DEEL 9 — DE MAN DIE DOOD HAD MOETEN ZIJN
De deur sloeg dicht.
Ik rende ernaartoe.
“PAPA!”
Mijn vuist raakte het koude metaal.
Geen antwoord.
“Doe de deur open!”
Victor trok me achteruit.
“Niet doen!”
“Ik heb hem gezien!”
“Dat kan onmogelijk je vader zijn.”
“Maar ik herkende hem!”
Mijn advocaat keek naar de deur.
“Blijf hier.”
Hij liep naar het slot en probeerde het te openen.
Geen beweging.
Toen klonk er een stem door de intercom.
Helena.
“Je vader is niet wie je denkt.”
Ik keek omhoog.
“Waar zijn mijn dochters?”
“Dichterbij dan ooit.”
“Laat ze gaan.”
“Dat kan ik niet.”
“Waarom?”
“Omdat zij de enige sleutel zijn.”
“Waarvan?”
De stem zweeg.
Toen antwoordde ze:
“Van de waarheid.”
Op dat moment sprongen de lichten weer aan.
De gang was leeg.
Maar op de grond lag een envelop.
Mijn naam stond erop.
MEVROUW VAN RIJN.
Ik pakte hem op.
Binnen zat één foto.
Een foto van mijn vader.
Maar niet zes jaar geleden.
De foto was van vorige maand.
Hij stond voor een café.
Levend.
Gezond.
En naast hem stond een vrouw.
Ik herkende haar.
Anna Vermeer.
De vrouw van wie ik dacht dat ze vier jaar geleden was overleden.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Dit kan niet.”
Victor pakte de foto.
Zijn gezicht veranderde.
“Anna…”
“Je kende haar?”
“Ja.”
“Ze leeft?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Ik weet het niet meer.”
Mijn advocaat keek naar de achterkant van de foto.
Daar stond een adres.
En een datum.
12 juni 2026.
“Dat is nog maar twee maanden geleden,” zei hij.
Ik voelde een rilling door mijn lichaam.
Mijn vader leefde.
Anna leefde misschien ook.
En mijn dochters waren verdwenen.
Alles wat ik over mijn familie wist, was mogelijk een leugen.
Toen trilde mijn telefoon.
Een nieuw bericht.
“Ga naar kamer 217.”
Ik keek naar Victor.
“Waar is dat?”
“Op de tweede verdieping.”
We liepen zo snel mogelijk naar boven.
De gangen waren verlaten.
De deuren stonden allemaal open.
Bij kamer 217 bleef ik staan.
Ik legde mijn hand op de klink.
“Wacht,” zei mijn advocaat.
“Wat?”
“Luister.”
We hoorden iets.
Een zacht geluid.
Een baby.
Ik opende de deur.
Mijn hart brak bijna.
Emma lag in een wieg.
Alleen.
Ik rende naar haar toe.
“Mijn meisje…”
Ik tilde haar op.
Warm.
Levend.
Veilig.
Maar Elise was nergens.
“Waar is mijn andere dochter?”
Victor keek rond.
“Hier ligt ze niet.”
Ik begon te panikeren.
“Ze waren samen!”
Toen zag mijn advocaat iets onder het bed.
Een klein wit kaartje.
Hij pakte het op.
Er stond:
“Eén kind voor de moeder. Eén kind voor de erfgenaam.”
Mijn hart stopte.
“Wat betekent dat?”
Victor keek naar Emma.
“Ze hebben Elise meegenomen.”
“Nee.”
Ik drukte Emma tegen me aan.
“Nee!”
Op dat moment ging de deur achter ons dicht.
Een man verscheen in de deuropening.
Dezelfde man die ik eerder had gezien.
Mijn vader.
Hij keek naar mij.
“Je moet luisteren.”
Ik kon nauwelijks ademhalen.
“Ben jij mijn vader?”
Hij knikte.
“Ja.”
“Waarom heb je me laten geloven dat je dood was?”
“Omdat ik anders niet had kunnen overleven.”
“Wie wilde je vermoorden?”
Hij keek naar Victor.
“Dezelfde mensen die nu achter jouw kinderen aan zitten.”
“Margriet?”
“Onder anderen.”
“Lucas?”
“Ook.”
“En jij kende Anna?”
Hij knikte.
“Anna was de reden waarom ik moest verdwijnen.”
Mijn stem trilde.
“Wie was ze werkelijk?”
Hij keek naar Emma.
“Je halfzus.”
Ik verstijfde.
“Dat is onmogelijk.”
“Je moeder had een geheim.”
“Mijn moeder?”
“Ze kreeg jaren geleden een kind dat ze nooit aan jouw vader vertelde.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Anna.”
“Ja.”
Mijn vader ging zitten.
“Anna was de biologische erfgenaam van de familie De Vries.”
Victor zei:
“Maar waarom zou ze haar eigen kinderen laten gebruiken?”
Mijn vader keek hem aan.
“Omdat Anna geen kinderen had.”
Ik keek naar Emma.
“Maar…”
“Anna kon geen kinderen krijgen.”
Mijn vader haalde diep adem.
“Daarom werd het genetische materiaal van Anna gebruikt voor de embryo's.”
Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Dus Emma en Elise…”
“Zijn haar genetische dochters.”
“Maar waarom ik?”
“Omdat jij de enige vrouw was die veilig genoeg was om de zwangerschap te dragen.”
Ik keek naar hem.
“Veilig genoeg?”
“Je was geen deel van de familie.”
“Dus daarom trouwde Lucas met mij.”
Mijn vader knikte.
“Hij kreeg de opdracht.”
Ik voelde mijn maag omdraaien.
“En Sophie?”
“Een afleiding.”
“Victor?”
Mijn vader keek naar hem.
“Een erfgenaam die nooit had mogen terugkeren.”
Victor zette een stap naar voren.
“Waarom heb je mij nooit verteld dat je leefde?”
Mijn vader keek hem aan.
“Omdat ik niet wist of ik je kon vertrouwen.”
Victor werd stil.
Toen klonk er plotseling een telefoon.
Niet de mijne.
Die van mijn vader.
Hij keek naar het scherm.
Zijn gezicht veranderde.
“Wat?”
Ik keek naar hem.
“Wie belt?”
Hij antwoordde niet.
Toen nam hij op.
Een mannenstem klonk luid genoeg om iedereen te horen.
“Je dochter heeft Emma.”
Mijn bloed stolde.
“Wie?”
Mijn vader keek mij aan.
“Lucas.”
Ik greep de telefoon.
“Waar is Elise?”
Lucas lachte zacht.
“Op een plek waar je haar nooit zult vinden.”
“Wat wil je?”
“Het originele testament.”
“Ik heb het niet.”
“Je vader wel.”
Ik keek naar mijn vader.
Lucas vervolgde:
“En nu komt het interessante gedeelte.”
Een korte stilte.
“Je vader heeft het testament niet alleen verborgen.”
Mijn vader sloot zijn ogen.
“Lucas…”
“Hij heeft het vernietigd.”
Ik keek naar mijn vader.
“Is dat waar?”
Hij antwoordde niet.
“Papa?”
Hij bleef zwijgen.
Lucas zei:
“Maar ik weet waar de kopie ligt.”
“Waar?”
“Onder jouw ouderlijk huis.”
Ik verstijfde.
Mijn ouderlijk huis stond al zes jaar leeg.
Lucas lachte.
“Ga erheen.”
“Waarom?”
“Omdat Elise daar op je wacht.”
De verbinding werd verbroken.
Mijn vader stond langzaam op.
“Je mag daar niet naartoe.”
Ik keek hem recht aan.
“Waarom niet?”
Hij antwoordde zacht:
“Omdat ik daar zes jaar geleden jouw moeder heb begraven.”
De kamer werd doodstil.
En toen hoorde ik buiten een auto starten.
Iemand was al onderweg naar mijn ouderlijk huis.
