hij heeft hier álles mee te maken!" schreeuwde Eleanor. "Hij is mijn bewijs! Zolang hij denkt dat jij zijn moeder bent, heeft Elisabeth gewonnen! Zelfs uit het graf lacht die feks me uit! Ik wil dat hij weet dat hij het kind is van een vrouw die ze hebben weggegooid! Ik wil dat hij jou haat zoals ik Elisabeth haat!"
Lucas keek van Eleanor naar mij. Zijn oogopslag was een mengsel van verwarring, ongeloof en diepe pijn.
"Mam..." zei hij zacht. "Is het waar? Ben jij... ben jij niet mijn biologische moeder?"
Mijn hart brak in duizend stukken. De vraag die ik dertien jaar lang had gevreesd, de vraag die mijn moeder mee haar graf in had genomen, lag nu open en bloot op de kille vloer van deze vervallen kamer.
Ik keek mijn zoon recht in de ogen. Ik weigerde hem nog langer te beliegen.
"Het is waar dat ik niet uit mijn eigen lichaam ben bevallen van jou, Lucas," zei ik met een stem die trilde van emotie, maar vol overtuiging klonk. "Mijn eigen baby is gestorven op de dag dat jij werd geboren. Maar vanaf het allereerste moment dat ik jou in mijn armen hield, vanaf de eerste seconde dat ik je hartje voelde kloppen tegen mijn borst... ben jij mijn zoon geweest. Ik heb voor je gevochten, ik heb voor je gewerkt, ik heb elke traan van je afgeveegd. Biologie maakt een kind, maar liefde maakt een moeder. En jij bent van mij, Lucas. Niemand kan dat ooit veranderen."
Lucas sloot zijn ogen en de tranen stromen over zijn gezicht. Hij knikte langzaam. "Ik weet het, mam. Ik weet het."
Eleanor keek van de een naar de ander, haar gezicht vertrokken van extreme woede. "Wat een vertoon van valse sentimenten!" schreeuwde ze. "Jullie walgen me! Elisabeth heeft jou gehersenspoeld!"
Ze bukte zich om de papieren van de vloer te grraaien met haar vrije hand, terwijl ze de spuit nog steeds op Lucas gericht hield.
Dat was de fout die ze maakte.
Terwijl haar aandacht een fractie van een seconde verslapte om het dagboek op te pakken, bedacht Lucas zich geen moment. Hij stootte zijn stoel met volle kracht achteruit. De leuning raakte Eleanor hard tegen haar knieën. Ze verloor haar evenwicht en struikelde naar achteren.
De spuit gleed uit haar vingers en kletterde over de houten vloerplanken.
"Pak het flesje!" schreeuwde ik.
Ik vloog naar voren en wierp me op Eleanor voordat ze kon herstellen. We kwamen met een harde klap op de grond terecht. Eleanor vocht met de kracht van een waanzinnige; haar nagels klauwden in mijn gezicht en ze greep me bij mijn keel. Ik voelde de zuurstof uit mijn longen verdwijnen, maar de moederliefde en de opgekropte woede van dertien jaar leugens gaven me ongekende kracht.
Ik greep de zware, koperen olielamp die op de lage tafel naast ons stond en sloeg die met een zwaai tegen de zijkant van haar hoofd.
Eleanor stootte een kreun uit en liet mijn keel los. Ze zakte weg op de vloer, bewusteloos.
De olielamp viel uit mijn hand en brak. De brandende olie verspreidde zich razendsnel over de droge, oude houten vloerplanken. Binnen enkele seconden vlamde er een muur van vuur op tussen ons en de deur van de bibliotheek.
"Lucas!" schreeuwde ik door de rook die meteen de kamer vulde. "Er uit! Nu!"
