Mijn handen klemden zich zo vast om het stuur dat mijn knokkels wit uitsloegen. Ik hoorde het gekrijs van banden achter ons toen ik mijn auto met een scherpe ruk over het fietspad manoeuvreerde, rakelings langs de houten paaltjes. De vreemde auto — een donkere SUV met geblindeerde ramen — probeerde ons te rammen, maar ik trapte het gaspedaal vol in. Mijn oude wagen gierde van protest, maar we schoten de hoofdweg op.
In de binnenspiegel zag ik hoe dokter Van der Meer op de parkeerplaats bleef staan, zijn paraplu doelloos in de storm houdend, terwijl de SUV keerde en de achtervolging op ons inzette.
"Marianne, kijk uit!" schreeuwde Thomas, terwijl een tegemoetkomende vrachtwagen luid claxonnerend voorbij raasde.
"Hou je kop, Thomas!" snauwde ik. De adrealine gierde door mijn lijf en snijdt door de mist van shock in mijn hoofd. "Jij hebt dertien jaar geleden jouw verantwoordelijkheid ontlopen! Als je nu niet helpt, zorg ik dat je dit nooit overleeft!"
Thomas kneep zijn ogen dicht en knikte zwijgend. Hij was gebroken, de arrogante man die me ooit op straat zette was veranderd in een schim. Maar daar had ik nu geen boodschap aan. Mijn kind — het kind dat ik achttien jaar lang als het mijne had gewiegd, getroost, opgevoed en liefgehad — was in gevaar. Het maakte me niet uit wat de biologische testen zeiden. Lucas wás mijn zoon. Mijn moeder mocht dan een monsterlijke leugen hebben gecreëerd, maar de liefde die ik voor hem voelde was echt.
We bereikten het centrum van de stad binnen tien minuten. Ik negeerde twee rode stoplichten en stuurde de auto met draaiende motor op de stoep voor het Centraal Station. De zware SUV was ons door het drukke stadsverkeer even kwijtgeraakt, maar ik wist dat we niet veel tijd hadden.
"Mee komen!" roep ik tegen Thomas.
We renden de immens grote, galmende hal van het hoofdstation binnen. Het was er rond elf uur 's avonds vrijwel uitgestorven. Een paar zwervers zaten op de bankjes en de schoonmaakploeg schoof met hun dweilmachines over de glimmende tegels. Onze voetstappen klonken als geweerschoten in de hoge ruimte.
We haastten ons naar het gangpad met de bagagekluisjes. Ik zocht gejaagd naar het nummer op het koperen label dat in de envelop had gezeten: Kluis 142.
"Hier!" riep Thomas, en hij wees naar een kluisje helemaal onderaan in de hoek.
Mijn handen trilden zo erg dat ik de sleutel nauwelijks in het slot gekregen kreeg. Een, twee keer gleed de sleutel weg.
"Laat mij het doen," zei Thomas zacht.
"Blijf van me af!" snauwde ik. Met een diepe haal stak ik de sleutel erin en draaide hem om. Het klikkende geluid van het elektronische slot klonk als een bevrijding. Ik trok het stalen deurtje open.
In de kluis lag een oude, lederen dokterstas. De riemen waren versleten en het leer was op meerdere plekken gebarsten. Ik pakte de tas eruit en zette hem op de vloer. Thomas boog zich over me heen terwijl ik de gespen losmaakte.
In de tas lag niet alleen een stapel medische documenten, maar ook een opnameapparaatje — een oude cassette-recorder met een klein bandje erin — en een dik, handgeschreven dagboek met een zwarte kaft. Onmiskenbaar het dagboek van mijn moeder.
Ik sloeg het dagboek willekeurig open. Het handschrift van mijn moeder stroomde over de pagina's, vol van wanhoop en schuldgevoel.
14 april 2006, las ik zachtjes voor, terwijl mijn stem trilde. 'Eleanor is weer opgedoken. Ze weet dat ik de baby niet heb afgestaan aan het weeshuis zoals we hadden afgesproken. Ze dreigt Marianne alles te vertellen. Marianne is te zwak, ze zal het niet overleven als ze hoort dat haar eigen baby is gestorven. Ik moet Eleanor stoppen. Ik moet Thomas wegsturen... hij stelt te veel vragen. Als hij de geldstroom ontdekt, stort alles in.'
Ik sloeg een paar bladzijden om, mijn ogen vlogen over de regels.
'Eleanor eis geld. Ze eist het familie-landgoed op dat vader aan mij heeft nage laten. Ze zegt dat ze Lucas zal meenemen als ik haar niet haar erfdeel geef. Maar ze is een gevaar voor die jongen. Ze heeft hem al een keer ziek gemaakt om te laten zien wat ze kan. God vergeve mij, maar ik zal mijn geheim mee mijn graf in nemen om mijn dochter en kleinzoon te beschermen.'
"Mijn God..." fluisterde Thomas. "Ze heeft de hele familiechantage in haar eentje gedragen..."
"Ze heeft mij belogen!" schreeuwde ik zacht, de tranen brandden achter mijn ogen. "Ze heeft mij laten geloven dat jij mij zomaar verliet! Ze heeft mijn hele leven geredigeerd alsof ik een pop was in haar eigen toneelstuk!"
"Ze deed het om jou te beschermen, Marianne," zei Thomas met een hese stem. "Hoe erg het ook is... ze probeerde deze Eleanor van je weg te houden."
"En waar heeft het toe geleid?!" Ik sloeg het dagboek dicht. "Lucas is nu bij haar! Eleanor heeft hem!"
Op dat moment luidde mijn telefoon opnieuw. Het was een onbekend nummer. Ik nam direct op en zette het gesprek op de luidspreker.
"Marianne?" sprak een stem. Het was een vrouwenstem. Ze klonk ouder, bitter, maar met precies hetzelfde timbre en dezelfde articulatie als mijn overleden moeder. Het was alsof ik naar een spook luisterde.
"Eleanor?" vroeg ik, terwijl de kou over mijn rug liep.
Er klonk een kille, korte lach aan de andere kant van de lijn. "Ah, je kent mijn naam dus al. De goede dokter heeft geklapt, neem ik aan? Of heeft de laffe Thomas je eindelijk verteld wat voor een geldwolf hij was?"
"Waar is Lucas?!" schreeuwde ik de microfoon in. "Raak hem niet aan!"
"Lucas is bij mij op het landgoed Vermeer," zei Eleanor rustig. "Hij is heel erg in de war, arme jongen. Hij dacht dat hij een lieve oma had, maar hij begint nu te begrijpen dat hij is gestolen uit zijn wieg. Dat jij niet zijn echte moeder bent."
"Ik ben wél zijn moeder!" roep ik uit. "Ik heb hem opgevoed! Jij bent niets voor hem!"
"Ik ben zijn bloed," beet Eleanor mij toe. "En jij bent slechts de dievegge die heeft geprofiteerd van de misdaden van onze moeder. Maar luister goed, Marianne. Ik wil de papieren die Elisabeth in de kluis heeft gelegd. De eigendomsbewijzen van het landgoed en het bewijs van de erfenis. Breng ze hierheen. Alleen. Als ik de politie zie, of als Thomas meekomt, zorg ik ervoor dat Lucas dezelfde 'ziekte' krijgt als dertien jaar geleden... maar dit keer overleeft hij het niet."
De lijn verbrak.
